Πολιτείες με στόχο τον άνθρωπο και όχι το κέρδος

Απεργία σήμερα και να μια καλή ευκαιρία να ασχοληθούμε με το μικρό Εκουαδόρ, που κάνει τα δικά του! Panik Panik Panik!

Ναι, για τα άρθρα, ξέρω, βγαίνουν μεγάλα, με αποτέλεσμα να γίνονται για κάποιους κουραστικά. Αλλά όλο κάτι πάω να γράψω και όλο κάτι σχετικό, που θεωρώ αξιοσημείωτο, βρίσκω ή μου έρχεται στο μυαλό…Θα βρω τρόπο να τα μαζεύω…Να γράφω με το τσιγγέλι όπως στις εφημερίδες και τα ιντερνέτια… Για το άρθρο που θα διαβάσετε να ευχαριστήσω και τον Jordi Milovanovic από το μαγευτικό Keratsini (έξω από το Mar De Plata), που βοήθησε σε δυο τρεις λέξεις-κλειδιά.

Τα όσα έκαναν εδώ και μερικά χρονάκια ο Chavez και οι φίλοι του και αντιμετωπίζονταν από την Ευρώπη με ύφος «χιλίων καρδιναλίων», αναγκάζουν τώρα τον χρεοκοπημένο πλανήτη να στρέψει την ματιά του στην Λατινική Αμερική…Πολύ χαίρομαι που οι εξελίξεις δικαιώνουν όσους πιστεύαμε ότι οι διαδικασίες που εξελίσσονται έστω και ως πείραμα στην Λατινική Αμερική έχουν αφήσει πίσω τον χρεοκοπημένο (και στα νούμερα που τόσο λατρεύουν πια) νεοφιλελευθερισμό. Και ακόμα πιο πολύ χαίρομαι που ξεφτιλίζονται όλοι οι πολιτικοί και οικονομικοί ειδήμονες που γεμίζουν τις στήλες των εφημερίδων σε Ευρώπη και ΗΠΑ, με αλλοπρόσαλλες και διαστρεβλωμένες απόψεις…

Ούτε δέκα, ούτε είκοσι, αλλά 444 άρθρα του Συντάγματος αλλάζουν μετά την πανηγυρική επικράτηση του «Ναι» στο Δημοψήφισμα για την Αλλαγή του Συντάγματος στον Εκουαδόρ. Χώρα που ποτέ δεν άνηκε στις μεγάλες και σημαντικές της Λατινικής Αμερικής, έχει πάρει τα τελευταία 2 χρόνια δημοσιότητα,

-λόγω του πετρελαίου και της απίστευτης περιβαλλοντικής μόλυνσης που επέφεραν στην περιοχή βορειοαμερικανικές πολυεθνικές,

-της μεγάλης βορειοαμερικανικής βάσης στην Manta –που πρόσφατα εκδιώχθη και θα μεταφερθεί στο «τελευταίο άρμα» των ΗΠΑ στην περιοχή, την Κολομβία, (στα σύνορα με Βενεζουέλα όλως τυχαίως)

-αλλά κυρίως λόγω της επικράτησης στα τέλη του 2006 της συμμαχίας Alianza Pais (Συμμαχία “Χώρα”) του Rafael Correa, που θεωρείται μέρος της αριστερής στροφής στην περιοχή, σύμμαχος των Chavez και Morales.

Οι αλλαγές που προτείνονται στο νέο Σύνταγμα είναι εξαιρετικά προωθημένες ακόμα και για τα ευρωπαϊκά δεδομένα. Στο στόχαστρο μπαίνει για τα καλά η Καθολική Εκκλησία, που από την ίδρυση του κράτους αποτελεί το κεφάλι της δεξιάς και της αντίδρασης η οποία είχε καταδικάσει το συντριπτικό ποσοστό του πληθυσμού σε πλήρη ανέχεια. Εκτός της εκκλησιαστικής μεταρρύθμισης, στις 30 μεταβατικές ρυθμίσεις και τα 444 άρθρα του εγκεκριμένου πια νέου Συντάγματος, περιλαμβάνονται ρυθμίσεις υπέρ της δωρεάν εκπαίδευσης και παιδείας, υπέρ της μεγαλύτερης συμμετοχικότητας των πολιτών στις δημοκρατικές διαδικασίες, του γάμου των ομοφυλοφίλων (ξέρετε…αυτό για κάποιους εντάσσει αυτόματα το Εκουαδόρ και τον Κορρία στην αριστερά!), αποποινικοποίηση των ναρκωτικών, νομιμοποίηση των αμβλώσεων, τον σεβασμό στο περιβάλλον, την πολυπολιτισμικότητα (interculturalidad) και την πολυεθνικότητα (plurinacionalidad), αρχές θεμελιωδών δικαιωμάτων στο θέμα των εκλογικών διαδικασιών, στο θέμα των δικαιωμάτων επί της ιδιοκτησίας, κτλ. Το πιο σημαντικό όμως, απαγορεύει την ιδιωτικοποίηση των φυσικών πηγών, συμπεριλαμβανομένου και του νερού, ενώ προωθεί την μείωση των μεγάλων αγροτικών εκτάσεων, ανακηρύσσοντας το Κράτος μοναδικό κάτοχο των φυσικών πόρων.

Ο Correa, που είχε καταθέσει τα αντικαπιταλιστικά του πιστεύω και ως υπουργός Οικονομίας σε προηγούμενη κυβέρνηση (παραιτήθηκε) δεν κρύβει το γεγονός ότι πιστεύει στον Θεό (Καθολικός) αλλά στρέφεται εναντίον της εκκλησίας και έχει περιγράψει τον εαυτό του στο παρελθόν ως έναν «αριστερό χριστιανό», αλλά σε αντίθεση με τους συνήθεις χριστιανούς ηγέτες σέβεται το δικαίωμα στην ζωή των ιθαγενών που τόσους αιώνες ζούσαν στην ανέχεια και την σκλαβιά. Φυσικά, στο ρεύμα των καιρών χρησιμοποιεί την φράση –ερωτηματικό -διεγερτικό ολόκληρης της Λατινικής Αμερικής τα τελευταία χρόνια: «Σοσιαλισμός του 21ου αιώνα». Η γενική απαίτηση όμως για τον κυβερνητικό συνασπισμό της Alianza Pais είναι πιο επιθετική πολιτική. Δεν λείπουν άλλωστε οι πιέσεις και κατηγορίες από την πλευρά της αριστεράς αλλά και πολλών ιθαγενικών κοινοτήτων και οργανώσεων για «μετριοπαθείς» πολιτικές και ενδοτισμό…

Η επικράτηση του «ναι» θεωρούταν από καιρό δεδομένη, όπως και το τεράστιο ποσοστό της (κοντά στο 64%). Η σοσιαλιστικών τάσεων φιλολαϊκή πολιτική του Κορρία, του έχει χαρίσει –παρομοίως με τους Chavez και Morales– πολύ μεγάλη λαϊκή αποδοχή. Η οποία εκφράστηκε από τους ψηφοφόρους προς την κυβέρνηση, που στόχος της είναι, σύμφωνα με τον Πρόεδρο Κορρία «να τερματίσει την μακρά νύχτα του φιλελευθερισμού». Η έγκριση του νέου Συντάγματος ήταν κατά τον Correa «η τελευταία ευκαιρία μιας ειρηνικής αλλαγής στο Εκουαδόρ».

Η δεξιά προσπαθεί να ανασυνταχτεί, βλέποντας να χάνει ένα-ένα τα παραδοσιακά προπύργιά της. Σκεφτείτε την εξάρτηση των δουλοπρεπών κυβερνήσεων της χώρας όσα χρόνια κυβερνούσαν, που κατάφεραν να φτάσουν την οικονομία σε τέτοιο σημείο, ώστε το 2000 να υιοθετήσουν το δολάριο ως επίσημο νόμισμα του κράτους. Μιλάμε για τον ορισμό της χώρας «μπανανίας».

Όπως και στην Βολιβία με τις 4 επαρχίες της «Ημισελήνου» που μέσω των αυτονομιστικών τους τάσεων προσπαθούν να τινάξουν τα πάντα στον αέρα, εδώ το μεγάλο κόλπο λέγεται Γκουαγιακίλ. Δεν είναι η πρωτεύουσα, αλλά όπως και η Σάντα Κρουζ στην Βολιβία, αποτελεί την μεγαλύτερη πόλη –οικονομικά και πληθυσμιακά- της χώρας. Εδώ μάλιστα μιλάμε για το πραγματικό κέντρο της χώρας.

Και, όπως και η Σάντα Κρουζ, αποτελεί το προπύργιο της αντίδρασης και του κύριου αρωγού της, του Σοσιαλχριστιανικού Κόμματος (PSP). Και όπως και στην Σάντα Κρουζ (με την οποία μάλιστα έχουν και επίσημη συμφωνία!) αν και έδρα της αντίδρασης, μεγάλο μέρος του πληθυσμού είναι οπαδοί του νομίμως εκλεγμένου Προέδρου. Που όπως και στην Σάντα Κρουζ οι ντόπιοι ηγέτες περιεργάζονται τρόπους για να ρίξουν με κάθε παράνομο μέσο.

«Μεγάλη ειρωνεία» ή και «σύμπτωση» μαζί? Η επαρχία Guaya με πρωτεύουσα το πλούσιο Guayaquil, αμέσως μετά το «Ναι» θα ξεκινήσει διαδικασίες αυτονόμησης… Το παραδέχτηκε ο δήμαρχος της πόλης Jaime Nebot, και ηγέτης της δεξιάς αντιπολίτευσης που τρέχει και δεν φτάνει ψάχνοντας τρόπους σε όλη την ήπειρο να ξαναπιάσει τα τσεκούρια της και να τα επαναφέρει πάνω από τα κεφάλια των λαών, όπως επί τόσες δεκαετίες γινόταν. Ο Nebot είναι περίπτωση υποταγής στον νεοφιλελευθερισμό: κάποτε είχε κατηγορήσει τον Correa για την «αποδολαριοποίηση» της χώρας!!! Επιπλέον δεν έκρυψε ποτέ τις αποσχιστικές του τάσεις, ενώ τώρα σίγουρα θα κατηγορήσει τον Πρόεδρο για υποτιθέμενη συγκέντρωση πολλών εξουσιών… Ο ίδιος ο Correa ήταν στο Γκουαγιακίλ το βράδυ των αποτελεσμάτων. Η σημασία που του δίνει είναι ενδεικτική της δήλωσής του την προηγούμενη εβδομάδα ότι «αν δεν ξεπεράστεί το 50% του “Ναι” στην περιοχή θα έχουμε πολλά προβλήματα». Το θρίλερ παιζόταν μέχρι την Τρίτη το πρωί όταν στην περιοχή το «Ναι» είχε συγκεντρώσει το 49,9%… Γιατί αλλιώς διαπραγματεύεσαι με το 50,01 κι αλλιώς με το 49,99% έτσι δεν είναι? Τελικά έστω και οριακά το «Ναι» επικράτησε.

Μαζί με τα μεγαλύτερα μ.μ.ε. που έκαναν τα πάντα για να πείσουν τον κόσμο να ψηφίσει «Όχι» ή «Άκυρο» πήγαν τελείως στράφι και οι παραινέσεις της πανίσχυρης θεσμικά και οικονομικά Καθολικής εκκλησίας. Υπολογίζεται ότι οι περισσότεροι θρησκευόμενοι ψήφισαν και αυτοί υπέρ του «Ναι». Για να κλείσουμε (γιατί θα μπορούσα να γράφω μέχρι αύριο), σύμφωνα με τον ιστορικό Juan Paz y Miño το Εκουαδόρ «ενέκρινε ένα Σύνταγμα σύμφωνα με το οποίο η Πολιτεία θα παρεμβαίνει στην οικονομία, ενώ θα έχει αντικείμενο και σκοπό τον άνθρωπο και όχι την ίδια την οικονομία, αφήνοντας πίσω το Σύνταγμα της «οικονομίας της αγοράς» που είχε ψηφιστεί το 1998 (και σε μόλις δύο χρόνια κατέληξε στην υιοθέτηση του…δολαρίου).

Advertisements

10 Σχόλια to “Πολιτείες με στόχο τον άνθρωπο και όχι το κέρδος”

  1. Μία παρατήρηση μόνο: Σαφώς και στηρίζουμε τις αλλαγές στην λατινική Αμερική, αλλά δεν πρόκειται για σοσιαλισμό. Ακόμα καπιταλισμό έχουν, αλλά οι πολιτικές εξελίξεις είναι ενδιαφέρουσες. Όμως, σύντομα θα πρέπει να αποφασίσουν οι λαοί εκεί αν θα κάνουν το βήμα προς τον σοσιαλισμό. Αλλιώς, το πισωγύρισμα τους περιμένει. Όπως και το ότι «η Πολιτεία θα παρεμβαίνει στην οικονομία», άσχετα από προθέσεις, δεν σημαίνει ότι υπάρχει κεντρικά σχεδιασμένη οικονομία.
    Διευκρίνιση: προς αποφυγήν παρεξηγήσεων, δεν λέω ότι αφήνεις να εννοηθεί κάτι τέτοιο (ότι δηλαδή άκριτα στηρίζουμε τις εξελίξεις στην Ν. Αμερική). Απλά, τονίζω την διαφορά.
    ΥΓ.: Κρίσιμο το ζήτημα του εξοπλισμού των λαϊκών δυνάμεων σε όλες αυτές τις χώρες, εν όψει αυτονομιστών οπαδών της δεξιάς. Διακρίνω τελικά έναν φόβο από τις ηγεσίες να δώσουν όπλα στον λαό και αυτό φοβάμαι μη γυρίσει μπούμερανγκ.

  2. Πολύ σωστή επισήμανση, άλλωστε η μεγάλη συζήτηση σε αυτές και για αυτές τις χώρες αυτή είναι. Οκ, κρατικός παρεμβατισμός αλλά μέχρι που? Θα πάμε πιο πέρα, θα κάτσουμε έδω..?
    Νομίζω ότι ουδείς (Βενεζουέλα-Εκουαδόρ-Βολιβία) έχει αποφασίσει προς το παρόν να πάει παρακάτω, πιο αριστερά. Τους βολεύει πολύ -σε οικονομικό επίπεδο- η διαμορφωθείσα κατάσταση. Ίσως να ήταν και βλακεία τους να στραφούν τώρα προς τον σοσιαλισμό στην κατάσταση που διαμορφώνεται η παγκόσμια ενέργεια και οικονομία, οι μπίζνες που κάνουν τώρα είναι τρομερές. Επίσης σε χώρες όπως η Βενεζουέλα, δεν ξέρω αν ο λαός είναι υπέρ του κομμουνισμού σε πλειοψηφία…Τους βολεύει η διαμορφωθείσα κατάσταση.

    Όσο για τα όπλα, μέχρι τώρα, η τακτική τους έχει βγει. Αν σφίξουν τα γάλατα βέβαια, ίσως να είναι αργά…Ισορροπούν σε τεντωμένο σκοινί.

  3. Juan, ο Τσάβες έχασε το δημοψήφισμα για την ίδρυση σοσιαλιστικής δημοκρατίας για ένα τα εκατό. Μη τους έχετε για μαλάκες, για σοσιαλισμό πάνε. Το λαό δε τον συμφέρει τίποτα άλλο εκτός από το σοσιαλισμό. Δεν το βολεύει η σημερινή κατάσταση. Μιλάμε για λαούς που πεινάνε ακόμα, επιδή όντως έχουν ακόμα καπιταλισμό. Απλά έχουν δει ελπίδα και πρακτικά και ηθικά. Και σοσιαλισμό να αποφασίσουν ρητά να κάνουνε πάλι θα πεινάνε στην αρχή όπως πεινάγανε στην αρχή και στην ΕΣΣΔ. Αλλά ζητάνε περισσότερη αλληλεγγύη δηλαδή περισσότερο σοσιαλισμο. Θυμηθείτε το ’68 στη Γιουγκοσλαβία. Η νεολαία είχε βγει και διαδήλωνε για περισσότερο σοσιαλισμό. Ο σοσιαλισμός είναι υπόθεση του λαού. Και χωρίς την κομμουνιστική προοπτική ο σοσιαλισμός δε μπορεί παρά να είναι ψεύτικος. Ο λαός μπορεί θεωρητικά να μη το ξέρει, αλλά όταν αγωνίζεται και αποκτά εμπιστοσύνη στη δύναμη του, το καταλαβαίνει ενστικτωδώς.

    Ερυθρέ, υπομονή. Δεν έχουν άλλη επιλογή από το να πάνε λάου λάου. Εγώ όλα αυτά τα βλέπω ως μια πιο ώριμη προσπάθεια για να πάμε μπρος μετά από όλα τα στραπάτσα που έχουμε φάει.

    αλληλεγγύη και καρτεριά. Θα τους τσακίσουμε

  4. Ενθουσιώδης προσέγγιση και γι αυτό την γουστάρω.
    Από την άλλη όμως, η πορεία του Τσάβες μοιάζει με μια μόνιμη προσπάθεια να «πείθει» τον λαό και να «αποδεικνύει» σε αυτόν.
    Και μην ξεχνάς ότι κάθε δημοψήφισμα και εκλογική διαδικασία έχει την δική του δυναμική, ειδικά σε χώρες της Λατινικής Αμερικής. Ποιός π.χ. πίστευε ότι θα έχανε το πρόσφατο δημοψήφισμα? Παρόλα αυτά το έχασε. Εύπλαστες οι μάζες αδερφέ!

    Δεν νομίζω ότι μπορούμε να συγκρίνουμε την Ρωσία του ’17 με τις σύγχρονες συνθήκες παρά μόνο εν μέρει -δηλαδή μόνο από την πλευρά των μαζών και όχι της εξουσίας. Η οικονομία τρέχει πολύ γρηγορότερα από την πολιτική στις μέρες μας…Την κατευθύνει. Και πολλές φορές την πνίγει.
    Και ακριβώς για αυτό ο κόσμος όντως ζητά κανονικό σοσιαλισμό.
    Οι άλλοι δύο (Μοράλες-Κορρία) είναι αρκετά καινούριοι. Έχουν ακόμα… Ο Κορρία δεν νομίζω να πάει πολύ μακριά πάντως, αν αναλογιστούμε ότι ήδη τον κατηγορούν για αυτό ιθαγενείς και αριστεροί.

    Το θέμα τελικά είναι να μην μπερδεύουμε τις έννοιες προσπαθώντας να βάλουμε αναγκαστικά «ταμπέλες». Δεν κατάλαβα δηλαδή με ποιά λογική τα διεθνή μμε θεωρούν τους Κίρχνερ στην Αργεντινή «αριστερούς»…
    Ας μην βιαζόμαστε γιατί θα αμπελοφιλοσοφούμε ατελείωτα- ούτως ή άλλως οι διεργασίες που γίνονται εκεί κάτω είναι τρομερά ενδιαφέρουσες.

    ΥΓ: Πως κατάφερες να μειώσεις το κάπνισμα? Και μην μου πεις «θέληση» και τέτοια…

  5. juan, κατ’αρχάς θα’ταν πολυ πιο ωραία να τα λέγαμε όλα αυτά από κοντά και με τους άλλους επίσης αλλά ας όψεται…

    Δε σύγκρινα ντε και καλά με τη Ρωσία του 17 αλλά με όλη τη διαδικασία/προσπάθεια οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ. Είναι η πιο σημαντική που υπήρξε ποτέ και γι’αυτό επιμένω στο να ανατρέχουμε σε αυτή. Τα διδάγματα είναι άπειρα, αρκεί να είμαστε ψύχραιμοι στον εντοπισμό τους. Άπειρες ήταν και οι κατακτήσεις που τώρα συνεχίζουν μέρα με τη μέρα να σκοτώνουν.

    Κατ’άλλα νομίζω ότι πρέπει να είμαστα προσεκτικοί και να ψάχνουμε την προέλευση των θεωρητικών σχημάτων που χρησιμοποιούμε. Ο διαχωρισμός πολιτικής και οικονομίας και η υποτιθέμενη ηγεμονία της δεύτερης πάνω στην πρώτη είναι νομίζω ένα αστικό – νεοφιλελεύθερο θεώρημα. Σύμφωνα με το μαρξισμό οι πολιτικές διεργασίες αντικατοπτρίζουν το συσχετισμό των κοινωνικο-οικονομικών δυνάμεων.Έτσι λειτουργούσε πάντα το πράμα.

    Έχεις δίκιο πάντως ότι δε πρέπει να βιαζόμαστε. Ίσως να ήμουν υπερμετρα ενθουσιώδης στο προηγούμενο σχόλιο. Αλλά νομίζω ότι πρέπει να έχουμε περισσότερη εμπιστοσύνη στους εαυτόυς μας και τις ιδέες μας.

    ΥΓ: απλά τα τσιγάρα εδώ είναι πολύ ακριβά, τίποτα άλλο. Όχι όμως το αλκοόλ δυστύχως ίσως από μια άποψη

    Besitos

  6. Πρακτικά δεν θυμάμαι τα τελευταία χρόνια τουλάχιστον που ξέρω κάποια πολιτική διεργασία να επηρρεάζει την οικονομία περισσότερο απ΄ ότι το αντίστροφο. Εδώ (Λατ Αμερική τώρα) είναι η πρώτη φορά που πάει να γίνει κάτι τέτοιο.
    Αυτό θέλουνε, αυτό θέλουμε κι εμείς.

    ΥΓ: Και νόμιζα ότι έχεις κυρήξει τον «ανένδοτο» εναντίον του τσιγάρου και ως άλλος ήρως τα είχες καταφέρει…

  7. Αυτό που ήθελα να πω είναι ότι είναι γνωστό (στους μαρξιστές τουλάχιστον) ότι η οικονομία είναι η βάση και η πολιτική το επικοδόμημα. Οι πολιτικές δομές και διεργασίες οικοδομούνται πάντα πάνω στη βάση της οικονομικής πραγματικότητας. Ουδεμία έκπληξις λοιπόν που η οικονομία επηρεάζει την πολιτική περισσότερο.

    Απλά ήθελα να εκφράσω τη διαφωνία μου με τις σοσιαλημοκρατικές εκείνες κορώνες που υπόσχονται ‘την επιστροφή της πολιτικής’ και άλλα τέτοια ευτράπελα. Λες και έφυγε ποτέ η πολιτική. Λες και το ξεσάλωμα και ο τζόγος των χρηματοπιστωτικών αγορών δεν χρειαζόταν συγκεκριμένες πολιτικές αποφάσεις και αλλαγές νομοθεσιών για να λάβει χώρα. Επιστροφή της συνεπούς ταξικής πολιτικής χρειαζόμαστε όχι της πολιτικής γενικά.

    Και μετά εξαρτάται τι εννοούμε με τη λέξη ‘οικονομία’. Αν εννοούμε μόνο τις πολυεθνικές τότε πάσο, άλλα και η εθνικοποίηση και ίδρυση εργατικών συμβουλίων στις επιχειρήσεις οικονομική διεργασία είναι. Και μάλιστα τρομακτικής σημασίας για το μέλλον του πολιτικού προγράμματος των εν λόγω κυβερνήσεων στη Λατ. Αμερική.

    ΥΓ: τρελός είσαι ρε? αυτή τη στιγμή πονάει ο λαιμός μου από τα Τρακαστράτος που κάπνιζα σ’ενα πάρτυ το Σάββατο.

  8. Δεν διαφωνούμε κάπου.
    Λέγοντας «να επηρρεάζει την οικονομία περισσότερο απ΄ ότι το αντίστροφο» εννοώ την πλήρη αποσάρθρωση της πολιτικής για οικονομικά αίτια και μόνο. Και την πλήρη επικράτηση εταιριών σε κυβερνήσεις. Από την άλλη ναι, αν είσαι κυβέρνηση και αφήνεις να σε καβαλάει μια εταιρία και αυτό πολιτική απόφαση είναι, αν και το θέμα καταντάει φιλοσοφικό τελικά.

    Και ναι! Ωιμέ! Ως εκ θαύματος πεινασμένοι «σοσιαλδημοκράτες» απ’ όλη την Ευρώπη που σηκώνονται από τον τάφο επιστρέφουν να μας πάρουν τα μυαλά, να ξαναπάρουν τις εξουσίες και να βάλουν χέρι στις τσέπες μας…με την πρόφαση πάντα ότι παίρνουν πολιτικές και ουχί οικονομικές («όπως η δεξιά») αποφάσεις. Περίμενες να ακούσεις κάτι διαφορετικό? Ε-ε-ερχονται!

  9. […] Νέο Σύνταγμα (με ανοιχτή διαβούλευση με την δεξιά), το οποίο εγκρίθηκε πανηγυρικά στα τέλη Σεπτέμβρη του 20…σε ποσοστό άνω του […]

  10. […] Πρόεδρος που έδωσε στη χώρα αξιοπρέπεια, και ένα  εξαιρετικά προοδευτικό Σύνταγμα. Και ο κόσμος φαίνεται να προτιμά τον αμφιλεγόμενο […]


Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s