Όλα Για Όλους…Για Μας Τίποτα

No pasaran!29 Δεκέμβρη αρχίζει το ζόρι: να προλάβω πρώτη του μηνός τα 15 χρόνια του μεγαλύτερου στρατού ιδεών στον κόσμο. Γράφοντας εν ριπή οφθαλμού ένα τεράστιο κείμενο διαπιστώνω ότι με όλα συμφωνω, μα τίποτα δεν μ’ αρέσει. Κόψε παράγραφο, βάλε κάποια άλλη αλλού, γράψε τι πετύχανε -όχι αυτό το βρίσκεις παντού- γράψε τα όλα μαύρα -σκατά στους ηττοπαθείς-…όχι, μου βγήκε άλλο ένα άρθρο που θα κινείται στην λογική της αγρύπνιας, της αφύπνισης, του κύκλου…Despierta dispara..!

“La lucha es como un circulo… sabemos donde empieza …. Pero nunca donde termina”

«Ο αγώνας είναι όπως ένας κύκλος…ξέρουμε που αρχίζει…Αλλά ποτέ που τελειώνει»

Δεκαπέντε χρόνια συμπληρώθηκαν από την αρχή του κύκλου, την 1η Ιανουαρίου του ’94 και τον ξεσηκωμό των Zapatistas στην επαρχία Chiapas του Μεξικού, στα νότια σύνορα της χώρας με την Γουατεμάλα.

«Προετοιμαστήκαμε για εκείνο το ξημέρωμα του Γενάρη πιστεύοντας ότι όχι μόνο θα ήμασταν μόνοι, αλλά και ότι τα πάντα θα ήταν εναντίον μας» είχε πει σε ανύποπτη στιγμή ο υποδιοικητής Μarcos.

Έκτοτε το κίνημα των Zapatistas πήρε μεγάλη δημοσιότητα και ο subcomandante Marcos έγινε από τις πλέον αναγνωρίσιμες φιγούρες του Λατινοαμερικάνικου χώρου.

ChiapasΌχι άδικα. Οι Zapatistas από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 έμοιαζαν με τους τρελούς του χωριού: μίλαγαν για πράγματα που έμοιαζαν μακρινά στους περισσότερους. Μια δεκαετία αργότερα ο κόσμος θα τα έβρισκε όλα μπροστά του. Οι Zapatistas ήταν από τα πρώτα κινήματα παγκοσμίως που έθεσαν από τότε ζητήματα που μετά από 15 χρόνια βρίσκονται στην πρώτη γραμμή: για να αναφέρουμε μόνο τα βασικά, αξίωσαν την αυτοδιαχείριση των γαιών και των πηγών από τους λαούς και όχι τις εταιρίες, μίλησαν για τις αξίες του ανθρωπισμού απέναντι στον νεοφιλελευθερισμό, για τον καταστροφικό χαρακτήρα του ιμπεριαλισμού (τα έλεγε και ο Κάστρο βέβαια τότε, αλλά δεν τον άκουγε κανείς…), για την παγκοσμιοποίηση και για το περιβάλλον σε μία περίοδο που με αυτό δεν ασχολούταν κανείς…

«Η Διεθνοποίηση των Αντιστάσεων» ήταν το πόνημα της ιστορικής 1ης Διεθνούς Συνάντησης Για τον Ανθρωπισμό και Εναντίον του Φιλελευθερισμού, στην ζούγκλα της Lacandona το μακρινό 1996 και δεν ήταν λίγοι παγκοσμίως αυτοί που επηρεάστηκαν από τις Διακηρύξεις τους τα αμέσως επόμενα χρόνια: οι Zapatistas είχαν κεντρικό ρόλο, στο κίνημα της αντιπαγκοσμιοποίησης. Ως αρχές, ως σύμβολα, ως πηγή εκκίνησης και ως έμπνευση, ως –κυρίως- παράδειγμα. Και ως σημείο αναφοράς για όλα τα κινήματα αντίστασης παγκοσμίως. Οι ίδιοι παρά τα προβλήματά τους βρίσκονται πάντα στην πρώτη γραμμή: πρόσφατα έστειλαν τους αγωνιστικούς τους χαιρετισμούς στον λαό της Αθήνας για την δολοφονία του Αλέξη βγαίνοντας και σε πορείες [1] [2], ενώ από το φεστιβάλ Digna Rabia[1] που τώρα οργανώνεται εκεί, μιλούν για την σφαγή που διαπράττει το Ισραήλ στα παλαιστινιακά εδάφη.

Όπως γίνεται όμως πάντα, οι τρελοί του χωριού μένουν στην ουσία μόνοι τους. Αυτοί μπορεί να σκέφτονται όλον τον κόσμο, αυτούς ποιος? Ίσως εκείνο το μεγαλειώδες motto τους, “Para todos todo, para nosotros nada”, «Όλα Για Όλους-Για Μας Τίποτα» να ισχύει δυστυχώς και πρακτικά, εκτός του ανθρωπιστικού σοσιαλιστικού νοηματός του

Κι έτσι στο Μεξικό, βρίσκονται αντιμέτωποι με την πικρή πραγματικότητα: Και μπορεί το κίνημά τους να βρήκε τεράστια ηθική κυρίως απήχηση στο εξωτερικό, αλλά τα μίντια σπάνια ανέφεραν τις κρατικές επιχειρήσεις εναντίον των απομακρυσμένων κοινοτήτων τους, που δεν ζήταγαν τίποτα περισσότερο από δικαιοσύνη και ισονομία, σεβασμό και αξιοπρέπεια.

Ο Ζαπατιστικός Στρατός Εθνικής Απελευθέρωσης, το περίφημο EZLN (Ejército Zapatista de Liberación Nacional) -ένας στρατός ιδεών περισσότερο παρά όπλων- και οι κοινότητες των Chiapas αγνοούνται παντελώς και συστηματικά από τα τρία μεγάλα κόμματα της χώρας το Κόμμα Εθνικής Δράσης (Partido Acción NacionalPAN), το Κόμμα Δημοκρατικής Επανάστασης (Partido de la Revolución DemocráticaPRD) και το μεγαλύτερο όλων, το Θεσμικό Επαναστατικό Κόμμα (Partido Revolucionario InstitucionalPRI). Το City είναι πολύ μακριά για να ασχοληθεί με τους ιθαγενείς στα σύνορα, πόσο μάλλον όταν αυτοί αναφέρονται σε σοσιαλισμούς, αυτοδιαχειρήσεις, ριζοσπαστικές δημοκρατίες και αυτονομίες. Και αυτάρεσκα πιστεύει ότι έχει κάνει ήδη αρκετά παραχωρώντας περιορισμένες αυτονομίες και «ειδικά δικαιώματα» στους Chiapas. Όταν ασχολείται μιλούν τα όπλα, οι συλλήψεις, οι βιασμοί, οι ξυλοδαρμοί και οι φυλακίσεις, ειδικά μάλιστα μετά την άνοδο στην προεδρία του Felipe Calderon.

Οι επίσημες κρατικές αρχές γράφει ο Henry Moguel Villatoro κάθε 1η Ιανουαρίου θυμούνται κάποια ευχολόγια και αόριστες υποσχέσεις για αφοπλισμό, για την έναρξη διαλόγου που θα οδηγήσει στην επίλυση των προβλημάτων των κοινοτήτων των Chiapas και για αμνήστευση των κρατουμένων. Το μόνο που συνεχίζει όμως είναι ο κρατικός μηχανισμός να επιδεικνύει είναι φυσικά καταστολή και υποταγή στα όποια συμφέρονται των εταιριών, απάθεια, έλλειψη ενδιαφέροντος, αδράνεια και αδιαφορία, παραμένοντας ουσιαστικά στην ίδια 1η Ιανουαρίου -αυτήν του 1994. Οι Chiapas είναι η απόδειξη της ανισότητας, της κρατικής καταστολής και της ανομίας που επικρατεί στην χώρα. Και συνεχίζει ο Villatoro, λέγοντας πως η «νέα γενιά των πολιτικών και των επιχειρηματιών του Μεξικού συνεχίζει να υπόσχεται ότι δεν θα επαναληφθούν τα λάθη του παρελθόντος», πως «η χώρα μπαίνει σε νέο δρόμο», έναν δρόμο δικαιοσύνης και ισότητας.

“Para todos todo, para nosotros nada”Σε μία εξαιρετικά υδροκεφαλική χώρα με πάρα πολλές επαρχίες (για την ακρίβεια «πολιτείες») εκτός παιχνιδιού, η Chiapas είναι μία από τις πλέον απομονωμένες, φτωχές και απομακρυσμένες. Επιπλέον, με τις εταιρίες να αποζυμούν οτιδήποτε μπορούν, η αγροτική της οικονομία δεν είναι δυνατόν να συγκινήσει κανέναν, και πολλά από τα προϊόντα της περιοχής πωλούνται σε εξευτελιστικά χαμηλές τιμές, αφού αλλιώς δεν τα αγοράζει κανείς. Μεγάλο μέρος του ενεργού πληθυσμού και της νεολαίας αναγκάζεται λόγω των συνθηκών να μεταναστεύσει, προτιμώντας έστω μια φτωχή εργατική ζωή σε μια από τις μεγαλουπόλεις πιο βόρεια, από την ανέχεια και την καταστολή…

Είναι πολύ μακριά οι Chiapas για τον μέσο Μεξικάνο των πόλεων όπως όλοι άλλωστε οι ιθαγενείς -δεν ακούγονται πουθενά, παρά μόνο ως ατραξιόν στα τουριστικά θέρετρα. Είναι πολύ μακριά φυσικά και από το στενότατο πλέγμα ιδιωτικών επιχειρήσεων-κράτους, το οποίο ξεζουμίζει οικονομικά και περιβαλλοντικά τεράστιες εκτάσεις των επαρχιών. Η μόνη αρωγή περιορίζεται σε οργανώσεις από το εξωτερικό, κάποιους διεθνείς και κάποιους άλλους μη κυβερνητικούς οργανισμούς. Ακόμα όμως και όταν υπάρχει, η όποια αρωγή, δεν είναι λίγες οι φορές που σκοντάφτει σε γραφειοκρατικές ή άλλες διαδικασίες.

Δεν ξέρω τι θα δείξει η ιστορία και αν η προσπάθεια δαιμονοποίησης του αρχηγού subcomandante Marcos πέσει στο κενό ή όχι. Ξέρω πως ότι και αν είναι δεν παύει να εκφράζει έναν ολόκληρο λαό που ζητά τα αυτονόητα: να ξυπνά κάθε πρωί κάτω από τον ίδιο ήλιο με τους υπόλοιπους…Και τα ζητά μαθαίνοντας τον πλανήτη τι θα πει αξιοπρέπεια, δίνοντας το παράδειγμα και αφυπνίζοντας κοντινά ή μακρινά κινήματα.

Όταν μπήκε η μεγάλη ζαπατιστική πορεία (Caravana a la Ciudad de Mexico) στο κέντρο του Mexico City τον Φλεβάρη του 2001, έβαλαν τον γηραιό εγγονό του Emiliano Zapata (από τον οποίο το κίνημα πήρε το όνομά του), σε μία κυνικότατα εκβιαστική προσπάθεια αποτροπιασμού του κινήματος ολόκληρου, να πει δημόσια στον Marcos, ότι «οι αγωνιστές δεν φορούν κουκούλα…ο παππούς μου δεν φορούσε κουκούλα»… Κάποιοι κατηγορούν τον Marcos ότι είναι μεσίτης και έχει θησαυρίσει από τις πωλήσεις ακινήτων στην επαρχία εκμεταλλευόμενος τους ιθαγενείς (ο ίδιος δεν είναι ιθαγενής).

Κάποιοι άλλοι τον βλέπουν σαν τον νέο Zorro που χαράζει (με τις ιδέες) του τεράστια “Z” στα πουκάμισα των αρχόντων της άρχουσας τάξης γοητεύοντας τις κυρίες τους, αλλά πάντα χάνεται στην νύχτα για να πάει στους φτωχούς φίλους τους… Διαλέγετε όποια εκδοχή προτιμάτε. Οι Zapatistas δεν θα κράταγαν τίποτα για τους εαυτούς τους, δίνοντας τα πάντα στους πάντες…

Para todos todo, para nosotros nada! Όπως είπε άλλωστε και εκείνος ο Ζorro στην Έκτη Επιτροπή του 2ου Φόρουμ Ζαπατιστικών Κοινοτήτων τον Οκτώβρη του 2007 : «Με άλλα λόγια, για το ζαπατισμό του EZLN, η αποτυχία και ο θάνατος κλίνονται σε πρώτο ενικό (το «Εγώ, Μου, Εμένα, Μαζί μου»). Αντίθετα η επιτυχία και η ζωή συμβαδίζουν πάντοτε με το «εμείς»».


[1] Και στο οποίο παρεμπιπτόντως γίνεται αναφορά στους «Τέσσερις Τροχούς Του Καπιταλισμού: Εκμετάλλευση, Αρπαγή, Καταστολή, Περιφρόνηση)

3 Σχόλια to “Όλα Για Όλους…Για Μας Τίποτα”

  1. […] αιώνα. Οι Ζαπατίστας είναι πάντα εδώ και στέλνουν το μήνυμα: Όλα για όλους… τίποτα για εμάς. Posted by mrsbishop Filed in […]

  2. Και ο Μάρκος έστειλε χαιρετισμό στην εξέγερση στην Ελλάδα

  3. Βέβαια, άλλωστε υπήρξαν και Έλληνες που βρέθηκαν στο φεστιβάλ τους- αλλά και να μην βρίσκονταν οι Zapatistas δεν είναι κλεισμένοι στο «καβούκι» τους…Έχουν τα μάτια τους πάντα ανοιχτά.
    http://www.tvxs.gr/v2628 (βίντεο)
    http://mygranma.wordpress.com/2009/01/14/%C2%AB%CE%B5%CE%BE%CE%B5%CE%B3%CE%B5%CF%81%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B7-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1-%CE%B4%CE%AD%CE%BE%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CF%83%CE%B5%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%BC%CF%8C/ (αρθράκι από Υ στο Granma)


Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s