Δεν άφησε την οργή του να διαλύσει τα πάντα

Όταν δίνεις ή προσπαθείς να δώσεις πράγματα και δεν βλέπεις ανταπόκριση, αρχίζεις, με τον καιρό να αισθάνεσαι ηλίθιος και κάποια στιγμή σταματάς και εσύ να δίνεις. Όταν δε, είσαι και ενθουσιώδης, απογοητεύεσαι και εν τέλει θυμώνεις. Τότε, το εύκολο είναι ο θυμός να μετατραπεί σε οργή.

Ο Πρόεδρος Morales στην Βολιβία έδινε πολλά στην αντιπολίτευση, αλλά δεν έπαιρνε τίποτα. Δεν οργίστηκε. Ακολούθησε τον άλλον –τον δύσκολο- δρόμο. Και προς στιγμήν δικαιώνεται. Μια ιστορική ημέρα ξημέρωσε για την Βολιβία …

Ο Morales, με δάκρυα στα μάτια, ξεσήκωσε θύελλα πανηγυρισμών σε σχεδόν μισό εκατομμύριο υποστηρικτές του στην πλατεία Murillo της La Paz. Αιτία η συμφωνία με την αντιπολίτευση για την διεξαγωγή νέου δημοψηφίσματος για την έγκριση του Νέου Συντάγματος (CPE), στις 25 Ιανουαρίου του 2009. «Αυτή η διαδικασία αλλαγής δεν διακόπτεται. Ό,τι και να λένε, ό,τι και να κάνουν, ο νεοφιλελευθερισμός δεν θα γυρίσει στην Βολιβία» είπε ο πρεζιντέντε, την ώρα που από κάτω γινόταν πραγματικό πανηγύρι με μουσικές και χορούς! Πολλά αριστερά μμε στον ισπανόφωνο κόσμο ήδη πανηγυρίζουν.

Οι εκλογές από τον Ιούνιο του 2009, μετατίθενται για τον Δεκέμβρη, ενώ παρατείνεται η δυνατότητα κάποιου Προέδρου να θέσει υποψηφιότητα για δεύτερη θητεία (μέχρι σήμερα μία). Ο Μοράλες λογικά –κερδίζοντας τις εκλογές του ’09- θα μείνει στην εξουσία μέχρι το 2014. Όχι όμως μέχρι το 2020 όπως σχεδόν όλοι υπολόγιζαν, αν παρατείνονταν επ’ αόριστον η δυνατότητα κάποιου να θέσει προεδρική υποψηφιότητα. Έτσι στο ζήτημα δόθηκε η μέση λύση, ήτοι δύο θητείες.

Όλα αυτά συνέβαιναν την στιγμή που περισσότερα από 300.000 άτομα-υποστηρικτές της κυβέρνησης, ολοκλήρωναν μία ιστορική πορεία 200 χιλιομέτρων και 8 ημερών από το Oruro στην πρωτεύουσα La Paz και την πλατεία Murillo (στην οποία παλαιότερα απαγορευόταν η είσοδος σε ιθαγενείς!)… Μια πορεία, σύμφωνα με το Econoticias, απέναντι στην ολιγαρχία, τους φασίστες ηγέτες των επαρχιών και τις 100 οικογένειες που ελέγχουν την γη στην χώρα. Μια πορεία που αποδείχθηκε καταλυτική, ώστε να πιεστεί-πειστεί η Δεξιά να φτάσει σε μία συμφωνία, όπως πεισματικά τόσο καιρό αρνούνταν.

«Θα είναι ένα Σύνταγμα ισότητας το οποίο δεν θα κάνει διακρίσεις για κανέναν» δήλωσε ο αντιπρόεδρος Álvaro García Linera σε συνέντευξη τύπου. «Τίποτα από όσα έχουν γίνει δεν θα ήταν δυνατόν χωρίς την δική σας δράση και την δική σας κινητοποίηση» είπε ο Linera απευθυνόμενος στους συμμετέχοντες στην πορεία. «Εσείς γενναίοι σύντροφοι, εκπληρώσατε αυτό που άλλοι ξεκίνησαν 18 χρόνια πριν[1], για να επιτύχουμε τώρα ένα Σύνταγμα για όλους τους Βολιβιανούς, ώστε κανείς να μην αισθάνεται θύμα διάκρισης ή απομόνωσης». Μπορεί τα λόγια του Linera να σας φαντάζουν μεγαλοστομίες, αλλά δεν είναι: για πρώτη φορά στα 180 χρόνια Βολιβιανών Συνταγμάτων, θα υπάρχει σαφής και ρητή αναφορά στις 36 ιθαγενικές κοινότητες της χώρας καθώς και των γλωσσών τους. Είναι περιττό να αναφερθεί νομίζω, ότι το Νέο Σύνταγμα έχει ως «κέντρο» τις ιθαγενικές κοινότητες και τα δικαιώματά τους. Θα είναι Σύνταγμα στηριγμένο στην πολυεθνικότητα και εν προκειμένω για τους ιθαγενείς μια δικαίωση αιώνων.

Ο –με τις τωρινές συνθήκες- βέβαιος θρίαμβος της κυβέρνησης του Morales στο Δημοψήφισμα της 25ης Ιανουαρίου, θα είναι το τέλος μιας άλλης μεγάλης, πολιτικής αυτή την φορά, πορείας, που ξεκίνησε με την ίδρυση της Συνταγματικής Συνέλευσης στο Sucre τον Αύγουστο του 2006. «Το Νέο Σύνταγμα βάζει ένα τέλος στις πρακτικές των προηγούμενων κυβερνήσεων της χώρας, στις οποίες οι πλειοψηφίες υπήρξαν θύματα εκμετάλλευσης και όμηροι των μειοψηφιών, των ολιγαρχικών ελίτ. Η εποχή αυτή τελείωσε για πάντα, καταδικάστηκε» γράφει ο Mario Hubert Garrido στο Prensa Latina.

Για τις περιοχές που ζητούν την αυτονομία τους στο Νέο Σύνταγμα προβλέπεται ότι «υποχρεούνται να υιοθετήσουν (σ.σ. τις διατάξεις) του Συντάγματός εντός 6 μηνών». Ο Juan Carlos Urenda, υψηλόβαθμο στέλεχος της δεξιάς στην Santa Cruz θεωρεί την συγκεκριμένη διάταξη μεγάλη ήττα για τις εν λόγω περιοχές καθώς το Σύνταγμα επί της ουσίας «δεν αναγνωρίζει τα (αυτονόητα) δικαιώματά τους». Ο Oscar Ortiz του αντιπολιτευόμενου συνασπισμού Podemos, αν και παραδέχθηκε ότι στο Νέο Σύνταγμα υπάρχουν «σημαντικές βελτιώσεις» πρόσθεσε ότι «περίμενε μια αυτονομία πολύ μεγαλύτερου εύρους». Σε περίπτωση που υπάρξουν προβλήματα, θα αποφανθεί το Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο (…ήδη θα ετοιμάζεται). Το βασικό σημείο σύγκρουσης δεν θα είναι βέβαια τα κελεύσματα περί αυτονομίας (η βιτρίνα), αλλά ο έλεγχος και ο τρόπος παραγωγής επί των πλούσιων εδαφών των περιοχών αυτών.

Αντίθετα με το αυτονομιστικό, οι προβλέψεις του Νέου Συντάγματος, ίσως αποτελούν μια μεγάλη ανακούφιση για τους κατόχους μεγάλων εκτάσεων γης, τους latifundistas. Αν και θα προβλέπονται τα 5 ή 10.000 εκτάρια ως ανώτατη δυνατή έκταση ιδιωτικής ιδιοκτησίας, το όριο που θα αποφασιστεί, θα ισχύσει για τις εκτάσεις που θα ενταχθούν στο πλαίσιο νόμου, μετά τις 25 Ιανουαρίου του 2009, την ημερομηνία του Δημοψηφίσματος! Η ολιγαρχία των 100 οικογενειών-τζακιών ελέγχει 25 εκατομμύρια εκτάρια, την στιγμή που δύο εκατομμύρια χωρικοί (minifundistas) ελέγχουν μόλις 5 εκατομμύρια εκτάρια, στα οποία οι καλλιέργειες στην μεγάλη τους πλειοψηφία υποφέρουν από την υπερεκμετάλλευση και την ερημοποίηση.

Η Δεξιά πάντως, ξέροντας εκ των προτέρων ότι θα χάσει με μεγάλη διαφορά, κοιτάζει ήδη το πρωί της 26ης Ιανουαρίου: ελπίδες της είναι η ακύρωση των αποτελεσμάτων από το Ανώτατο Συνταγματικό Δικαστήριο, η παρεμπόδιση-παρενόχληση-σπίλωση του Δημοψηφίσματος από τα τοπικά συμβούλια αυτοδιοίκησης στις υπό αυτονομία περιοχές και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, και φυσικά η άσκηση βίας.

Ήδη (από χτες το βράδυ) οι Rubén Costas κυβερνήτης της Santa Cruz, Savina Cuéllar κυβερνήτης της Chuquisaca και Ernesto Suárez κυβερνήτης του Beni συνομίλησαν με στόχο την από εδώ και πέρα στρατηγική, που θα οδηγήσει σε απόρριψη του Δημοψηφίσματος.

O Morales δεν άφησε την οργή του να ξεχειλίσει τον προηγούμενο μήνα όταν η κατάσταση ήταν εκτός ελέγχου. Ελίχθηκε γρήγορα και με την σιγουριά της μεγάλης λαϊκής αποδοχής, γράφει τώρα ιστορία…


[1] Η πρώτη μεγάλη πορεία ιθαγενών προς την La Paz έγινε το 1990, επί προεδρίας του Jaime Paz Zamora, με απαίτηση τον σεβασμό των ανθρωπίνων (και των ιθαγενικών) δικαιωμάτων.
Advertisements

15 Σχόλια to “Δεν άφησε την οργή του να διαλύσει τα πάντα”

  1. Ολίγον διθυραμβικό το βρίσκω και δεν είμαι σίγουρη εάν όντως οι εξελίξεις χρήζουν πανηγυρισμών, τουλάχιστον τόσων.

    Ισως γιατί δεν μπορώ παρά να «θυμάμαι» το 1952-56… Οι αλλαγές που είχαν προωθηθεί ήταν πολύ πιο ριζοσπαστικές, αλλά η κυβέρνηση δεν άντεξε την ασφυκτική πίεση και τα κατασταλτικά μέτρα των ΗΠΑ, των τοπικών οικονομικών ολιγαρχιών και του στρατού. Η βάση υπήρχε και γι’αυτό ο Τσε είχε θεωρήσει τότε ότι η Βολιβία ήταν η χώρα που θα ξεκινούσε η πυρκαγιά…

    Σε ένα άλλο επίπεδο. Αραγε τι προβλέπεται για τις πλουτοπαραγωγικές πηγές; Δεν το απευθύνω σε σένα το ερώτημα. Απλά ούτε εσύ αναφέρεις κάτι και δεν έχω δει κάτι. Ηταν και αυτό ένα από τα αγκάθια. Οσο για την ανακατανομή γης… τα λες μόνος σου.

    Πάντως οι κυβερνήτες σύσσωμοι τελικά το απέρριψαν. Και μέχρι το Γενάρη ο χρόνος πολύς. Και δεν συζητώ κάν για τον Δεκέμβρη του 2009.

  2. Διθυραμβικός είναι νομίζω μόνο ο επίλογος. Όλα όσα αναφέρονται είναι πραγματικότητα, αφού τους ξέρεις, ενθουσιάζονται για ψύλλου πήδημα, πόσο μάλλον για ένα Σύνταγμα που έχει κέντρο του τους ιθαγενείς, στην επί αιώνες πιο ρατσιστική χώρα της Αμέρικα Λατίνα. Το κλίμα ήταν πανηγυρικό σε όλα τα μεγάλα ανεξάρτητα λατινοαμερικάνικα μμε. Σκέψου ότι προσπάθησα το άρθρο αυτό σε σχέση με ό,τι διάβασα να είναι πιο «συγκρατημένο».

    Η μέχρι τώρα πορεία του Morales μοιάζει με έναν δρόμο γεμάτο παγίδες τις οποίες αποφεύγει αριστοτεχνικά. Του αφήνουν τα «τυράκια» δεξιά κι αριστερά και περιμένουν να πιαστεί στην φάκα. Και όταν τον προηγούμενο μήνα τα πράγματα ξέφυγαν, το «τυράκι» ήταν πραγματικά μεγάλο…Εξού και ο τίτλος περί οργής.

    Για τις πλουτοπαραγωγικές πηγές, έψαχνα κι εγώ, αλλά μέχρι την Τετάρτη το πρωί που γραφόταν αυτό το άρθρο, δεν είχαν προκύψει λεπτομέρειες για τις σχετικές διατάξεις, παρά μόνο μια αοριστία περί «προτεραιότητας» των ιθαγενών στις ιδιοκτησίες γης.

    Για το ’52-’56 (MNR) θα συμφωνήσω απόλυτα, βάζοντας όμως δύο σημαντικές παραμέτρους-σκέψεις, οι οποίες νομίζω διαφοροποιούν την κατάσταση:
    -ποια ήταν η βορειοαμερικάνικη επιβολή στην χώρα εκείνη την εποχή και ποια είναι τώρα;, και επιπλέον
    -σε ποια κατάσταση βρισκόταν οι ιθαγενικές κοινότητες εκείνη την εποχή και σε ποια σήμερα; Θα τολμούσαν μια πορεία 200 χλμ. οπλισμένοι με χειροβομβίδες «έτοιμοι να ανατινάξουν το Κοινοβούλιο αν δεν ψηφιστεί το νέο Σύνταγμα»;

    Όσο για τον μακρύ δρόμο μέχρι τον Γενάρη συμφωνώ. Και παρεμβάλλονται –εκτός από τους δεδομένους εσωτερικούς- και εξωτερικοί παράγοντες (εκλογές ΗΠΑ, οικονομική κρίση, πιθανή χρεοκοπία Αργεντινής) που μπορεί να δυσχεράνουν τις εξελίξεις…

  3. Δε ξέρω, με έχει μπερδέψει ο Έβο. Γενικά με αυτούς τους τύπους στη Λατινική Αμερική δε μπορώ να καταλάβω τί σκοπούς έχουν, αλλά με αυτόν ακόμα περισσότερο.

    Έχει άραγε στο μυαλό του τη σύγκρουση και «αποφεύγει τα τυράκια» περιμένοντας τη στιγμή που θα είναι ισχυρότερος από ποτέ ο λαϊκός παράγοντας
    ή πιστεύει πως με τις συνεχείς διαπραγματεύσεις και υπαναχωρήσεις μπορεί να την αποφύγει?

    Πάντως από αυτά τα λίγα συγκεκριμένα (λατιφούντια, αναγνώριση δικαιωμάτων ιθαγενών) που αναφέρεις, περισσότερο μου φαίνεται για ένα σύνταγμα που εκσυγχρονίζει την καπιταλιστική Βολιβία.

    Τί να πώ, δε ξέρω…

  4. @a8lios
    Νομίζω ότι απλά ξεχνάς ότι η Βολιβία είναι η πιο φτωχή χώρα της Λατινικής Αμερικής. Οι αλλαγές είναι ανάλογες του βαθμού ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων. Δε μπορούμε να περιμένουμε από τη Βολιβία να φτιάξει σοβιετικού τύπου σοσιαλισμό εδώ και τώρα. Άλλωστε ούτε και η ΕΣΣΔ δεν έφτιαξε αμέσως (ΝΕΠ)! Αν όταν μιλάμε για πηγές εννοούμε το φυσικό αέριο, ο πρώτος νόμος που πέρασε ήταν για τη δημόσια ιδιοκτησία του. Οίτοι το κράτος να παίρνει πάνω από το 50%. Θέλετε να τις εθνικοποιήσει τελείως και να πετάξει τελείως έξω τις πολυεθνικές? Δε θα μπορεί να το βγαλεί! Δεν έχει ούτε μηχανικούς ούτε εξοπλισμό να το κάνει! Δε μπορούμε να περιμένουμε από τις πιο φτωχές χώρες να τα κάνουν όλα όπως τα χουμε εμείς στο κεφάλι μας. Δίνουν τη μάχη της επιβίωσης και της αξιοπρέπειας. Αισθάνονται πιο σκληρά από τον καθένα τις επιπτώσεις αυτού του παράλογου συστήματος. Και προσπαθούν να αλλάξουν τη μοίρα τους. Ας τους είμαστε αλληλέγγυοι.

    Η καπιταλιστική Βολιβία είναι η Βολιβία του ρατσισμού και της αποικιακής κυριαρχίας των πολυεθνικών. Άλλη καπιταλιστική Βολιβία δε μπορεί να υπάρξει. Μπορεί όμως να υπάρξει ένα δίκτυο σοσιαλιστικών χωρών στη Λ. Αμερική.

    Η Βολιβία όπως και η Βενεζουέλα βρίσκεται σε μεταβατική περίοδο. ‘Δεν παραγνωρίζουμε τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά… της μεταβατικής περιόδου’. Αναφέρεται στις νέες θέσεις του ΚΚΕ για το σοσιαλισμό. ‘Η ιστορική πείρα έδειξε ότι δε μπορεί να είναι μακρόχρονη. Στην ΕΣΣΔ ολοκληρώθηκε περίπου στα μέσα της δεκαετίας του 1930’.

    Πάνω από 15 χρόνια λοιπόν! Και φανταστείτε ότι η τότε Ρωσία παρόλο τον πόλεμο ήταν πολύ πιο ισχυρή από τη σημερινή Βολιβία ή και τη Βενεζουέλα.

    Υπομονή και αλληλεγγύη λοιπόν.

  5. @Y
    H αλληλεγγύη είναι δεδομένη και ποτέ δεν μίλησα ενάντια σε αυτήν. Αυτό έλειπε.
    Αλλά είναι ατυχές το να μιλάς για «μεταβατική περίοδο» στην περίπτωση της Βενεζουέλας ή της Βολιβίας.

    Μεταβατική περίοδος χαρακτηρίζεται εκείνη όπου η σοσιαλιστική επανάσταση ΕΧΕΙ επικρατήσει, αλλά οι παραγωγικές δυνάμεις είναι τόσο καθυστερημένες που δεν μπορείς να προχωρήσεις άμεσα στη σοσιαλιστική οικοδόμηση.

    Εδώ ΔΕΝ έχει επικρατήσει. Και αυτό είναι μια τεράστια διαφορά.

    Δε μέμφομαι κανέναν, ούτε θέλω να το παίξω έξυπνος. Ό,τι σκοπό και να έχει ο Τσάβες ή ο Μοράλες, προς το προοδευτικότερο είναι οι κινήσεις τους, ειδικά αν λάβει υπ’όψη κανείς τί κυβερνήσεις υπήρχαν πριν στη περιοχή, οπότε και τους στηρίζω, σαφώς.

    Ούτε έλλειψη υπομονής έχω.

    Νομίζω ήταν ξεκάθαρο αυτό που είπα στο παραπάνω σχόλιο:

    «Έχει άραγε στο μυαλό του τη σύγκρουση και “αποφεύγει τα τυράκια” περιμένοντας τη στιγμή που θα είναι ισχυρότερος από ποτέ ο λαϊκός παράγοντας
    ή πιστεύει πως με τις συνεχείς διαπραγματεύσεις και υπαναχωρήσεις μπορεί να την αποφύγει?»

    Αν ισχύει το πρώτο, ας του πάρει και 20 και 30 χρόνια. Μπορείς όμως να αποκλύσεις το 2ο?
    Εγώ με όσα δεδομένα έχω πάντως όχι, δε μπορώ.

  6. O Y με κάλυψε σχεδόν απόλυτα. Η καπιταλιστική Βολιβία ήταν ένας από τους στυγνότερους και ρατσιστικότερους καπιταλισμούς του κόσμου. Ένα Σύνταγμα που έχει βάση του τα δικαιώματα των ιθαγενών λοιπόν, είναι τουλάχιστον ιστορικό βήμα προς τα εμπρός.
    Πολλοί εδώ στην Ελλάδα (και δεν αναφέρομαι στον A8lio) περιμένουν από χώρες όπως η Βολιβία να κάνουν μια επανάσταση σοβιετικού τύπου, κάτι το οποίο είναι εκτός πραγματικότητας. Τους βασικούς λόγους που δεν γίνεται –τουλάχιστον προς το παρόν- κάτι τέτοιο, τους εξήγησε ο Υ παραπάνω.
    Επιπλέον σχεδόν όλοι ξεχνούν ότι η αντίδραση και η παλιά άρχουσα τάξη στην χώρα (και στο εξωτερικό) είναι ακόμα πανίσχυρες φέρνοντας καθημερινά τεράστια προβλήματα στην κυβέρνηση Morales.
    Η δυσκολία του εγχειρήματός στην Βολιβία, είναι πολύ μεγαλύτερη και από την αντίστοιχη του Chavez…Η δεξιά έχει πολύ μεγαλύτερη συνοχή από την αντίστοιχη στην Βενεζουέλα (τώρα άρχισαν οι πρώτες έριδες), ο Morales δεν προέρχεται από «τζάκι» όπως ο Chavez (και αυτό συνεπάγεται πολλά), ενώ -το σημαντικότερο- η Βενεζουέλα είναι μια χώρα πραγματικά πολύ πλούσια σε σύγκριση με την Βολιβία…Και χωρίς τα ρατσιστικά προβλήματα της.
    Είναι μια προσπάθεια κόντρα σε θεούς και δαίμονες…

  7. Θα ήθελα να παίξω λίγο το δικηγόρο του διαβόλου και να συνεχίσω τη συλλογιστική του a8liou.

    Καταρχήν δεν πέρασε νόμο για την εθνικοποίηση του φυσικού αερίου αλλά προεδρικό διάταγμα. Υπάρχει διαφορά. Ναι μεν το προεδρικό διάταγμα επέχει θέση νόμου του κράτους, είναι όμως απόφαση της εκτελεστικής εξουσίας και όχι της νομοθετικής. Οπερ ανακλητή. Εξ ου οι απορίες και τα ερωτηματικά όσον αφορά στο ζήτημα των πλουτοπαραγωγικών πηγών στο νέο Σύνταγμα.

    Κατά την απόψή μου πάντα και συμφωνώ με τον a8lio είναι «που το πάει» ο Morales ή ο Chavez. Δεν νομίζω ότι ουδείς σώφρων κάνει λόγο για επανάσταση σοβιετικού τύπου. Ούτε καν περί οικοδόμησης σοσιαλισμού.

    Το ζήτημα είναι τι θέλει να κάνει. Πάντα βάσει των δηλώσεων, των ομιλιών κλπ. είναι «γενικά μία επανάσταση»…

    Η ίδια η πολιτική πορεία του Μοράλες, δε, έχει πολλούς σκελετούς στην ντουλάπα του, πάντα κατά τη γνώμη μου.

    Κατά τη διάρκεια του «πολέμου του φυσικού αερίου» και ενώ είχε ανατραπεί ο Gonzalo Sanchez de Losada, ως επικεφαλής του αντιπολίτευσης στο Κογκρέσο, είχε έρθει σε συμφωνία με τον αντιπρόεδρο Carlos Mesa, ότι θα τον ψηφίσει με τον όρο να υλοποιήσει τα βασικά ζητήματα της ατζέντας των εξεγερμένων, της «ατζέντας του Οκτωβρίου»: ι) εθνικοποίηση των πηγών, ειδικά του φυσικού αερίου ιι) συντακτική συνέλευση ιιι) δίκη του Gonzalo, του Banzer κά υπεύθυνων για τη σφαγή.

    Οταν το 2005 είχε περάσει χρόνος πολύς και είχαν αναιρεθεί όλες οι ημερομηνίες και οι συμφωνίες με τον Μοράλες στο Κογκρέσο περί πίστωσης χρόνου κλπ. -θυμίζει άραγε κάτι;- τελικά υπήρξε και πάλι εξέγερση. Το Ελ Αλτο, η εργατική τάξη της πρωτεύουσας δηλαδή- και το FEJUVE κατέβηκαν με ριζοσπαστική ατζέντα περί «να φύγει ο Μέσα» και «εθνικοποίηση τώρα». Το MAS με πορεία 200 χιλιομέτρων, από την Κοτσαμπάμπα στη Λα Πας, απαιτούσε νόμο για 50% των προσόδων από την πώληση φυσικού αερίου να διαθέτονται για κοινωνικές δαπάνες Οχι εθνικοποίηση.

    Τελικά ο Μέσα σε μία εκβιαστική κίνηση, παραιτήθηκε προκειμένου να εδραιώσει τη θέση του, θεωρώντας ότι μέσα στο χαμό το Κογκρέσο δεν θα την έκανε δεκτή. Ατύχησε. Ακολούθησε μεταβατική περίοδος με τον πρόεδρο του Κογκρέσου Hormando Vaca Diez. Εγινε του πανικού και τελικά εκλογές που κέρδισε ο Μοράλες.

    Επίσης, στις αρχές Αυγούστου, φέτος, ενόσω στην Ταρίχα εξαιτίας των βίαιων ενεργειών της ολιγαρχίας αναβλήθηκαν οι εορτασμοί για την 183η επέτειο της ανεξαρτησίας, παρουσία του Τσάβες και της Κριστίνα Φερνάντες προέδρου της Αργεντινής, οι αρχές ασφαλείας, χτύπησαν απεργούς ανθρακωρύχους στο Χουανουνί του Ορούρο με αποτέλεσμα δύο νεκρούς. Οι ανθρακωρύχοι που απεργούσαν μία εβδομάδα διεκδικώντας μείωση του ορίου συνταξιοδότησης στα 55 έτη και αύξηση των συντάξεων με την απόλυτη στήριξη της COB. Της Εργατικής Ομοσπονδίας που χαρακτηρίστηκε γι’αυτό «ακρο-αριστερή» ή «υποκινούμενη». Οπως και τα FEJUVE.

    Δεν ήταν όμως μερικές δεκάδες ημέρες μετά… Η COB στάθηκε απόλυτα αλληλέγγυα στην κυβέρνηση και πορεύτηκε μαζί με τους Ιθαγενείς πλάι στο Μοράλες, στην κεφαλή. Ούτε και οι ανθρακωρύχοι που με τα δυναμιτάκια τους απειλούσαν να τινάξουν το Κογκρέσο. Ούτε τα FEJUVE, που ήταν το 80% της μεγάλης διαδήλωσης στην Λα Πας, που αναφέρεις.

    Μόνο ο αντιπρόεδρος Alvaro Garcia Linera, έχει κάνει λόγο περί οικοδόμησης του σοσιαλισμού και πώς… σε συνέντευξή του μετά την ανάληψη εξουσίας υιοθετώντας μία παλιότερη θέση του ΚΚ Βολιβίας έκανε λόγο ότι «ο σοσιαλισμός είναι αδύνατος για τα επόμενα 50 έως 100 χρόνια» και ότι η Βολιβία πρώτα πρέπει διανύσει το στάδιο του «καπιταλισμού των Ανδεων-Αμαζονίου». Νομίζω ότι όλη η ουσία σε αυτές τις δηλώσεις βρίσκεται.

    P.S Ο Hugo Chavez επ’ουδενί προέρχεται από «τζάκι». Προέρχεται από τα llano και αυτό τα λέει όλα. Λόγω ευφυίας έγινε δεκτός στις Ενοπλες Δυνάμεις και ήταν η μοναδική περίπτωση για τους φτωχούς και mestizo να μπορέσουν τα επιβιώσουν. Εξάλλου η δεξιά ολιγαρχία απ’την αρχή τον αποκαλούσε «pardo», δηλαδή μαύρη μαϊμού. Ακόμη και η ίδια η αμερικανική πρεσβεία είχε διοργανώσει εκδήλωση με μαριονέτες όπου ο Chavez ήταν η μαϊμού, προσπαθώντας να εγείρει εκ νέου τα ρατσιστικά αντανακλαστικά της βενεζουελάνικης κοινωνίας, όπως είχε αποκαλύψει ο Tariq Ali.

    Από το Μεξικό έως την Γη του πυρός, το χρώμα του δέρματος και της καταγωγής είναι βασικό στοιχείο ταξικού διαχωρισμού. Η περίπτωση της Βολιβίας, απλώς είναι πιο ορατή ως προς το «ρατσισμό της», εξαιτίας του πολύ μικρού -αναλογικά πάντα- πληθυσμού της χώρας (9.000.000) και του μεγάλου πληθυσμού των ιθαγενών 55% κυρίως Quechua και Aymara. Μόλις το 30% είναι Mestizo (μιγάδες) και 15% θεωρούνται Λευκοί.

    Σίγουρα οι συνθήκες δεν είναι ίδιες με το 1952. Οπωσδήποτε. Δεν θα μπορούσε άλλωστε.

    Αλλά μάλλον ξεχνάς κάτι ή δεν το γνωρίζεις. Η εξέγερση -αν και οι ίδιοι αρέσκονται στο επανάσταση- του Απρίλη του ’52 που οδήγησε και στην άνοδο του Victor Paz Estenssoro, ήταν ΕΝΟΠΛΗ. Προηγήθηκαν: ο πόλεμος του Chaco με την Παραγουάη που προκάλεσε δύο μεγάλες εξεγέρσεις το 1936 και το 1946, απεργίες και σφαγές, ανατροπές κυβερνήσεων, μικρής διάρκειας εμφύλιο πόλεμο, ακόμη και πρόγραμμα: Tesis de Pulacayo.Ποιοί την έκαναν, τι λάθη έκαναν και τι ήταν το πρόγραμμα είναι το ζήτημα… Γι’αυτό σχολίασα «ίσως δεν μπρώ παρά να «θυμάμαι» το ’52».

    Συνεπώς, μάλλον φαντάζει ως πταίσμα το «σε ποια κατάσταση βρισκόταν οι ιθαγενικές κοινότητες εκείνη την εποχή και σε ποια σήμερα; Θα τολμούσαν μια πορεία 200 χλμ. οπλισμένοι με χειροβομβίδες «έτοιμοι να ανατινάξουν το Κοινοβούλιο αν δεν ψηφιστεί το νέο Σύνταγμα»;

    Οσο για το «βορειοαμερικανικό παράγοντα» μάλλον η εικόνα είναι πιο σύνθετη. Για πολλά χρόνια δεν χρειαζόταν να επιβάλλει χούντες γιατί κατόρθωσε να ελέγχει και να «κατέχει» όλη τη χώρα. Αναμφιβόλως έγιναν κάποια βήματα απεξάρτησης, κατά την άποψή μου εξαιτίας των εξεγέρσεων του νερού και του φυσικού αερίου.

  8. @a8lios
    Το ζήτημα ‘μεταβατική περίοδος’ και ‘οικοδόμηση σοσιαλισμού’ είναι πολύ λεπτό και θέλει προσοχή.

    Το η ‘σοσιαλιστική επανάσταση έχει επικρατήσει’ είναι κάπως διφορούμενο’. Στην Ρωσία το 1917 ο Κόμμα των Μπ. είχε πάρει την εξουσία αλλά ο έλεγχος που ασκούσε ήταν αρκετά περιορισμένος. Για τέσσερα – πέντε χρόνια υπήρχε εκτεταμένος εμφύλιος πόλεμος (πέρα από τις εισβολές). Το κοινωνικοποιημένο μέρος της οικονομίας ήταν μικρό και με τη ΝΕΠ συνεχίστηκαν οι καπιταλιστικές σχέσεις. Αυτή ήταν η μεταβατική περίοδος στη Ρωσία. Δε μπορεί να είναι ίδια και αλλού κι ούτε νομίζω ότι μπορεί κανένας να βγάλει ένα ‘χρυσό κανόνα’ που να λέει ότι μεταβατική περίοδο ανάμεσα στη συντριβή του καπιταλισμού και την αρχή οικοδόμησης του σοσιαλισμού έχουμε μόνο όταν ένα ΚΚ παίρνει μόνο του την εξουσία. Η ιστορία δίνει άπειρα άλλα (αποτυχημένα δυστυχώς) παραδείγματα: την Ισπανία το 36 και τον εμφυλιό της, τη Χιλή το ’70-’73 και πολλά άλλα. Ο μόνος δρόμος για αυτά τα κινήματα ήταν ο σοσιαλισμός. Ο σοσιαλισμός ή ο θάνατός τους και δυστυχώς ήρθε το δεύτερο. Στη Βολιβία σήμερα το Κόμμα ‘Κίνημα προς το Σοσιαλισμό’ που είναι ένα νέο κόμμα που συγκεντρώνει διάφορα κινήματα (αγρότες, ανθρακωρύχοι κ.α.) έχει πάρει την εξουσία με εκλογές (των οποίων προγήθηκαν γιγωντώδεις βίαιες κινητοποιήσεις). Ο Μοράλες μιλάει ξεκάθαρα ενάντια του καπιταλισμού και για την ανάγκη αντικατάστασης του. Έχει κάνει πολλές τετοιες δηλώσεις. Υπάρχουν αντιθέσεις μέσα στο ΜΑS και οι εργάτες ζητάνε περισσότερα, αλλα ο ορίζοντας είναι ο σοσιαλισμός. Το θέμα είναι τι σοσιαλισμό και πόσο γρήγορα. Αλλά αν δεν προχωρήσουν προς αυτόν θα χάσουν και νέο κύμα φτώχειας και καταπίεσης θα ακολουθήσει και αυτό νομίζω ότι το ξέρουν πολύ καλά.

    @delgadina
    ‘είχε έρθει σε συμφωνία με τον αντιπρόεδρο Carlos Mesa, ότι θα τον ψηφίσει με τον όρο να υλοποιήσει τα βασικά ζητήματα της ατζέντας των εξεγερμένων’ αυτό νομίζω όχι απλά δεν έιναι καταδικαστέο άλλα ήταν ένας ακόμα πάρα πολύ έξυπνος ελιγμός του Μοράλες που νομίζω ότι ο Λένιν θα θαύμαζε. Γενικά, κατα τη γνώμη ο τύπος έχει παραδώσει μαθήματα επαναστατικής τακτικής σε πάρα πολλές φάσεις.

    ‘απαιτούσε νόμο για 50% των προσόδων από την πώληση φυσικού αερίου να διαθέτονται για κοινωνικές δαπάνες Οχι εθνικοποίηση’ Δεν είμαι σίγουρος ότι υπάρχει κάποια διαφορά ανάμεσα στα δύο στη συγκεκριμένη περίπτωση. Πάντως σίγουρα κανένας δεν ήταν τόσο τρελός ώστε να πει δε θέλουμε καμία συνεργασία με πολυεθνικές.

    @Juan Belmonte
    όπως αναλύει και ο/η (?) delgadina ο Τσάβες επουδενί δεν είναι από τζάκι.

  9. Μάλιστα, Delgadina μετά από αυτό το ποστ μπορώ να σε δεχτώ στο Camino Del Fuego ως contributor…Δικηγόρος του διαβόλου (ή μήπως Κασσάνδρα) στην κυριολεξία…

    Όταν μίλησα για «τζάκι» για τον Chavez δεν αναφέρθηκα στην καταγωγή του, αλλά ακριβώς στο γεγονός ότι κατέβηκε στην πολιτική, όντας προηγουμένως στις Ένοπλες Δυνάμεις. Λάθος ίσως έκφραση το «τζάκι».
    Δεύτερον, πολλοί από τους συμμετέχοντες στην πρόσφατη πορεία δεν κουβαλούσαν ακριβώς δυναμιτάκια…Το γεγονός ότι δεν υπήρξε βία στην διάρκεια της πορείας δεν είναι, ούτε αποτελεί ένδειξη αδυναμίας…
    Τρίτον, ο Morales δεν βγήκε ποτέ να πει «εγώ είμαι κομμουνιστής και θα διαλύσω το σύμπαν». Αυτό που κάνει δεν είναι «γενικά μια επανάσταση»…είναι επανάσταση αν το δεις από την πλευρά των ιθαγενών. Εμείς εδώ –θεμιτά ίσως- το βλέπουμε αρχικά από πολιτική σκοπιά. Ακόμα και έτσι όμως τα πράγματα βαδίζουν σαφέστατα προς τα αριστερά.
    Η συμφωνία με τον Mesa δεν κατάλαβα γιατί είναι κατακριτέα…
    Είναι εξαιρετικά προσεκτικός και ίσως και για αυτό να μας φαίνεται και ασαφής η μελλοντική πορεία του. Ασαφής άλλωστε είναι και η ρητορική του. Αλλά προτιμώ τον πραγματισμό του και την σταθερή πορεία του προς τα εμπρός, από ιδέες και προγράμματα τα οποία μένουν στα χαρτιά. Προτιμώ να δώσει πράγματα στην δεξιά για να πάρει, από το να κάνει τον καμπόσο και σε λίγο καιρό να αποτελεί ανάμνηση. Και προς το παρόν παίρνει πολύ περισσότερα πράγματα από την δεξιά από αυτά που της δίνει. Μπορεί η δική μας φαντασία να κάνει κορδελάκια, αλλά ο Evo δεν μπορεί να κάθεται να παίζει, ισορροπεί σε τεντωμένο σκοινί.

    Οποιοσδήποτε σώφρων δεν θα μπορούσε να μιλήσει για σοβιετικού τύπου αλλαγή στις χώρες αυτές…Δυστυχώς στην Ελλάδα δεν είμαστε και πολύ σώφρονες, ακούω διάφορους να μουρμουράνε συνεχώς για το ότι «δεν προχωρά η Επανάσταση» και λοιπές αρλούμπες εκτός τόπου και χρόνου. Δεν λαμβάνει κανείς υπόψη τις δεδομένες συνθήκες και το παίζει μάγκας από την άλλη άκρη της γης δηλαδή…

    Για το 1952…Πιστεύω ότι οι ιθαγενικές κοινότητες βρίσκονται σε πολύ καλύτερη κατάσταση από το ’52, όχι οικονομική ή ως επίπεδο διαβίωσης, αλλά κυρίως λόγω ταξικής και πολιτικής συνειδητοποίησης. Το γεγονός ότι ήταν ένοπλη, δεν σημαίνει απαραίτητα πολλά πράγματα. Το ’52 είναι η μεγαλύτερη στιγμή του 20ου αιώνα για την χώρα (στην οποία έχουν γίνει οι περισσότεροι ξεσηκωμοί-επαναστάσεις όπως θες πες το), αλλά μην ξεχνάς, ότι μετέπειτα o σενιόρ Estenssoro αποδείχτηκε χαμαιλέοντας ολκής…Και ο ξεσηκωμός, μια μεγάλη χαμένη ευκαιρία.

    Οι ΗΠΑ φυσικά και δεν θα χρειαστεί να επέμβουν επιβάλλοντας μια χούντα. Θα χρησιμοποιήσουν την χούντα που ήδη βρίσκεται μέσα στην χώρα και είναι η αντιπολίτευση. Δεν είπε κανείς κάτι διαφορετικό.

  10. @Y
    «Μεταβατική περίοδος» για την ΕΣΣΔ εγώ ξέρω ότι θεωρείται εκείνη στην οποία εφαρμόστηκε η ΝΕΠ. Δηλαδή μετά τη λήξη του εμφυλίου και την επέμβαση των ξένων.

    Δεν έβαλα εγώ σε κάποια καλούπια την επαναστατική διαδικασία, ούτε είπα πως μεταβατική περίοδο έχουμε μόνο αν γίνει η επανάσταση με την πρωτοπορία ενός ΚΚ.

    Έχουμε στην Βολιβία λοιπόν «μεταβατική περίοδο»? Κατά την άποψή μου όχι.
    Έχουμε στην Βολιβία μια κατάσταση παρόμοια με τη Χιλή του Αλιέντε? Απ’ ότι έχω καταλάβει εγώ ναι.
    Αλλά απ’ ότι ξέρω ο Αλιέντε είχε ξεκάθαρο προς τα πού θέλει να τραβήξει, όπως και ότι ήθελε να το κάνει βαθμιαία με μεταρρυθμίσεις και ειρηνικά. Και επίσης απ’ όσο ξέρω αυτό ήταν που τον έφαγε κιόλας.

    Ξαναλέω ότι κατανοώ πλήρως γιατί ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ο Μοράλες κινείται με ελιγμούς και «συμφωνίες με τον εχθρό». Νo problem. Εδώ η ΕΣΣΔ έκανε συμφωνία με το Χίτλερ για να κερδίσει χρόνο.

    Επίσης μου φαίνεται απόλυτα λογικό οι Ινδιάνοι να βλέπουν στον πρόσωπο του Μοραλες και στο MAS μια πραγματική επανάσταση. Και όντως για αυτούς ΤΕΤΟΙΑ είναι.

    Το θέμα είναι να μην είναι τέτοια και για τον Μοράλες. Να μην μείνει ΜΟΝΟ εκεί (το «μόνο» ξαναλέω είναι σχετικό, προφανώς ακόμα και αυτό συνιστά μια ΤΕΡΑΣΤΙΑ πρόοδο, αλλά νομίζω πρέπει να είμαστε απαιτητικοί όταν υπάρχουν οι δυνατότητες, έστω όχι άμεσα αλλά σε μια προοπτική).

    Εν πάσει περιπτώσει, το έχω αποδεχθεί ότι στο μυαλό του Μοράλες δε πρόκειται να μπω.

    Εμένα αυτό που με ενδιαφέρει, και αυτό αν θες juan είναι και κάλεσμα προς εσένα για μελλοντικά σου πόστ αν θες, είναι να καταλάβω σε τί φάση είναι το κίνημα εκεί.

    Ποιές είναι οι οργανώσεις του, τί δυναμική έχουνε, τί σκοπούς έχουνε, τί τακτική ακολουθούνε.

    Όπως και το να καταλάβω αν το κίνημα έχει σκοπό να «στήσει» π.χ. εργατικά συμβούλια και τέτοια πράγματα, αν δηλαδή όχι απλά στηρίζει τις κινήσεις του Μοράλες, αλλά παίρνει μόνο του πρωτοβουλίες που να εμβαθύνουν στην πορεία προς τον «σοσιαλισμό του 21ου αιώνα».
    Νομίζω τέτοιες διεργασίες είναι οι μόνες που μπορούν να εξασφαλίσουν αυτό που λέει ο Juan, ότι «τα πράγματα βαδίζουν σαφέστατα προς τα αριστερά».

    Τί να πώ, ίσως είμαι επιφυλακτικός για τον Μοράλες και λόγω του όνόματος του MAS. Είχαμε κι εμείς στο Ελλάντα βλέπεις «Κίνημα για το Σοσιαλισμό» 😆

  11. Να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα πιθανώς γιατί ο τρόπος ο οποίος τε εξέθεσα, από δικό μου λάθος προφανώς, δεν έγινε κατανοητό όσον αφορά τους σκελετούς στην ντουλάπα. Είναι μία έκφραση όχι στην ελληνική…
    Συνεπώς ότι ήρθε σε συμφωνία με τον Carlos Mesa, το παρέθεσα ως γεγονός, χωρίς να το κρίνω.

    Συνολικά γεγονότα παρέθεσα. Απλά και εμένα με καταδιώκει η απορία που πηγαίνει ή που θέλει να πάει. Ισως γι’αυτό μας προκαλεί και τόσο ενδιαφέρον. Περισσότερο νομίζω από ότι η Βενεζουέλα ή το Εκουαδόρ.

    Εξάλλου, όπως και Ο Αλιέντε έχουν σε ένα βαθμό ξεκαθαρίσει που περίπου πάνε και συνεπώς οι ενστάσεις ή διαφωνίες γίνονται βάσει συγκεκριμένων στοιχείων. (Παρεπιμπτόντως η επίθεση του Τσάβες στο KK Βενεζουέλας-PCV και στο PPT, περί «προδοσίας» και ότι θα τους «εξαφανίσει» από το χάρτη» δεν έχει την ειδική του σημασία όσον αφορά την πορεία που θέλει να ακολουθήσει;)

    Επίσης θεωρώ πολύ σημαντική την παρατήρηση περί ιθαγένικου στοιχείου.

    Οντως και μόνο το πρόσωπο του ιθαγενή προέδρου αποτελεί «επανάσταση» όχι μόνο για τη Βολιβία αλλά συνολικά για όλη τη Λατινική Αμερική.

    Επίσης, κατά την άποψή μου, ίσως και γιατί έχω εμπειρία με τους αυτόχθονες, οι κοινότητες που είχαν, Ayllu, ήταν τρόπο τινά (μην με πυροβολήσετε γι’αυτή την έκφραση) πρωτόγονες κομμουνιστικές κοινωνίες.

    Ο ίδιος ο Μοράλες σε πρόσφατη συνέντευξή του στο γερμανικό Spiegel, μετά την ομιλία του στον ΟΗΕ επανέλαβε αυτά που είχε πει και σε συνέντευξη στο Heinz Dietrich ατο Monthly Review (Ιούλιο 2006) όσον αφορά το κοινωνικο-οικονομικό μοντέλο ή το σοσιαλισμό. «Σοσιαλισμός είναι κάτι πολύ βαθύ… Είναι το να ζεις σε μία κοινότητα και σε ισότητα» και ανέφερε τα παραδείγματα του Ayllu που μεγάλωσε στο Ορούρο. όπου οι ιδιοκτησίες ήταν κοινές, κυρίως όσον αφορά τη γη και για το σεβασμό στην Pachamama, δηλαδή τη «Μάνα Γη».

    Δεν ξέρω a8lie εάν σε βοήθησα αυτά τα στοιχεία να μπεις στο μυαλό του Evo. Ναι είναι η και όχι ο Delgadina.

  12. Πολύ καλή συζήτηση. Delgadina ευχαριστούμε για το πολύτιμο insight.

    Για να συνεχίσω τώρα τη θεωρητική μου συζήτηση με τον Άθλιο (ως θεωρητικούρας που είμαι) θα τον ρωτήσω: o εμφύλιος πριν την ΝΕΠ δηλαδή δεν ηταν κι αυτός ‘μεταβατική περίοδος’? Μια περίοδος κατα την οποία (από τις Θέσεις πάλι) ‘η σοσιαλιστική επανάσταση προσπαθεί να νικήσει [και] εξελίσσεται ο ενδεχόμενος εμφύλιος πόλεμος’? Το ίδιο με άλλες μορφές δε γινόταν στη Χιλή το ’70-’73 με άλλες μορφές? (εστώ κι αν πολύ κακώς ο Αλλιέντε έτρεφε αυταπάτες ότι θα το κάνει ‘με το γάντι’) Δε γίνεται το ίδιο σήμερα στη Βενεζουέλα και τη Βολιβία, με τις κόντρες ανάμεσα στο ΚΚ και τον Τσάβες στην πρώτη και τους ανθρακωρύχους και την κυβέρνηση στη δεύτερη να εκφράζουν τη διαπάλη για το βάθεμα της επανάστασης?

  13. […] που κατάφερε να αποτρέψει κάνοντας αρκετές παραχωρήσεις στην αντιπολίτευση. Ήταν μια απόφαση που άνοιξε τον […]

  14. […] (το 16ο στην ιστορία της χώρας), έχει ως επίκεντρό του τα δικαιώματα των ιθαγενικών κοινοτήτων και τον ιδιαί…. Έτσι, πέρα από την ιστορική του σημασία ως μια νίκη […]

  15. […] παραχώρησε αρκετά στην δεξιά. Είναι κάτι το οποίο είχαμε συζητήσει και παλιότερα… αφού δεν βγάζουν άκρη αυτοί, πως να βγάλουμε εμείς από […]


Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s