Σενιόρ…τα χέρια σας είναι γεμάτα με αίμα

Σταθερά κατά διαόλου πάνε τα πράγματα στην αγαπημένη μου Κολομβία. Μέχρι τώρα δεν είχαμε ασχοληθεί με αυτήν την ελκυστικά βίαιη χώρα, καθώς οι εξελίξεις από άλλα σημεία της ηπείρου μας προλάβαιναν: βλέπετε αλλού κοιτούν το μέλλον βλέποντας μπροστά και όχι μέσα από το στόχαστρο των όπλων…Τις τελευταίες δύο βδομάδες έχει γίνει χαμός.

Ο αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων Mario Montoya είχε παραιτηθεί από την προηγούμενη Τρίτη για την ανάμειξή του σε εκκαθαριστικές επιχειρήσεις. Για την ακρίβεια για την σύμπλευση και παράλληλη δράση στρατού και παραστρατιωτικών ακροδεξιών ομάδων. Εικοσιεφτά άτομα απομακρύνθηκαν από τις Ένοπλες Δυνάμεις, κάνοντας ακόμα και την ακραία φιλοκυβερνητική El Tiempo να αναφωνήσει αηδιασμένη για τον Πρόεδρο Uribe ότι «απλά τους τράβηξε το αυτί!»… Ο Montoya σκόρπαγε το παραδάκι του Plan Colombia (του περιβόητου σχεδίου χρηματοδότησης της Ουάσινγκτον προς την χώρα) στις παραστρατιωτικές ομάδες, με τέτοιο τρόπο, που προκάλεσε την οργή ακόμα και των πατρώνων του στην Ουάσινγκτον. Μία μέρα πριν παραιτηθεί μάλιστα η Washington Post τον κατηγόρησε ότι σκόρπισε «αίμα και φωτιά» σε ένα χωριό της περιοχής Choco, τον Μάη του 2002…Αλλά ας μην πλατειάζουμε περισσότερο.

Διάδοχός του Montoya θα είναι ο Oscar Peña González, ο οποίος προφανώς προβιβάστηκε-επιβραβεύτηκε για τις έξοχες υπηρεσίες του στο παρακράτος του Uribe που ακόμα αποκαλείται κυβέρνηση: διοικητής της 4ης Ταξιαρχίας από τις 15/12/2003 μέχρι τις 16/8/2005 και της 7ης Μεραρχίας από τις 16/8/2005 μέχρι τις 17 Οκτωβρίου του 2006, ο σενιόρ σύμφωνα με στρατιωτικές πηγές της χώρας προέβη σε αντισυνταγματικές εκτελέσεις. Ήταν τέτοια η φήμη της 4ης Ταξιαρχίας που το όνομά της έφτασε να απασχολήσει μέχρι και τα Ηνωμένα Έθνη…τα οποία βεβαίως “εξέφρασαν την ανησυχία τους” και ίδρωσε το αυτί όλων μας…

Η 4η Ταξιαρχία δρούσε κυρίως στην Αντιόχεια, ένα από τα διαμερίσματα της χώρας με τις περισσότερες δολοφονίες τα τελευταία πέντε χρόνια. Το Παρατηρητήριο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στην Κολομβία που συνεργάζεται με 199 μκο, δέχτηκε σωρεία καταγγελιών για εκτελέσεις από την πλευρά του τακτικού στρατού, στις τέσσερις επιχειρήσεις του από το 2002 έως το 2006 [Marcial Norte-2003, Espartaco-2004, Ejemplar-2005, Falange I-2006]. Το Παρατηρητήριο έχει καταφέρει να διασταυρώσει στοιχεία για 110 πρόσφατους θανάτους. Μεταξύ τους κάποια μωρά, αλλά και δώδεκα γυναίκες που στην Κολομβία συνήθως δεν τις σκοτώνουν (…αμέσως): τις απαγάγουν (…πρώτα) στέλνοντας μήνυμα στο υποψήφιο θύμα ότι έρχεται η ώρα του. Ένας άλλος οργανισμός η Corporación Jurídica Libertad διασταύρωσε άλλους 233 θανάτους… Η λίστα δεν τελειώνει. Η καταμέτρηση συνεχίζεται την ώρα που ο σενιόρ González καθισμένος στο γραφείο του, σκουπίζει το αίμα από τα χέρια του με ένα μαντήλι που του χάρισε ο πρόεδρος Uribe που ξέρει να επιβραβεύει τους γενναίους.

Λίγο πιο πέρα, το Παρατηρητήριο έδωσε επίσης στοιχεία στην δημοσιότητα για τις εκτελέσεις. Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, από τον Ιανουάριο του 2007 έως τον Ιούλιο του 2008 οι κρατικές δυνάμεις -επίσημες ή μη- έχουν σκοτώσει 535 ανθρώπους, σχεδόν έναν την ημέρα. Δεν τα πάνε και άσχημα. Μέσα στο 2008 έχουν διασταυρωθεί -μέχρι τα τέλη Αυγούστου- 102 εκτελέσεις από την πλευρά του στρατού. Η κυβέρνηση Uribe έκανε λόγο για 25 οι οποίες μάλιστα εκδικάζονται… Και φυσικά δεν αναφέρεται κανείς σε εκκαθαριστικές επιχειρήσεις εναντίον των «συμμοριτών» κομμουνιστικών «μιασμάτων» του FARC.

Στο τέλος Οκτώβρη η Διεθνής Αμνηστία έκανε λόγο για 70.000 θανάτους τις τελευταίες δύο δεκαετίες στην χώρα. Όσο για την διαδεδομένη από τα βορειοαμερικανικά (και τα περισσότερα ευρωπαϊκά μμε που συνήθως αναμασούν) «επιτυχία» της κυβέρνησης Ουρίμπε στον «περιορισμό της βίας», ίσως αυτή να γίνεται –εκτός από τις εκτελέσεις- με εκτοπίσεις πληθυσμών: 305 χιλιάδες άτομα αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες τους το 2007. Οι εξαφανισμένοι (desaparecidos) είναι για φέτος επίσημα 190…Επίσημα…

Ακόμα και το εκ Ουάσινγκτον ορμώμενο Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Human Rights Watch), δεν μάσησε τα λόγια του: μέσω του προέδρου του, του José Miguel Vivanco κατηγόρησε την κυβέρνηση του Álvaro Uribe για παρεμπόδιση στο έργο της Δικαιοσύνης. Και κατέληξε με μία σύγκριση που πείραξε αρκετούς: «σε έναν χρόνο παρατηρούνται στην Κολομβία τόσες ανθρώπινες παραβιάσεις, όσες σε ολόκληρη την διάρκεια της δικτατορίας του Augusto Pinochet στην Χιλή». Δεν ξέρω αν ο Χιλιανός Vivenco είναι από τους πολλούς νοσταλγούς του Pinochet, αλλά η σύγκριση για όσους παρακολουθούν την Κολομβία, ίσως να μην είναι υπερβολική.

Η αντίδραση του Uribe ήταν χλευασμός. Και υποτίμηση της νοημοσύνης όλων: «πάμε την χώρα μπροστά» είπε ο presidente. Από τις 17 Νοεμβρίου του 2005 ειδικά, όταν ο υπουργός Άμυνας Luis Camilo Ospina έστειλε την Ντιρεκτίβα 029 στους στρατιωτικούς και τους παραστρατιωτικούς: ειδικό χρηματικό πριμ ή και διακοπές για κάθε αντάρτη που σκοτώνουν. Δεδομένου ότι πολλοί κατατάσσονται στον στρατό για να κερδίσουν φήμη και χρήμα, οι δολοφονίες αυξήθηκαν με γεωμετρική πρόοδο. Οι πόλεις γέμισαν με πτώματα και με διψασμένα για αίμα πλήθη που χειροκροτούσαν τα ανδραγαθήματα των στρατιωτών… Όσο για τις μη κυβερνητικές οργανώσεις, πολλές από αυτές κατηγορούνται ότι συνεργάζονται με τους αντάρτες και τους συμπαθούντες σε αυτούς πληθυσμούς.

Η πανέμορφη (στην καρδιά μας) Κολομβία παραμένει πολύ πίσω από τις εξελίξεις πιστεύοντας ότι με την βοήθεια του Λευκού Οίκου έχει πιάσει τον παπά από τα αχαμνά… Αντιθέτως το μόνο που έχει καταφέρει είναι να κοιτάει με το κιάλι την πρόοδο που συντελείται, όχι στην γειτονική Βενεζουέλα, αλλά σε χώρες-ουραγούς (εν συγκρίσει με την δική της δυναμική) όπως η Βολιβία και το Εκουαδόρ…

Advertisements

3 Σχόλια to “Σενιόρ…τα χέρια σας είναι γεμάτα με αίμα”

  1. ερώτηση: το θεωρείς πολύ δύσκολο να υπάρξει στην Κολομβία ανάλογη εξέλιξη με Βολιβία, ή Βενεζουέλα;

    σε ρωτάω μιας και παρακολουθείς τα πράγματα στην Ν.αμερική(αν και δεν είναι η τέλεια διέξοδος στη Βενεζουέλα ή στη Βολιβία). Τα χρήματα που έρχονται από ΗΠΑ είναι ικανά να αποκρούσουν μια τέτοια εξέλιξη;

  2. Τα χρήματα που έρχονται από τις ΗΠΑ είναι πραγματικά τρομακτικά σε ύψος…Τα ποσά των Plan Colombia θα έριχναν για πλάκα τον Morales για παράδειγμα…Η Κολομβία ήταν είναι και θα είναι βασικός πυλώνας της Ουάσινγκτον στην περιοχή. Δεν ξέρω όμως και ποιες θα είναι οι αντίστοιχες δυναμικές ενός αριστερού κινήματος, θα εξαρτάται από πολλά πράγματα.

    Τώρα στο αν είναι πολύ δύσκολο…
    Οι ΗΠΑ έχουν «αγκαλιάσει» τόσο στενά την χώρα που δεν μπορεί να πάρει ανάσα. Η Δεξιά είναι πανίσχυρη και εδραιωμένη όσο πουθενά αλλού στην ήπειρο, ο ακροδεξιός Στρατός είναι πάντα παρών σαν παράλληλο κράτος, ενώ η Αριστερά και ακόμα και το Κέντρο (που δεν το συμμερίζομαι ως πολιτική έννοια-απλά οι μη Ουριμπικοί και μη αριστεροί τελοσπάντων) διασπασμένα σε χίλια κομμάτια.
    Έναν ηγετικό ρόλο σε μία πολιτική αναβίωσή της αριστεράς στην χώρα (γιατί περί τέτοιας θα πρόκειται) δεν πρόκειται να παίξει πάντως το FARC. Θεωρώ πιο πιθανό να ξεπεταχτεί κάποιος ηγέτης από το πολιτικό πεδίο παρά να μπει το FARC σε πολιτικά πλαίσια-αρνείται και καλά κάνει με τα όσα γίνονται…

    Θεωρητικά δηλαδή είναι πολύ δύσκολο…Αλλά το ίδιο θεωρητικά δύσκολο ήταν και για την Βενεζουέλα ή την Βολιβία. Μιλάμε για Αμέρικα Λατίνα-δεν ξέρεις τι θα σου ξημερώσει..

  3. […] τακτικές «ταγμάτων θανάτου» και πρακτικές που ανάγκασαν την δεξιά κυβέρνηση Uribe σε μια αναδιάρθρωση των Ενόπλων Δυνάμεων η οποία […]


Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s