Οι μπαντιέρες μπήκαν στην ντουλάπα…

Tώρα τελευταία η αριστερή ρητορική έχει γίνει πολύ της μόδας. Σε μια εποχή που την χρησιμοποιούν όλοι, ακόμα και ασαφώς, δεν θα ήταν δυνατόν να μην την επικαλούνται άνθρωποι που την υπηρέτησαν πιστά.

Daniel Ortega-Περιοδικό Time κάποτε: "ο άνθρωπος που έκανε τον Ρήγκαν να τρελαθεί" Το τεράστιο Frente Sandinista de Liberación Nacional (FSLN) δεν είναι πια το κίνημα που άναβε φωτιές στο πέρασμά του, που αντιστεκόταν μόνο του για μια δεκαετία (1979-90) στα χιτλερικής λογικής χτυπήματα του Λευκού Οίκου, των γειτονικών χωρών και των δεξιών Contras που του έκαναν εμφύλιο πόλεμο. Δεν είναι το κίνημα που ενέπνευσε παγκοσμίως την αριστερά, διεθνοποίησε και πυροδότησε τους αγώνες για κοινωνική ισότητα και ελευθερία και κατέστη σύμβολο επαναφέροντας την αριστερή ηθική και πρακτική σε μία πολύ δύσκολη για αυτήν περίοδο (70ς-80ς)…
Σαφέστατα θα ήταν δύσκολο να ξαναεμφανιστεί εκείνη η λαίλαπα του ’79…Αλλά το ιστορικό κίνημα που κυβερνά την Νικαράγουα φαίνεται να μην έχει πια φλόγα…

Το FSLN κατηγορείται ευθέως ότι έχει μεταλλαχτεί εδώ και χρόνια σε ένα κόμμα αστικό, πελατειακό, ψηφοθηρικό: ήδη από το 2001 στην προσπάθειά του να κερδίσει τις εκλογές, άρχισε να συμμαχεί με τους πρώην εχθρούς του, προδίδοντας και τους τελευταίους ρομαντικούς του μεγάλου FSLN της δεκαετίας του ’80.

Μια σειρά πρώην «διαβόλων», δεξιών αξιωματούχων, κληρικών και άλλων, που βρισκόταν στην πρώτη γραμμή του εμφυλίου πολέμου των 80s εναντίον του FSLN, βρέθηκαν άξαφνα να σφίγγουν τα χέρια με τους Sandinistas, σε μια πορεία που μοιάζει να έχει μεταλλάξει οριστικά το μεγάλο αριστερό κίνημα. Ανάμεσα τους –για να αναφέρουμε μόνο τις κορυφές:
-ο πρώην αξιωματούχος των
Somoza[1] και φιλελεύθερος πρόεδρος της χώρας (1997-2001) Arnoldo Alemán,
-ο περίφημος επίσκοπος Miguel Obando y Bravo, χαμαιλέοντας ολκής και τεράστιος εχθρός του Σαντινιστικού Μετώπου από τα μέσα των 80ς, και το κερασάκι στην τούρτα,
-ο τραπεζίτης
Jaime Morales Carazo, ακραιφνής εχθρός των Sandinistas στην πρώτη περίοδο διακυβέρνησης τους, ο οποίος το 2006 δέχτηκε την πρόσκληση της αντιπροεδρίας από τον Daniel Ortega!

Στα ντουλάπια...Το FSLN πήρε με δυσκολία παρά τα δεξιά του ανοίγματα τις εκλογές του 2006 με ποσοστό 37%, ιδιαίτερα χαμηλό αν αναλογιστεί κανείς 16 καταστροφικά χρόνια (από το ‘90) ξεπουλήματος πραγματικού, ιδιωτικοποιήσεων και ασυδοσίας που χαρακτήρισαν τις δεξιές κυβερνήσεις της Violeta Barrios de Chamorro, του Arnoldo Alemán και του Enrique Bolaños.

Σημειολογικά στην προεκλογική εκστρατεία του ’06 η ιστορική μαύρη-κόκκινη μπαντιέρα του Μετώπου είχε μπει στις ντουλάπες. Ένα ροζ χρώμα ήταν το φόντο της αλλαγής που ερχόταν.

Η νίκη του –φυσιολογικά και με βάση τις ιστορικές μνήμες οι οποίες ακόμα παραμένουν πολύ έντονες εντός και εκτός Νικαράγουα- χαιρετίστηκε ως θρίαμβος της αριστεράς και ως μία νέα ελπίδα για μια χιλιοταλαιπωρημένη χώρα. Όλα αυτά παρά την –αδιανόητη για άλλες εποχές- συμμαχία που έκανε το Μέτωπο με τους πρώην διαβόλους του. Οι Σαντινίστας κέρδισαν τις εκλογές με αριστερή ρητορική, αλλά η άνοδός τους στην εξουσία, έκανε πολύ σύντομα κατανοητό, ότι οι συμμαχίες που είχαν γίνει από το 2001, δεν είχαν γίνει μόνο εξαιτίας της ψηφοθηρίας.

Το Μέτωπο προώθησε τα κλασσικά πρόγραμμα αναλφαβητισμού και εξάλειψης της φτώχειας ιδίως στον αγροτικό πληθυσμό, έχοντας μάλιστα αμέριστη συμπαράσταση τόσο από την Κούβα (παλιά η γριά στα κόλπα…), όσο και από τον Hugo Chavez που τα σκάει χοντρά, στο κράτος-σύμβολο της κεντρικής Αμερικής. Τα έσπασε με τον Ουρίμπε και την Κολομβία, υποστηρίζει τα νέα κόλπα σε Εκουαδόρ και Σαλβαδόρ, ενώ ο ηγέτης Ντανιέλ Ορτέγκα ποζάρει δίπλα σε Μοράλες και Τσάβες που τον έχουν είδωλο

Η μεγάλη αλλαγή στην καρδιά του μετώπου, ήταν ότι αυτό είχε μετατραπεί από ένα μεγάλο επαναστατικό κίνημα σε ένα αστικό κόμμα με πελατειακές μεθόδους και την θεωρία ως σύνδεσμο με το ηρωϊκό παρελθόν: το FSLN πίσω από τους κεραυνούς του εναντίον των καπιταλιστών στηρίζει  ουσιαστικά το κεφάλαιο, κερδίζει πολλούς ψήφους από τα «ρουσφέτια», τα Συμβούλια Πολιτών χρησιμοποιούνται πολλές φορές από κυβερνητικούς ιθύνοντες για να διαχειρίζονται το δημόσιο παραδάκι χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν, ενώ μεγάλες περσόνες της Επανάστασης του 1979 όπως ο Ντανιέλ και Ουμπέρτο Ορτέγκα ή ο Μπαγιάρδο Άρσε έχουν μεγάλες προσωπικές περιουσίες και επενδύσεις. Το θέμα όμως δεν είναι τι κάνουν τα κουρασμένα παλικάρια της παλιάς Επανάστασης αλλά τι κάνει η νέα γενιά του Μετώπου…

Σε αντίθεση με την εξαιρετικά δίκαιη κοινωνικά δημοσιονομική πολιτική στα 80ς -με εμπάργκο από τις ΗΠΑ και τον εμφύλιο να μαίνεται- πολλά μέλη της κυβέρνησης κατηγορούνται για διασπάθιση δημοσίου χρήματος και για τα μέτρα αντιμετώπισης των όποιων αντιπολιτευόμενων, τα οποία δεν διαφέρουν και πολύ από αυτά των δεξιών κυβερνήσεων του 1990-2006. Οι φιλελεύθεροι από την πλευρά τους δεν χάνουν την ευκαιρία να προκαλούν ταραχές με τελευταίο παράδειγμα τις χαμένες για αυτούς Δημοτικές Εκλογές του 2008.

19 Ιουλίου

Το κακό είναι ότι αυτά που διαβάζουμε δεν τα καταγγέλλουν νεοφιλελεύθεροι καπιταλιστές, αλλά πολλά πρώην και νυν μέλη του Μετώπου! Καθότι όλα αυτά που έχουν συμβεί έχουν επιφέρει μεγάλη εσωτερική διάσπαση: σε ένα ούτως ή άλλως πλουραλιστικό Μέτωπο του οποίου οι διασπάσεις είχαν ξεκινήσει πριν καν επιτύχει η Επανάσταση, πολλοί από τα μέσα των 90ς έχουν διαχωρίσει την θέση τους, κατηγορώντας το FSLN ότι συνεχίζει την πολιτική των δεξιών προκατόχων του. Τα υψηλόβαθμα στελέχη του Μετώπου μπορεί να τσακίζουν κόκαλα με την αριστερή ρητορική τους (έχοντας και τόσο σπουδαίο παρελθόν βεβαίως) αλλά τσακίζουν ταυτόχρονα και τον μέσο Νικαραγουανό: το εισόδημα του έπεσε πέρσι στα επίπεδα του 2001. Επιπλέονλέγεται ότι η συμφωνία που υπέγραψε η χώρα με το ΔΝΤ, την κρατά δέσμια του και ότι οι επιχειρηματίες χορεύουν πάνω στα άδεια στομάχια των Νικαραγουανών… Και ναι, καλά το υποθέσατε, όντως οι προεδρίες της περιόδου 1990-2006 άφησαν πίσω τους καμένη γη. Και αυτό είναι από τα μεγαλύτερα άλλοθι του τωρινού FSLN

Το οποίο ακόμα στην λαϊκή συνείδηση είναι το κόμμα του λαού, το μεγάλο κόμμα της αριστεράς, ο φάρος που το ’79 άναψε το φως σε όλη την ήπειρο… Και για αυτό όλοι στο εξωτερικό συνεχίζουν και το εκτιμούν-τιμούν.
Στα 80ς όμως που όλη η Λατινική Αμερική ήταν σφηκοφωλιά της δεξιάς με την Κούβα να κρατά μόνη και περήφανη την σημαία, η Νικαράγουα και οι
Sandinistas ανανέωσαν την ελπίδα. Τώρα που οι συνθήκες ευνοούν την ριζοσπαστική κοινωνική αλλαγή, σαν να έχει σβήσει κάθε φλόγα.

Το FSLN είναι τόσο μεγάλο που όλοι ελπίζουν ότι αυτή η δεκαετία που φαίνεται να έχει αλλάξει δρόμο δεν θα είναι αρκετή για να το παρασύρει οριστικά στην άλλη πλευρά. Το ζήτημα είναι πόσο χρόνο θα χρειαστεί για να ξανασταθεί στα πόδια του μόλις φάει την σφαλιάρα…Γιατί αυτή έτσι όπως πάει την έχει σίγουρη…


[1] Η οικογένεια δικτατόρων (πατέρας και δύο γιοι) που τσάκισε την Νικαράγουα από το 1936 μέχρι το 1979 όταν και επικράτησε η Επανάσταση των Sandinistas

4 Σχόλια to “Οι μπαντιέρες μπήκαν στην ντουλάπα…”

  1. Από φορέας επανάστασης, φορέας ενσωμάτωσης δηλαδή ε? κρίμα.

  2. Ελπίζω οι πάρα πολλές φωνές εναντίον της κατάστασης που έχει δημιουργηθεί να εισακουστούν και να μην μείνουμε σε ένα απλό «κρίμα» για άλλη μια φορά…

  3. O Μπαγιάρδο Άρσε δεν έχει πεθάνει? Τα μπερδεύω?

  4. Όχι ρε συ…τον πέθανες τον άνθρωπα…Κάποιον άλλον έχεις στο μυαλό σου.
    Άσε που αυτές τις κατηγορίες περί πλουτισμού, αν βρω χρόνο θα τις ψάξω…


Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s