Αυτός ο δρόμος έχει μόνο ένα όνομα:Σοσιαλισμός!

Στην πιο κρίσιμη ψηφοφορία –στην ιστορία ίσως- της Βενεζουέλας το κυβερνών PSUV πέτυχε την μεγαλύτερη νίκη του.
54% είπαν «Ναι» στην άρση του περιορισμού των δύο θητειών και έτσι ο Hugo Chávez και το
PSUV βάζουν ήδη πλώρη για τις εκλογές του 2012.
Και την πέτυχε, επειδή αυτό το πείραμα του Hugo Chávez, δίνει εδώ και δέκα χρόνια στον κόσμο πράγματα που καμιά καπιταλιστική κοινωνία δεν μπορεί να δώσει.


Στο Προεδρικό Μέγαρο
Miraflores, χιλιάδες οπαδοί της κυβέρνησης πανηγύριζαν, με τον presidente βγαίνοντας στο μπαλκόνι να φωνάζει ¡Qué viva la Revolución venezolana!, ¡Qué viva el socialismo bolivariano!, ¡Qué viva el pueblo!, ¡Qué viva Bolívar!” ξεσηκώνοντας τα πλήθη και να προβαίνει σε άλλη μία δήλωση από τις βαρύγδουπες που συνηθίζει: «Ο στρατιώτης που βλέπετε μπροστά σας θα είναι υποψήφιος και το 2012!»…El camino es el camino de la dignidad del pueblo. Ese camino tiene un sólo nombre: el socialismo”-«Ο δρόμος είναι ο δρόμος της αξιοπρέπειας του λαού. Αυτός ο δρόμος έχει μόνο ένα όνομα: σοσιαλισμός!» συνέχισε απευθυνόμενος στον κόσμο που συνέχισε να συρρέει στο Miraflores.


Τα βορειοαμερικάνικα και βρετανικά μμε παραδέχονται ότι η νίκη ήταν μεγαλύτερη της αναμενόμενης (επί της ουσίας δεν
περίμεναν να psuvεπικρατήσει το «Ναι» ή/και ήλπιζαν σε θρίλερ που θα ήταν και αποτέλεσμα μεγάλων ποσοστών αποχής) και προτιμούν να υπερτονίσουν «την οικονομική κρίση που έρχεται» αντί της συντριβής των δεξιών δυνάμεων της χώρας. Ο  Chávez λένε, θα κάνει την χώρα σοσιαλιστική, μπορεί να γίνει ισόβιος ηγέτης αλά Κάστρο. Επιπλέον δεν παύουν να τονίζουν ότι τώρα που έπεσαν οι τιμές του πετρελαίου θα έρθουν τα αγγούρια, θα πεινάσει ο λαός, ο Τσάβες δεν θα μπορεί να κάνει «πετρελαϊκή διπλωματία», υπενθυμίζουν βέβαια ότι η χώρα έχει μεγάλο πληθωρισμό (για αυτά τα μμε η οικονομία χωρών όπως το Περού, η Κολομβία και η Χιλή πάνε καλά…), διαστρεβλώνοντας παντελώς την πραγματικότητα.

Αγγούρια προς το παρόν είναι τα πράγματα για τους βορειοαμερικάνους οι οποίοι δεν έκαναν κανένα επίσημο σχόλιο (τι σχόλιο να κάνεις όταν έχεις συντριβεί, γιατί περί συντριβής πρόκειται…) και φυσικά τους φίλους τους στην Βενεζουέλα, την δεξιά αντιπολίτευση που έχασε την μεγαλύτερη «μάχη» –που ίσως κρίνει και έναν «πόλεμο».


Το αποτέλεσμα του Δημοψηφίσματος,  αποτελεί αδιαμφισβήτητο θρίαμβο για τον Τσάβες και πλήρη επιβράβευση/αποδοχή των δέκα χρόνων της κυβέρνησής του, τα οποία συμπληρώθηκαν στις αρχές του Φλεβάρη. Σκεφτείτε απλά πόσοι ηγέτες ειδικά στην εποχή μας θα κέρδιζαν ένα δημοψήφισμα για απεριόριστες επανεκλογές μετά από τριβή δέκα χρόνων στην εξουσία και ειδικά έχοντας έναν τρομακτικά μεγάλο ψυχροπολεμικό μηχανισμό απέναντί τους? Το γιατί είναι τόσο δημοφιλής η κυβέρνηση στην Βενεζουέλα το έχουμε εξηγήσει βέβαια λεπτομερώς.

Απέναντί στα πεπραγμένα της η κυβέρνηση είχε μια αντιπολίτευση με αστεία πολιτικά και οικονομικοκοινωνικά επιχειρήματά  για άλλη μία προεκλογική εκστρατεία. Η λογική της για επιστροφή της εξουσίας σε ελιτίστικες μειοψηφίες δεν είχε καμία τύχη απέναντι στα ήδη πεπραγμένα της σημερινής κυβέρνησης: δεν το λέω εγώ αυτό, αλλά διάσημες εταιρίες δημοσκοπήσεων που τους είχαν πει ακριβώς αυτό το πράγμα από παλιά, τις δημοτικές εκλογές του Νοέμβρη!

uh-ah!!Chavez no se va!!!Όπως γράφει άλλωστε και ο Ισπανός δημοσιογράφος Vicente Romero στο Rebelion –και- σε αυτή την εκλογική διαδικασία αντιπαρατέθηκαν «η ανθρωπιστική κουλτούρα της αλληλεγγύης και της συνεργασίας μέσω της δράσης, η κουλτούρα της ειρήνης και της δημόσιας ωφέλειας, της κοινωνικής ιδιοκτησίας της γνώσης και της αφοσίωσης απέναντι στην μισερή κουλτούρα της συνομωσίας και της ίντριγκας, της εκμετάλλευσης, της βίας και του ιδιωτικού κέρδους, της εμπορευματοποίησης της γνώσης και της αφοσίωσης προς όφελος μιας μικρής μειοψηφίας».

Εκλογικός χάρτης-Δημοψήφισμα επί του Συντάγματος-Βενεζουέλα '09-Telesur

Η συμμετοχική δημοκρατία κερδίζει την μία μάχη μετά την άλλη και με αυτήν οδηγό τα πραγματικά προβλήματα που ούτε λίγα είναι ούτε μικρά μοιάζουν με παιχνιδάκι. Και διαφθορά υπάρχει, και πληθωρισμός υπάρχει και προβλήματα στην παραγωγική διαδικασία, και τα πετρέλαια πέφτουν και γραφειοκρατία και ό,τι θες…
«Διορθώνεται» μια χώρα μετά από χρόνια αχαλίνωτου καπιταλισμού, μην το ξεχνάτε. Και επιπλέον ο λαός της χώρας –όσο και αν πολλοί δεν το θέλουν- αποφάσισε να αποφασίζουν όλοι για όλους και όχι λίγοι για όλους… Και αυτή είναι η διαφορά!


ΥΓ: Νομίζω ότι από το Σεπτέμβρη που άνοιξε το Camino del Fuego κάναμε το 4-0:
Οκτώβρης-Δημοψήφισμα για το Σύνταγμα στο Εκουαδόρ 1-0,
Νοέμβρης-Δημοτικές στην Βενεζουέλα 2-0,
Γενάρης-Δημοψήφισμα για το Σύνταγμα στην Βολιβία 3-0,
Φλεβάρης-Δημοψήφισμα επί Συνταγματικών Αλλαγών στην Βενεζουέλα. Τέσσερα!


Advertisements

11 Σχόλια to “Αυτός ο δρόμος έχει μόνο ένα όνομα:Σοσιαλισμός!”

  1. Ολέ.

  2. Σε καλό δρόμο είμαστε, αλλά έχει δρόμο ακόμα η ιστορία! Και βεβαίως η πορεία για το σοσιαλισμό δεν εξαρτάται τόσο από την επανεκλογή του Τσάβεζ στο προεδρικό αξίωμα, αλλά από τη θέληση του Βενεζουελάνικου λαού και από τη στάση που θα κρατήσει όταν κορυφωθεί η μάχη (γιατί ακόμα δεν απάντησε ο εχθρός κατά την ταπεινή μου γνώμη)…

  3. ολέ δε λες τπτ!

  4. Γουρλίδικο το Camino! O Chavez βρίσκεται σήμερα στην πρωτοπορεία της μάχης για το σοσιαλισμό. Άντε καλή συνέχεια!

  5. @Rizobreaker
    Τι εννοείς δεν έχει κορυφωθεί η μάχη? Τι άλλο μένει να γίνει?
    Μιλάμε για δύο απόπειρες πραξικοπήματος με χρήση στρατού-αστυνομίας, μάχες και νεκρούς (παραδοσιακές δλδ απόπειρες όπως τις διαβάζουμε στα βιβλία), ένα λοκ-άουτ (καθοδηγούμενη απεργία) που όμοιό του μόνο στην Χιλή του Αλλιέντε έχει ξαναγίνει και συνεχή πόλεμο χαρακωμάτων στο πολιτικό-οικονομικό-συνδικαλιστικό χώρο.
    Το μόνο που μένει είναι να στείλουν οι βορειοαμερικάνοι στρατεύματα…ή κατευθείαν αεροπλάνα για πιο γρήγορα. Αυτό όμως αποκλείεται.
    Εν ολίγοις, η μάχη είναι συνεχής από το 2002 τουλάχιστον…

    Θα ήθελα και εγώ να μην εξαρτάται τόσο πολύ από ένα πρόσωπο η όλη ιστορία, γιατί μπαίνουμε και στην θεωρία του big man, την μυθοποίηση δλδ κάποιων ηγετών από τους λαούς. Και οι Λατινοαμερικάνοι είναι πολύ επιρρεπείς σε αυτό.
    Αλλά στην Βενεζουέλα δεν βλέπω τίποτα -προς το παρόν- πίσω από τον άνθρωπο αυτό, στην λογική ότι αυτός μόνο έχει συσπειρώσει τόσο διαφορετικές τάσεις.

  6. Η μεγάλες μάχες μπροστά είναι νομίζω η οικοδόμηση εργατικών συμβουλίων και η κοινωνικοποίηση της οικονομίας. Όταν πάει να τους αφαιρέσει τα μέσα παραγωγής που έχουν ακόμα στα χέρια τους, όπως τις τράπεζες.

    Βήματα απαραίτητα για προχωρήσει η οικοδόμηση του βενεζεολάνικου σοσιαλισμού (να τονίσουμε εδώ ότι η Βενεζουέλα έχει ακόμα καπιταλισμό).

    Αυτό δε σημαίνει βέβαια ότι δεν έχει κάνει ήδη πάρα πολλά και σε επίπεδο βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου και σε αντίσταση απέναντι στην παραδοσιακά κυρίαρχη στη χώρα υπερδύναμη.

    Το κυριο που έχει κάνει είναι να δώσει ελπίδα και να σπάσει την ‘ενίαια σκέψη’ της ‘δημοκρατίας με ελεύθερη αγορά’, να κάνει καθαρό ότι η υπόθεση του σοσιαλισμού ως εναλλακτική στον καπιταλισμό δεν είναι κάτι που έχει τελειώσει.

    Η τακτική του πρέπει να μελετάται από τους αριστερούς στην Ευρώπη και να αναλύεται τι είναι τοπικό φαινόμενο και τι όχι. Η καχυποψία δε νομίζω ότι μπορεί να είναι καλός σύμβουλος.


  7. Ναι, απλά εγώ αναφέρθηκα στο σχόλιο του Rizobreaker ότι “δεν έχει απαντήσει ακόμα ο εχθρός”.
    Ο εχθρός απαντά συνεχώς και χάνει συνεχώς.

    Αυτό που λες ως εναλλακτική στην ιδέα της ελεύθερης αγοράς ήδη το έχει κάνει, τόσο αυτός όσο και ο Μοράλες, και ας μιλάμε επί της ουσίας για έναν όλο και περισσότερο προστατευτικό καπιταλισμό. Εκεί άλλωστε οφείλεται και η επιτυχία τους –και το γεγονός ότι εμείς και τόσοι άλλοι από τόσο μακριά ασχολούνται μαζί τους είτε θετικά είτε αρνητικά διακείμενοι.
    Η κατεύθυνσή τους προς την ιδεολογική “αποψίλωση” της ελεύθερης αγοράς –μέσω μάλιστα κυβερνητικών πρακτικών και εντυπωσιακών αποτελεσμάτων- σπρώχνει τόσο τους ίδιους ως κυβερνήσεις όσο και την πλειοψηφία των λαών τους προς τον σοσιαλισμό.

    Αυτά που λες για όλα τα παραπέρα βήματα μένει να τα δούμε. Δυστυχώς είμαστε και πολύ μακριά ρε γμτ και αυτό σίγουρα συνεπάγεται άγνοια αρκετών πραγμάτων και δεδομένων.

    ΥΓ: 4-0, χωρίς να μετρήσουμε κάτι νίκες σε Ελ Σαλβαδόρ και Νικαράγουα που δεν ασχοληθήκαμε ελέω χρόνου…

  8. Πέραν των «επιτευγμάτων», τα οποία παρεπιμπτόντως είναι ουκ ολίγα, το παιχνίδι παίζεται -πάντα κατά την άποψή μου- στο επίπεδο της συνείδησης και όχι μηχανιστικά επιβάλλοντας απλώς όρους εκ των άνω, ακόμη και εάν είναι προς όφελος του λαού ή αποτελούν συγκεκριμένα βήματα που αποτελούν «προϋπόθεση».

    Καθώς φαίνεται τη μάχη της συνείδησης την κερδίζει. Συνειδητά ο λαός συμμετέχει στη διαδικασία, συνειδητά ψηφίζει, συνειδητά κινητοποιείται και υπερασπίζεται την κυβέρνηση. Θεωρώ ότι το μεγαλύτερο επίτευγμα στη Βενεζουέα, μέχρι στιγμής πάντα, είναι αυτό. Οτι ο λαός συμμετέχει άμεσα στη διαδικασία, είναι δικό του το proceso, όπως το αποκαλούν.

  9. Tα των “επιτευγμάτων”…γιατί τα εισαγωγικά? Μοιάζει με ειρωνεία σε έναν άνθρωπο (Hugo) που μπορεί να αξίζει πολλά, αλλά σίγουρα όχι ειρωνεία …
    (Όταν ο σκληρός πυρήνας του Camino Del Fuego, σου αφαιρεί το δικαίωμα στον ενθουσιασμό σηκώνεις τα χέρια ψηλά, έτσι δεν είναι Delgadina…;)

    Υποψιάζεσαι τον Τσάβες για «μηχανική» επιβολή εκ των άνωθεν, προκειμένου να οδηγήσει σε άλλα μονοπάτια (caminos) τον απαίδευτο μέσο Βενεζουελάνο? Δεν είσαι η μόνη, αλλά σκέψου τα δέκα χρόνια που τόσα φανταζόμαστε για αυτόν…Και πάντα μας διαψεύδει προς το καλύτερο, ο no?

    Κατατάλλα η δεύτερη παράγραφός σου είναι το ζουμί.

    ΥΓ: Πότε θα γράψεις και για το Camino del Fuego?

  10. Ουδεμία ειρωνεία. Τουλάχιστον δεν ήταν αυτή η πρόθεσή μου. Εάν βγήκε έτσι, mea culpa. Τα εισαγωγικά αφορούσαν στο τι έχει γίνει αυτή τη δεκαετία. Θεωρώ ότι ουκ ολίγοι, παρά το γεγονός ότι οι αναγνωρίζουν ότι το επίπεδο ανάπτυξης της Βενεζουέλας ήταν χαμηλό, θα έσπευδαν να τα χαρακτηρίσουν «όχι σημαντικά» και επ’ουδενί επιτεύγματα.

    Προσπάθησα να παίξω με τον όρο επιτεύγματα, που συνήθως συνοδεύεται από το «του σοσιαλισμού». Προφανώς απέτυχα.

    Φυσικά και δεν υποψιάζομαι τον Hugo για «μηχανική επιβολή» εκ των άνω. Νομίζω ότι το μεγάλο του στοίχημα ήταν και παραμένει η δεύτερη παράγραφος του σχολίου μου. Εξ αρχής, από το Γενάρη του 1999 που άκουσα μία ομιλία του όταν ήμουν στην Κούβα, έκανε λόγο: να μορφώσουμε, να αλλάξουμε τη συνείδηση… χοντρικά και σε ελεύθερη μετάφραση «απ’τα κάτω» και ουχί «από τα πάνω».

    P.S 1: Τον ενθουσιασμό μου δεν μπορεί να τον περιορίσει κανένας, όσο και εάν έχει προσπαθήσει, ούτε καν η λογική μου. Είναι πολύ «αυτόνομος τύπος».

    P.S 2: Οι συνεχείς πιέσεις του st3pp3nw0lf είχαν το αποτέλεσμα να συμμετάσχω, αλλά όπως έχεις διαπιστώσει, δεν γράφω ούτε στο άλλο blog. Γκρίνιαζε στην αρχή που δεν έγραφα αλλά μάλλον εξουθενωμένος από την απέλπιδα προσπάθεια σταμάτησε.

  11. Νταξ, μπορεί εγώ να μην κατάλαβα καλά (πολυ fair play στο Camino… τώρα τελευταία)

    Περί ενθουσιασμού μίλαγα για μένα, όχι για σένα.
    Καμιά φορά ενθουσιάζομαι αρκετά όταν γράφω και τρέχετε να με συμμαζέψετε…Καλά κάνετε (αν και δεν το καταφέρνετε, χεχε!)


Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s