Τώρα είναι η ώρα!

Άλλη μία μετωπική την ερχόμενη Κυριακή στην Βολιβία, από αυτές που συνηθίζονται τα τελευταία χρόνια, άλλο ένα δημοψήφισμα ιστορικής σημασίας, άλλο ένα κομβικό σημείο για την πίεση που ασκείται από παντού στην -λαοφιλέστατη κατατάλλα- κυβέρνηση του Movimiento Al Socialismo του Evo Morales.

Διακύβευμα αυτή την φορά η έγκριση ή όχι του νέου Δημοψηφίσματος, της νέας Carta Magna της χώρας. Να υπενθυμίσουμε εδώ ότι στις 10 Αυγούστου το MAS είχε σαρώσει με το 67,41% του λαού να εγκρίνει την υπάρχουσα κυβέρνηση και τις πολιτικές της στο τότε σχετικό ερώτημα. Έκτοτε ακολούθησε μια καταταλαιπωρημένη (από τις δαιδαλώδεις διαπραγματεύσεις) και αιματοβαμμένη (από τις σφαγές στις οποίες προέβησαν οι ακροδεξιοί τον Σεπτέμβριο) πορεία μέχρι εδώ.

Το νέο προς έγκριση Σύνταγμα (το 16ο στην ιστορία της χώρας), έχει ως επίκεντρό του τα δικαιώματα των ιθαγενικών κοινοτήτων και τον ιδιαίτερα αυξημένο ρόλο του κράτους επί στην οικονομία αλλά δεν αποκλείει και πολλά από τα προνόμια των “προυχόντων”. Έτσι, πέρα από την ιστορική του σημασία ως μια νίκη των ιθαγενών της χώρας και του σοσιαλιστικού μοντέλου που προωθεί η κυβέρνηση, δεν είναι λίγοι αυτοί που κατηγορούν τον Morales για ενδοτισμό στα συμφέροντα των ελίτ και των πολυεθνικών εταιριών, καθώς στο νέο Σύνταγμα δεν περιλαμβάνονται ριζοσπαστικότερες αλλαγές επί της κυριαρχίας του κράτους στο οικονομικό επίπεδο.

Ο ιθαγενής δημοσιογράφος Jubenal Quispe σε δύο γραμμές προλαβαίνει τυχόν παρεξηγήσεις: «Υποστηρίζουμε την (νέα) συνταγματική διαδικασία επειδή θέλουμε και θα έχουμε μια Βολιβία όλων, από όλους και για όλους, επειδή η διαδικασία αυτή έχει ως αρχή και οριοθετείται από μια διαπολιτισμική κουλτούρα. Έχοντας επιπλέον την επίγνωση ότι δεν θα είναι το τέλος, αλλά απλά ένα βήμα προς τα εμπρός…»

Εκτός φυσικά από τους επιχειρηματίες και τα μέλη των ελίτ οι οποίες χωρίς κανένα σοβαρό επιχείρημα την πέφτουν προσωπικά στον Πρόεδρο και σε σημαίνοντα μέλη της κυβέρνησης , το «Όχι» στην έγκριση του Δημοψηφίσματος (ή την αποχή από τις κάλπες) στηρίζει σύσσωμη η Εκκλησία ενώ όπως λέγεται αρκετοί ακροαριστεροί θα ψηφίσουν «Όχι». Τα βλέμματα όσον αφορά τα ποσοστά της έγκρισης αλλά και τις αντιδράσεις που θα προκύψουν από ενδεχόμενη νίκη (ή θρίαμβο του MAS) στρέφονται και πάλι στις τέσσερις πλούσιες επαρχίες της ανατολής, το Beni, το Pardo, και τις πάμπλουτες Tarija και Santa Cruz. Και αυτό γιατί η έγκριση του νέου Δημοψηφίσματος, ανεξαρτήτως των παραχωρήσεων, θα είναι μια μεγάλη σοσιαλιστική νίκη: χαρακτηριστικά, ο αντιπρόεδρος Alvaro Garcia Linera δήλωνε πρόσφατα πως ενώ οι πολυεθνικές του πετρελαίου καρπωνόταν το 82% των συνολικών κερδών της χώρας, με μόλις το 18% να μένει στην Βολιβία, από το 2006 που το MAS ανέβηκε στην εξουσία, η αναλογία αυτή έχει αντιστραφεί ολοκληρωτικά. Πιο αναλυτικά δείτε εδώ κάποια πράγματα σχετικά που γράφαμε πέρυσι τέτοιον καιρό… Μια τέτοια κατάσταση καταλαβαίνετε ότι καθόλου δεν ευνοεί τις ελίτ που είναι συγκεντρωμένες στις συγκεκριμένες επαρχίες, ανεξάρτητα από τις παραχωρήσεις στις οποίες έχει προβεί το MAS και οι οποίες εντάσσονται στο νέο Σύνταγμα και ειδικά τις προβλέψεις περί διευρυμένων αυτονομιών των περιφερειών…

Εκτός βέβαια του οικονομικού παιχνιδιού, το νέο Σύνταγμα αποτελεί μια ιστορική αλλαγή για τους ιθαγενείς της χώρας (62% των 10 εκ. κατοίκων) που επί αιώνες ζούσαν στην κυριολεξία σαν σκλάβοι από την εκμετάλλευση των απογόνων των Ευρωπαίων κατοίκων και των ξένων εταιριών που άρμεγαν την χώρα χωρίς έλεος. Το παράδειγμα της ιθαγενικής αυτής νίκης δεν περιορίζεται στην Λατινική Αμερική (βλ. πρόσφατο Σύνταγμα Εκουαδόρ) αλλά τυγχάνει -όχι τυχαία- παγκόσμιας απήχησης.

Η λογική λέει ότι ο presidente θα πετύχει άλλη μία μεγάλη νίκη και στόχος της αντιπολίτευσης είναι να μην είναι αυτή η νίκη θρίαμβος (λένε πάνω του 55% με τα μέχρι στιγμής γκάλοπ πάντως να δίνουν πάνω από 60%), αφήνοντας την Δεξιά και τους (διάσημους και πλούσιους) φίλους της στο εξωτερικό να μηχανεύονται νέα εξωκοινοβουλευτικά κόλπα για να του κάνουν την ζωή όσο πιο δύσκολη γίνεται. Τώρα μάλιστα όσο ποτέ, καθώς μια πιθανή νέα νίκη, ανοίγει τον δρόμο για νίκη και επανεκλογή του στις μεγάλες Προεδρικές του Δεκέμβρη, δεδομένο που για τους βιομήχανους, τους μεγαλοεπιχειρηματίες, τις ΗΠΑ και την Ε.Ε. μοιάζει καταστροφικό. Καταστροφικό γιατί όπως δήλωνε προ μερικών εβδομάδων ο senor Morales «η μάχη στην Βολιβία και την Λατινική Αμερική είναι μια διαδικασία επανάστασης και απελευθέρωσης ενάντια στην Αυτοκρατορία – και όπου δηλώνει παρόν η Αυτοκρατορία δεν υπάρχει ανάπτυξη, δεν υπάρχει ανεξαρτησία, δεν υπάρχει αξιοπρέπεια»… Όπου Αυτοκρατορία (Imperio) βάλτε εκτός των ΗΠΑ, την δεξιά αντιπολίτευση και την Ευρώπη, που δεν θέλουν για την Βολιβία ούτε ανάπτυξη, ούτε ανεξαρτησία, ούτε αξιοπρέπεια. Την θέλουν στο αίμα, τον σαδισμό του κέρδους και την εξαθλίωση, εκεί όπου επί αιώνες την είχαν βουτηγμένη.

Αλλά ο Evo τα ξημερώματα της Κυριακής, όπως και στην ταινία Cocalero, για πολλοστή φορά θα είναι σε κάποιο από τα απλά κοινά σπίτια των φίλων του, φορώντας την φανέλα της αγαπημένης του εθνικής Βολιβίας, χαμογελώντας μπροστά στα αποτελέσματα που θα δείχνει η τηλεόραση, δεχόμενος από παντού συγχαρητήρια και αρνούμενος ευγενικά τα κεράσματα, επειδή λίγες ώρες αργότερα θα πρέπει να μιλήσει –ως νικητής και πάλι- στο Προεδρικό Μέγαρο!

Χωρίς σχόλια to “Τώρα είναι η ώρα!”

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s