Δέκα χρόνια Μπολιβαριανή Δημοκρατία!

Χρόνος: 2 Φλεβάρη 2009
Τόπος:
Προεδρικό Μέγαρο Βενεζουέλας, Καράκας
Γεγονός:
Συμπλήρωση δέκα χρόνων του Hugo Rafael Chávez Frías στην Προεδρία της Βενεζουέλας.
Η δήλωση:
«Η 2 του Φλεβάρη του 1999 ήταν η ημέρα που ξημέρωσε η νέα εποχή απελευθέρωσης και ανάπτυξης για την Λατινική Αμερική».
Στο ζουμί:
Μία από τις σπάνιες φορές που λόγια σημαντικού άντρα ενώ μοιάζουν μεγαλοστομίες, δεν αποπνέουν ματαιότητα, αλαζονεία και συναφείς ηλίθιες παθήσεις που βαράνε το κεφάλι πολλών όταν είναι από πάνω.

O Hugo Chavez είναι μεγάλος γιατί έχει καταφέρει σε 10 χρόνια ότι άλλοι σε δεκαετίες και κάποιοι άλλοι καθόλου, απέναντι στην πετρελαϊκή σούπερ ελίτ της πατρίδας του, τους βορειοαμερικάνους πατρόνες της και την πανευρωπαϊκή αντιπάθεια, τα –μοναδικά στο είδος τους και την ευστοχία τους λατινοαμερικάνικα- πισώπλατα μαχαιρώματα εχθρών και «φίλων», την λύσσα των φιλελευθέρων παγκοσμίως, την καχυποψία των αριστερών, την παντελή έλλειψη συνδικαλισμού και ιστορικών κοινωνικών αγώνων των συμπατριωτών του τις τελευταίες δεκαετίες –σε σχέση με σχεδόν όλες τις υπόλοιπες χώρες της America Latina.

Οι φιλελεύθεροι τρελαίνονται για αριθμούς και οικονομικά μεγέθη. Είναι η ντοπαμίνη τους, να κοιτούν αριθμούς, πίνακες, νούμερα με τα κέρδη και τις ζημίες, να βάζουν τους φτωχούς και τους ζητιάνους σε όλο και πιο πολύπλοκους πίνακες, να δημοσιοποιούν ότι τους αρέσει και να γράφουν και κάποιο άρθρο-συνονθύλευμα στα –από τους ίδιους αναφερόμενα ως «έγκριτα» περιοδικά, επιθεωρήσεις και εφημερίδες. Για τον Hugo Chávez και την Βενεζουέλα είναι πάρα πολλές και ως επί το πλείστον άστοχες οι επικρίσεις, αλλά εξαιρετικά σπάνια η αναφορά στα νούμερα που τόσο λατρεύουν.
Γιατί όμως συμβαίνει αυτό;

Εν μέσω της παγκόσμιας κρίσης, των απολύσεων, των πτωχεύσεων, του ολοένα διευρυνόμενου χάσματος πλούτου-φτώχειας, του διαρκώς αυξανόμενου ποσοστού του πληθυσμού στις ανεπτυγμένες χώρες που περνά στην κατηγορία των φτωχών, ο senor Chávez ξεφτιλίζει το νεοφιλελεύθερο οικονομικό μοντέλο όσο κανένας άλλος. Και το κάνει με τον δικό τους, τον ολόδικό τους τρόπο-με τα νούμερα. Ας παίξουμε λοιπόν σήμερα στο γήπεδό τους –τα νούμερα…
Ήταν 6 Δεκεμβρίου του 1998, όταν ο Hugo Rafael Chávez Frías, κέρδιζε τις εκλογές στην Βενεζουέλα. Στις 2 Φλεβάρη του 1999, ανέλαβε τα ηνία της χώρας για να πραγματοποιήσει αυτό που σήμερα λέγεται Μπολιβαριανή Δημοκρατία.

Για όσους μιλούν για το «αυταρχικό» καθεστώς της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας, υπενθυμίζουμε ότι οι δεκατρείς. εκλογικές αναμετρήσεις που διεξήχθησαν στην χώρα από το 1998 έως σήμερα, είναι ισάριθμες με αυτές που διεξήχθησαν από το 1958 έως το 1998! Θα ήθελα πολύ να ξέρω μια χώρα που προέβησε σε σε 13 εκλογικές αναμετρήσεις αυτή την δεκαετία (ο φίλος Morales προσπαθεί να τον…φτάσει).

Ο καπιταλισμός θέλει να ξεχάσει και να κρύψει, όχι μόνο την άμεση συμμετοχική δημοκρατία του Τσάβες που χαλάει την πιάτσα στις «δυτικού τύπου» δημοκρατίες τους, αλλά και το γεγονός ότι η Μπολιβαριανή κυβέρνηση έχασε μόνο μία από τις 13 αυτές αναμετρήσεις. Αλήθεια πόσες εκλογικές αναμετρήσεις έγιναν από το ’98 στις ΗΠΑ, την Βρετανία, την Γερμανία και την Γαλλία, την Ιαπωνία;


Το δημόσιο χρέος της χώρας σημείωσε από το 1998 πτώση μεγαλύτερη του 50%. Η Μπολιβαριανή Κυβέρνηση έστειλε «στο διάολο» (κατά την περίφημη πια δήλωση του ίδιου του Προέδρου της) τα ΔΝΤ και τις Παγκόσμιες Τράπεζες και τα αποτελέσματα ήταν εκπληκτικά:

To ποσοστό κάτω από το όριο της φτώχειας μειώθηκε σε 33,07 του πληθυσμού, από το 50,04% του 1998. (Για να συγκρίνετε, στην Ελλάδα το –όλο και αυξανόμενο ποσοστό- προσεγγίζει το 25%).

Το ποσοστό «απόλυτης φτώχειας» (το περιβόητο αγγλικό extreme poverty) έπεσε στο 9,4% από το 20,3% του 1998. Για 19 συνεχόμενα τρίμηνα ο ρυθμός ανάπτυξης της χώρας σημείωνε μέση αύξηση της τάξεως του 11,2%, ενώ το 2008 που σημειώθηκε παγκοσμίως η μεγάλη οικονομική κρίση η αύξηση παρέμενε στα υψηλότατα επίπεδα του 4,9%

Μέσος όρος πληθωρισμού επί Hugo Chávez (1999-2007) 18.4%.
Μέσοι όροι των προκατόχων του;
1994-98 – Rafael Caldera 59.4%,
1989-93 – Carlos Andrés Pérez 45.3%,
1984-88 – Jaime Lusinchi 22%.

Εδώ να θυμίσουμε ότι η μόνιμη επωδός των αντιπάλων του τον τελευταίο ειδικά χρόνο είναι ο υψηλός πληθωρισμός.
Η ανεργία από το 30% το 1999, βρέθηκε στο 7,6% το 2008.
Ο ελάχιστος μηνιαίος μισθός εξαπλασιάστηκε και είναι ο μεγαλύτερος σε όλη την Λατινική Αμερική.
Όλα αυτά έχουν ως αποτέλεσμα την εκτίναξη της αγοραστικής δύναμης  σε σχέση με το 1998!
Είπατε τίποτα;

Αλήθεια πόση είναι η ανεργία και ποια η αγοραστική δύναμη του κόσμου από το ’98 μέχρι σήμερα στις ΗΠΑ, την Βρετανία, την Γερμανία και την Γαλλία, την Ιαπωνία; Κάτι σκεφτήκατε, σας είδα, μην το αναφέρετε, σε φιλελεύθερο έντυπο το είδατε και ως επιχείρημα είναι αστείο.

Στην βασική εκπαίδευση φοιτά το 99,5% των παιδιών αντί του 89,7 προ του 1999…
2,5 εκατομμύρια παιδιά και νέοι
που δεν φαίνοταν να έχουν στον ήλιο μοίρα, πήγαν σχολείο, ένα αντίστοιχο νούμερο αναλφάβητων ενηλίκων που υπήρχε στην χχώρα εξέλειψε τελείως.

Από το 1990 έως το 1998 οι εγγραφές σε ιδρύματα ανώτερης εκπαίδευσης σημείωσαν αύξηση 26%. Από το 1999 μέχρι τώρα, 193%! Τα αντίστοιχα ποσοστά αύξησης για τους πτυχιούχους ήταν 18 και 143%!

2,5 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν πρόσβαση σε πόσιμο νερό, 3 εκ. παιδιά έκαναν τα εμβόλια που τους έλειπαν, 28 εκ. Βενεζολάνοι έχουν δωρεάν υγεία, ενώ τώρα χτίζονται εκατοντάδες χιλιάδες καινούριες κατοικίες για να αποτελέσει οριστικό παρελθόν ο εφιάλτης των barrios, των παραγκουπόλεων χωρίς αύριο.

Το 52% των Βενεζολάνων απάνταγαν το φθινόπωρο σε έρευνα του Latinbarometro (οργανισμός που καμία σχέση δεν έχει με αριστερά) ότι η οικονομική κατάσταση στην χώρα είναι «πολύ καλή» και το 21% «καλή». Και όλα αυτά εν μέσω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και του τρόμου που με συνέπεια καλλιεργούν –προς όφελος των χρηματοδοτών τους- τα μμε παγκοσμίως.Στην ίδια έρευνα το 67% των Βενεζολάνων πιστεύει ότι η κυβέρνηση μπορεί να αντιμετωπίσει και να λύσει όλα τα προβλήματα της χώρας. Ο μέσος όρος στο αντίστοιχο ερώτημα στην υπόλοιπη Λατινική Αμερική είναι μόλις 38%!

Ο Chavez έβγαλε γλώσσα στον πιο ναζιστή πρόεδρο που είχαν οι ΗΠΑ –τουλάχιστον μετά τον Νίξον, απέφυγε αριστοτεχνικά όλες τις made in USA προσπάθειες ανατροπής του αποδυναμώνοντας ταυτόχρονα την ντόπια ελίτ, έκοψε τον βήχα της τσαμπουκαλού ακροδεξιάς Κολομβίας, έβαλε στον δρόμο του την Αργεντινή και «ψήνει» την Βραζιλία μετατρέποντας την μέχρι πρότινος Saudi Venezuela σε περιφερειακό παράγοντα ισχύος, έγινε ίνδαλμα για προέδρους άλλων χωρών κοντά του και μακριά του, ενέπνευσε εκατομμύρια αριστερούς δίνοντας ένα νέο όραμα σε όλες τις τάσεις της αριστεράς την ώρα που αυτή παρέπαιε παγκοσμίως, μα το κυριότερο-έστειλε το μήνυμα ότι οι μπάσταρδοι γιοι της παγκοσμιοποίησης δεν είναι όλοι ίδιοι.
Έδειξε τον δρόμο για εκατομμύρια «χαμένους» και αυτό
που τώρα συμβαίνει στην Λατινική Αμερική, είτε «ροζ κύμα» λέγεται, είτε «light κομμουνισμός» είτε «τρίτος δρόμος» όπως θέλουν τα μμε να τον ονομάσουν αφού ντε και καλά πρέπει να του βάλουν μια ταμπέλα, ξεκίνησε και συνεχίζεται με αυτόν στην πρωτοπορία.

Και επειδή Θα μπορούσα να γράφω μέχρι αύριο, για να τελειώνουμε, έδειξε ότι οι θεωρίες είναι για τα βιβλία μα οι πράξεις για τους πραγματικά μεγάλους και στον δρόμο του πορεύτηκε όλο αυτό το νέο κύμα στην Λατινική Αμερική που ταξιδεύει αντίστροφα από τον υπόλοιπο κόσμο – πάει προς τα εμπρός και όχι προς τα πίσω.

ΥΓ: Το άξιζε ο μπαγάσας ένα μίνι-αφιερωματάκι, έτσι δεν είναι..; Πιο αναλυτικά πάντως για τα οικονομικά κατά την δεκαετία Τσάβες δέστε εδώ

Besitos!

Advertisements

14 Σχόλια to “Δέκα χρόνια Μπολιβαριανή Δημοκρατία!”

  1. besitos juanito, για το αφιέρωμα, για το ότι με σώζεις από πολύ ψάξιμο.

    Οντως το άξιζε ο τρελάκιας… Δεν είναι λίγα αυτά που έχει κάνει. Το άξιζε μόνο και μόνο γιατί μετά από τόσα χρόνια και τόσες φόλες κάνει το χειλάκι μας βα γελάσει, όπως… http://www.youtube.com/watch?v=binMjEiS8AY

  2. Gracias…αν και το θεώρησα σχεδόν καθήκον να γράψω κάτι για τα δεκάχρονα.

    ΥΓ: Η φάση με τον Σκαραβαίο είναι όλα τα λεφτά και λέει και πολλά για την ιδιοσυγκρασία του…δεν βρήκα βέβαια φωτό με τον super-Chavez!

  3. Voilà.

  4. Χε, σε μπλουζάκι το βρήκα και εγώ και μάλιστα ιδρωμένο! Εκείνο το κόμικ που είχε βγει και τον παρουσίαζε σούπερ-ήρωα θα ήθελα να βρω.

  5. Ζήτω ο Τσάβες, ο Φιντέλ, ο Μοράλες, το ΚΚ Πορτογαλίας και ο Σοσιαλισμός του 21ου αιώνα.

    Γίγα Juan με το ‘οι θεωρίες είναι για τα βιβλία’ διαφωνώ, αλλά πολύ διαφωνώ τελευταία…

  6. Από την θεωρία ξεκινάνε όλα, αρκεί αυτή να μην πνίγει και την πράξη. Προτιμώ τον πραγματισμό από την απόλυτη ταύτιση με έννοιες που όσο ολοκληρωμένες και αν είναι, διαφέρουν ανάλογα με τις συνθήκες.

    Προτιμώ τον ελιγμό από την μονολιθικότητα των θεωριών που στο τέλος δένουν τα χέρια…

    Ξέρεις κάποιον που να ασχολήθηκε με την πολιτική παραμένοντας αγκυλωμένος (προσοχή: όχι πιστός…αγκυλωμένος) σε θεωρίες και να μην τον φάγανε λάχανο? Εδώ τρώνε και τους πιστούς…

  7. Τότε συμφωνώ μαζί σου 🙂
    (επιτέλους και κάποιος που συμφώνω, ουφ)

  8. ΚΚ Πορτογαλίας?
    Εχω χάσει μάλλον επεισόδια.

    Πάντως εγώ παίδες έχω φτάσει να λέω πια, χέστηκα πως θα το ονομάσεις αλλά το ζήτημα είναι τι κάνεις και για ποιόν. Εάν π.χ είσαι by the book και καταλήγεις να εγκληματείς, κυριολεκτικά και κατά συρροήν, προκειμένου να παραμείνεις στη «γραμμή» να το βράσω το σύστημα που πας να οικοδομήσεις. Και όταν λέω εγκληματείς δεν εννοώ βάσει της αστικής ηθικής ή νομικής τάξης.

    Μπορώ να κάνω μία παρατήρηση Υ? εξακολουθείς να κάνεις χρήση όρων, προφανώς για χάρη του διαλόγου, που είναι εξαιρετικά αμφισβητήσιμοι με βάση της θεωρία αλλά απόλυτοι με βάση την εγχώρια «ερμηνεία». Το γεγονός αυτό από μόνο σε οδηγεί σε αδιέξοδο στο διάλογο.

    Σε ένα σημείο μόνο θα διαφωνήσω με το Juan: τους πιστούς, τα πραγματικά πιστούς, τους τρώνε λάχανο πρώτους. Τους χαλάνε την πιάτσα βρε παιδί μου …

    Και για τη θεωρία συστήνω ένα βιβλιαράκι -αν δεν το ξέρετε ήδη. Marta Harnecker, Πραγματοποιώντας το αδύνατο, η αριστερά στο κατώφλι του 21ου αιώνα. Εκδόσεις Οδυσσέας. Είναι εξαιρετικό κατά την άποψή μου.

  9. Μπορεί όντως να τρώνε πρώτους τους πιστούς δεν ξέρω…Απλά ο πιστός έχει την δυνατότητα να ελιχθεί μέσα στην θεωρία του, ο αγκυλωμένος όχι. Για αυτό γουστάρω και τους τύπους εκεί κάτω. Νομίζω το ίδιο και σεις.

  10. @mrsbishop
    Δε νομίζω ότι έχεις χάσει επεισόδεια, απλά τo KK Πορτογαλίας (PCP) είναι η αδυναμία μου γι’αυτό το πέταξα…. (έτσι πάνω στη τρέλα)

    Ποιοι είναι οι όροι που χρησιμοποιώ και ‘είναι εξαιρετικά αμφισβητήσιμοι με βάση της θεωρία αλλά απόλυτοι με βάση την εγχώρια “ερμηνεία”’??

    Έτσι ώστε να διορθώσω τη χρήση τους….

  11. @ Juan και Y.

    Καταρχήν με κάνετε και νοιώθω κωλόγρια… Ο ένας «εσείς» ο άλλος λες και είμαι δασκάλα και ο μαθητής «θα διορθωθεί». Χαχαχαχαχα! Ημαρτον παίδες. Δεν είμαι δα και ΤΟΣΟ γριά. Ηλικιακά τουλάΣΤΙΧΟΝ.

    Η παρατήρησή μου δεν είναι ως προς τη χρήση των όρων προς χάριν του διαλόγου. Απλά μία σκέψη όσον αφορά το διάλογο κουφών και τα αδιέξοδά του, ειδικά στην Ελλάδα. Πριν λίγες ημέρες είχα αντίστοιχες συζητήσεις εκτός Ελλάδας και μια χαρά όλα!

    Από ότι τη στιγμή που παραδείγματος χάριν, χρησιμοποιείς το όρο «οπορτουνισμός» ή «οπορτουνιστής» που στην Ελλάδα χρησιμοποιείται ως επιθετικός προαδιορισμός από συγκεκριμένους πολιτικούς χώρους προς συγκεκριμένους χώρους. Αυτόματα λοιπόν γίνεται ο συνειρμός, ταυτοποιώντας το λόγο με τους συγκεκριμένους πολιτικούς χώρους. Ασε δε που βάση της θεωρίας ΟΛΟΙ ευκόλως μπορούσαν να χαρακτηριστούν οπορτουνιστές.

    Στο αμάρτημα υποπίπτω και η ίδια, γι’αυτό ίσως το αναγνωρίζω και κατανοώ τα αδιέξοδά του. Ρώτα τον Juan τι επίθεση έφαγε από εμένα σε άλλο blog για χρήση όρου -Βραζιλία- που για μένα είναι ταυτισμένος με τη ρητορική συγκεκριμένου πολιτικού χώρου. Χάθηκε η μπάλα, που λένε.

    Δεν ξέρω εάν γίνομαι κατανοητή. Δυσκολεύομαι εξαιτίας του δημόσιου χώρου της συζήτησης, για λόγους που δεν γίνεται να αναλύσω εδώ. Ευχαρίστως να κάνουμε όποια συζήτηση και να διευκρινίσω, εάν χρειάζεται, τι ακριβώς εννοώ.

  12. @mrsbishop
    Αντιλαμβάνομαι απόλυτα τι εννοείς και συμφωνώ μαζί σου. Τον όρο οπορτουνισμός τον έχουμε λάστιχο στην Ελλάδα όπως και άλλους. Μάλλον αναφέρεσαι σε κάποιες διαμάχες στο Γκράνμα. Αν ναι τότε ευχαριστώ που είχες το κουράγιο να τις διαβάσεις 🙂 κάποιους όρους τους χρησιμοποίω γνωρίζοντας κάτα κάποιο τρόπο το ποιοι κάνουμε διάλογο. Ίσως να είναι και λάθος, αλλά ο στόχος ήταν όντως η οικονομία.

    Πάντως μας αδικείς δε σ’αντιμετωπίζουμε σα μεγαλύτερη. Το εσείς του Άρη πήγαινε σε όλους όσους παρακολοθούμε εδώ και εγώ θα ζήταγα από τον καθένα να με διορθώσει όποια κι αν ήταν η ηλικία του…

    (μ’αυτή τη βαρύγδουπη δήλωση σας καληνυχτίζω)

  13. Σε αυτό το βλογκ έχετε κατανοήσει ότι τα πράγματα και ας μιλάμε για πολιτική είναι -σε επίπεδο λόγου τουλάχιστον- πιο απλά. Άμα είναι να ζοριζόμαστε και να βγάζουμε από την μύγα ξύγκι μέσω των λόγων χάνουμε την ουσία -και μαζί και το παιχνίδι ολόκληρο.

    @MrsBishop
    Το «εσεις» πήγαινε γενικά βεβαίως-βεβαίως…


    Αγοράκι μου σου πάει πολύ για Αρτέμης Μάτσας, χεχε!

  14. […] περιοχή αλλά και παραπέρα (όποιος θέλει περισσότερα εδώ από το CdF και πολύ αναλυτικά εδώ από το CEPR) […]


Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s