Μονοπάτι χωρίς φως

Το «Φωτεινό Μονοπάτι» (Sendero Luminoso) ξαναχτύπησε αυτή την Τετάρτη στο Περού, αφήνοντας δύο στρατιώτες νεκρούς, θυμίζοντας και πάλι την παρουσία του και γεμίζοντας τις στήλες των δεξιών εφημερίδων και ιστοσελίδων με οργισμένα άρθρα εναντίον των «κομμουνιστών τρομοκρατών». Η μάχη έγινε στην επαρχία Vizcatán, εκεί όπου το «Φωτεινό Μονοπάτι» είχε καταφέρει στις 9 Οκτώβρη να σκοτώσει 13 στρατιώτες… Πολύ περίεργη υπόθεση αυτό το Sendero Luminoso. Και μπορεί να έχει ισχνή παρουσία τα τελευταία χρόνια, αλλά την δεκαετία του ’80 και μέχρι το ’93 ήταν πιθανότατα το μεγαλύτερο αντάρτικο στην Λατινική Αμερική.

Η διάσπαση του Κομμουνιστικού Κόμματους της χώρας στα τέλη των 60ς (1967-70), ανάμεσα σε φιλομαοϊκούς, φιλοσοβιετικούς και άλλες φράξιες, είδε τον καθηγητή φιλοσοφίας Abimael Guzmán να ηγείται του φιλομαοϊκού σκέλους το οποίο παίρνει την ονομασία Partido Comunista del PerúSendero Luminoso. Τα μέλη του βυθίζονται στην ματαιοδοξία: ο Guzmán είναι κατ’ αυτόν και τους οπαδούς του το «Τέταρτο Σπαθί του Κομμουνισμού» μετά τον Μαρξ, τον Λένιν και τον Μάο!

Από το 1978 και το 7ο Συνέδριο του το «Φωτεινό Μονοπάτι» εξετάζει την περίπτωση έναρξης ένοπλου αγώνα. Κάτι που θα πράξει τον Μάιο του 1980 όταν παίρνει τα όπλα στα χέρια με σκοπό την ανάληψη της εξουσίας. Το ξεκίνημά του είναι παρόμοιο πολλών άλλων λαϊκών στρατών: χάνοντας την επιρροή που αρχικά είχε στα πανεπιστήμια της χώρας την δεκαετία του ‘70, το αρκετά αλαζονικό στις πεποιθήσεις του (εμείς είμαστε κι άλλοι δεν είναι…) αντάρτικο, ανέβηκε στις επαρχίες Ayacucho (από την οποία ξεκίνησε), Apurímac, Huancavelica, Junín και μέρους του Cuzco, κερδίζοντας την εμπιστοσύνη πολλών ντόπιων και ξεκινώντας έναν ευρείας έκτασης πόλεμο με τις δεξιές κυβερνήσεις που «έστυβαν» την χώρα.

Στις περιοχές που ήλεγχε το «Μονοπάτι» διεξάγονταν λαϊκές δίκες και απονέμονταν λαϊκή δικαιοσύνη. Διάφοροι πλούσιοι και εκμεταλλευτές πλήρωσαν για τα όσα επί δεκαετίες έκαναν, και το Sendero Luminoso πήρε στα μάτια των χωρικών την μορφή ενός γνωστού για παρόμοιες κοινωνίες ιδανικού, αυτή του εκδικητή που χρόνια περίμεναν. Οι λευκοί άποικοι απόγονοι των κονκισταδόρων, η ιαπωνική μειοψηφική σούπερ-ελίτ και η Ουάσινγκτον έχουν καταδικάσει το Περού στην απόλυτη ένδεια σε μια κατάσταση που δεν άλλαξε από την ανεξαρτησία του μέχρι σήμερα. Το Sendero Luminoso ήταν εδώ…

Τον Μάιο του ’81 ο στρατός φτάνει στις περιοχές Ayacucho, Apurímac και Huancavelica: μαζί με τις ακροδεξιές παραστρατιωτικές οργανώσεις (τις λεγόμενες rondas) πνίγουν στο αίμα την περιοχή. Οι χωρικοί ιθαγενείς συλλαμβάνονται, βασανίζονται, βιάζονται, δολοφονούνται… Τα μέλη του «Μονοπατιού», οι “senderistas” απαντούν στις σφαγές του στρατού και των rondas, ενώ ταυτόχρονα στοχεύουν με μία σειρά εξαιρετικά σχεδιασμένων επιχειρήσεων, μεγάλες πολυεθνικές και πολιτικούς στόχους, όχι μόνο επιλεκτικά, αλλά και πολλές φορές χτυπώντας τυφλά.. Το Sendero Luminoso απαντά στο αίμα που προκαλούν οι κρατικές δυνάμεις με αίμα, στην κρατική βία με βία.

Η ωμή βιαιότητα του «Μονοπατιού» δεν συμβαδίζει με την επιλεκτική βία των υπολοίπων αριστερών αντάρτικων της ηπείρου και του στερεί χιλιάδες συμπαθούντες ή οπαδούς. Δεν έχει άλλωστε καλές σχέσεις ούτε με το Movimiento Túpac Amaru αλλά ούτε και με αριστερά αντάρτικα και κυβερνήσεις του εξωτερικού (κολομβιανά αντάρτικα M-19 και FARC, Sandinistas, κλπ.). Κατηγορείται από πολλούς ότι δεν σέβεται τα δικαιώματά των ιθαγενών, δεν ασχολείται με τα ανθρώπινα δικαιώματα και προβαίνει σε ωμότητες ανάλογες των περουβιανών ενόπλων δυνάμεων και των rondas. Αυτό φυσικά γίνεται λάστιχο στα χέρια της δεξιάς: τα μμε κάνουν λόγο για ωμότητες ανάλογες με αυτές των Ερυθρών Χμερ και το «Φωτεινό Μονοπάτι» στο μυαλό του μέσου πολίτη είναι μια αδίστακτη δολοφονική οργάνωση με μέλη ψυχοπαθείς που διψούν για αίμα. Ειδικά τις περιόδους προεδρίας του Alberto Fujimori το μένος εναντίον του Sendero Luminoso μετατρέπεται σε συλλογική ψύχωση. Κι επειδή η ιστορία γράφεται από τους νικητές, το «Φωτεινό Μονοπάτι» αντιμετωπίζεται ακόμα και σήμερα ως συνώνυμο του θανάτου και της βίας.

Στις αρχές του ’90, το Φωτεινό Μονοπάτι, με χιλιάδες μέλη (τα ανέβαζαν μέχρι και στα 10.000) και τεράστια ακτίνα δράσης (δες χάρτη περιοχές με κίτρινο χρώμα), αντιμετωπίζει μια αρχηγοκεντρική στροφή από τον όλα αυτά τα χρόνια ηγέτη του Abimael Guzmán, για τους φίλους Presidente Gonzalo. Χαρακτηριστικό είναι ότι η σύντροφός του, η Elena Iparraguirre είναι πολύ υψηλόβαθμο στέλεχος και κάποιοι την τοποθετούν και νο.2 του κόμματος-οργάνωσης. Για να κουτσομπολέψουμε και λίγο, οι κακές γλώσσες λένε ότι η Elena είχε σκοτώσει την πρώτη σύζυγο του Presidente Gonzalo, την Augusta la Torre… Το «Μονοπάτι» στρέφεται και εναντίον άλλων αριστερών που βρίσκονται εκτός της «Μαρξιστικής –Λενινιστικής –Γκονζάλο -Μαοϊκής» γραμμής του (της λεγόμενης «σκέψης Γκονζάλο»), και δεν διστάζει να συγκρουστεί με το άλλο μεγάλο αντάρτικο της χώρας, τους γενναίους Túpac Amaru.

Δεξιές επίσημες έρευνες της εποχής τοποθετούσαν γύρω στο 15-20% το σύνολο των Περουβιανών που θα ήθελαν κατάλυση του κράτους, αλλά υπολογίζουν ότι μόνο ένα 7% των ψήφων θα πήγαινε προς το «Μονοπάτι» αν αυτό κατέβαινε σε μια εκλογική διαδικασία. Η επιρροή του όμως, παρά τον πόλεμο που δέχεται φτάνει μέχρι και την πρωτεύουσα Λίμα. Το «Μονοπάτι» όπως όλα τα αντάρτικα στην οροσειρά των Άνδεων κατηγορείται από την κυβέρνηση ότι (ναι…καλά καταλάβατε) παράγει και εξάγει κόκα για να γίνει κοκαΐνη.

Κάποια στιγμή οι ακροδεξιές παραστρατιωτικές rondas νομιμοποιούνται από τον τουρμπο-νεοφιλελεύθερο πρόεδρο Alberto Fujimori. Παίρνουν την ονομασία «Ομάδες Αυτοάμυνας» και κατεβαίνουν στο Ayacucho να τα βάλουν με το «Μονοπάτι». Σπάνε κάθε ρεκόρ στην παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και η ακραία ωμότητα των ομάδων αυτών και του στρατού, κάνουν στα μάτια του κόσμου το «Φωτεινό Μονοπάτι» τον «καλό και δίκαιο» της υπόθεσης…μιας υπόθεσης που ποτέ δεν χαρακτηρίστηκε «εμφύλιος» αλλά κόστισε σε πάνω από 70.000 άτομα την ζωή ή την «εξαφάνιση».

Η αρχή του τέλους της μαζικότητας του λαϊκού στρατού έρχεται όταν ο Presidente Gonzalo συλλαμβάνεται τον Σεπτέμβρη του ’92: από εδώ και πέρα τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο για το «Μονοπάτι». Toν Οκτώβριο του ’93 μάλιστα o Presidente Gonzalo βγαίνει στην τηλεόραση και κηρύσσει την «ειρήνη»…Μαζί του είχε συμφωνήσει και η Κεντρική Επιτροπή του Κόμματος. Η γη άνοιξε κάτω από τα πόδια 6.000 και πλέον μαχητών του «Φωτεινού Μονοπατιού», που εγκαταλείπουν τα όπλα, αντιλαμβανόμενοι το μήνυμα αυτό ως παραδοχή ήττας. Οι εναπομείναντες διασπόνται και το «Μονοπάτι» από αντάρτικος στρατός μοιάζει περισσότερο με μια εκτός νόμου οργάνωση με λίγες εκατοντάδες μέλη…

Σταδιακά αποδυναμώθηκε, όχι μόνο στρατιωτικά αλλά κυρίως ιδεολογικά, και δεν αποτελεί για την δεξιά το φόβητρο του παρελθόντος. Ακολουθούν οι συλλήψεις των ηγετών Oscar Ramírez Durand το 1999 και του Ceron Cardoso το 2003, χτυπήματα βαριά. To Perseguir, όπως ονομάζουν την οργάνωση που συνεχίζει να μάχεται, δεν έχει τουλάχιστον τώρα την δυναμική να συσπειρώσει κόσμο γύρω του. Κάποια μέλη του θεωρούν τον Presidente Gonzalo προδότη από τον Οκτώβρη του ’93…Επίσημα βέβαια ο Presidente Gonzalo είναι για το κόμμα, ότι ήταν και το είδωλό του ο Μάο, στην Κίνα…Λίγο πάνω και από Θεός!

Στην τελευταία του ανακοίνωση στις 7 Οκτώβρη, το Κόμμα, αφού επαινεί (τι επαινει δλδ…θεοποιεί) τον Gonzalo προχωρά σε ένα κείμενο που μοιάζει με πολεμικό ανακοινωθέν, αναφερόμενο στις τελευταίες επιχειρήσεις στην επαρχία Vizcatán ανάμεσα στις δυνάμεις του και τον στρατό. Διαφωνεί δηλαδή με τον ηγέτη του (στο θέμα αποκήρυξης της βίας) και συνεχίζει να μάχεται. Αλλά πώς να κάνει και αλλιώς… Ενώ ο Presidente Gonzalo είναι μέσα με ισόβια, ο στρατός συνεχίζει επί προεδριών Fujimori, Toledo και Guarcia (ο νυν) τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις και οι κυβερνητικές δυνάμεις παίρνουν κεφάλια στον χορό τους…Τον Σεπτέμβριο πέντε άτομα σκοτώθηκαν στο βουνό από επιχειρήσεις του στρατού. «Ήταν senderistas» σύμφωνα με την ανακοίνωση. Είναι ο λεγόμενος περουβιανός «διάλογος»…

Με την πλήρη και μόνιμη στήριξη του δυτικού τύπου αποκρύπτονται απίστευτες ωμότητες…Τα βουνά του Περού ούτως ή άλλως είναι μακριά…Και το μέλλον του αμφίβολο…

Advertisements

10 Σχόλια to “Μονοπάτι χωρίς φως”

  1. απίθανη αφίσσα… Που τη βρήκες ρε?

  2. Εξαιρετικό…
    Ψάξε λίγο και τον «αξιωματικό» της σκακιέρας των ωμοτήτων του Περού, εν ονόματι Vladimiro Lenin Montesinos Torres

  3. @Compasso
    Το αφισάκι είναι από το σάιτ του Φωτεινού Μονοπατιού…

    @Delgadina
    Ωραίο ψευδώνυμο…Χαίρομαι που σ’άρεσε το αρθράκι.
    Όσο για τον Montesinos τον βρήκα ψάχνοντας πληροφορίες για αυτό το άρθρο. Περιπτωσάρα…Όποια πέτρα και να σηκώσεις είναι από κάτω!
    Και ξέρεις που είναι τώρα? Στο διπλανό κελί από αυτό του Presidente Gonzalo!!!

  4. Ωπ…δεν το ήξερα ότι έπαιζε τέτοια κόντρα και με τους tupac amaru…

  5. Ναι πλακώνονταν συχνά, αν και οι Tupac Amaru δεν πήραν ποτέ μορφή λαϊκού στρατού όπως το Μονοπάτι, ήταν πιο μικρή οργάνωση, με μεγαλύτερη συνοχή…

  6. Οι (πρώην) Μαοϊκοί αντάρτες στο Νεπάλ που βγήκαν πρώτοι στις τελευταίες εκλογές θεωρούν τους εαυτούς τους αδερφό κόμα με το φωτεινό μονοπάτι. Αυτοί βέβαια έχουν τώρα ‘δεχτεί την πολυκομματική δημοκρατία’ και κατέχουν την πρωθυπουργία σε κυβέρνηση συμμαχίας – http://en.wikipedia.org/wiki/Politics_of_Nepal. Ο αγώνας τους – σε χτυπητή αντίθεση με το φωτεινό μονοπάτι – μπορεί να χαρακτηριστεί εντυπωσιακά επιτυχής, καθώς κατάφεραν να ηγηθούν ενός μαζικού λαϊκού κινήματος και να καταργήσουν την μοναρχία. Για να δούμε τη συνέχεια.

  7. σ.σ. το πρώην παέι στους αντάρτες (καθώς τώρα ειναι στη κυβέρνηση) και όχι στο Μαοικοί…

  8. Ναι, και οι του «Μονοπατιού» γουστάρουν αβέρτα τους νεπαλικούς αντάρτες, τους μνημονεύουν συνέχεια.

  9. […] μονοπάτι” (Για το “φωτεινό μονοπάτι” δέστε εδώ, τα περιγράφει πολύ αναλυτικά ο Juan. Εντελώς τυχαία το […]

  10. […] των Μαοϊστών ανταρτών «σφαγέων και τρομοκρατών» του Φωτεινού Μονοπατιού (Sendero Luminoso) και των Τουπάκ Αμάρου (Tupac Amaru Movimiento), […]


Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s