Για το τέλος της ατιμωρησίας

Το ζήτημα της ατιμωρησίας των δικτατοριών που έπνιξαν στο αίμα την Λατινική Αμερική την περίοδο 1960-1990 αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες πληγές στην ψυχή της ηπείρου.
Η Αργεντινή και η Χιλή έχουν μπει εδώ και χρόνια στα δικαστήρια, ήταν η ώρα και για την Ουρουγουάη να κάτσει στα έδρανα της δικαιοσύνης, που αυτή την φορά δεν θα υπηρετεί τους εκμεταλλευτές αλλά θα τους δικάζει…

Βασανιστές, δολοφόνοι, στρατιωτικοί, δωσίλογοι, επιχειρηματίες και δικτάτορες είχαν αμνηστευτεί χάρη σε μία πολιτική «λήθης» που (σαν) συννενοημένες ακολούθησαν οι δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις σε Χιλή, Βραζιλία, Αργεντινή, Ουρουγουάη και αλλού.
Τα τελευταία χρόνια η δεδομένη για χρόνια νομική ασυλία των δικτατοριών άρχισε σε κάποιες χώρες να ραγίζει. Η λαϊκή απαίτηση για τιμωρία των ενόχων πήρε –κάλλιο αργά παρά ποτέ- τον δρόμο της. Το πρόβλημα φυσικά μετά από τόσα χρόνια είναι τεράστιο, καθώς τα νομικά κωλύματα ευνοούν λόγω παραγραφών ή θανάτων πάμπολλους κατηγορούμενους, ενώ όπως γίνεται σε όλες τις παρόμοιες περιπτώσεις ξεκινά ένα κυνήγι μαγισσών…

Οι "έξυπνοι" τρόποι της ουρουγουανής δικτατορίας  ίσως αποτελέσουν μεγάλο αγκάθι στην απονομή δικαιοσύνηςΗ Ουρουγουάη αποτελεί περίπτωση εξαιρετικά δυσκολότερη της Χιλής και της Αργεντινής, όπου έχουν αρχίσει αντίστοιχες δίκες.
Τα δεδομένα είναι τελείως διαφορετικά εξαιτίας:
-των σχεδόν απόκρυφων βαθύτατων δομών του κρατικού μηχανισμού, ο οποίος είναι πολύ διαφορετικός από τις υπόλοιπες λατινοαμερικάνικες χώρες και
-των τακτικών της ουρουγουανής δικτατορίας, που όπως έλεγε και ο Eduardo Galeano «βασάνιζε πάρα πολύ και σκότωνε λίγο» σε σχέση με τις άλλες,

Η λαϊκή απαίτηση για να δοθεί επιτέλους, έστω και μετά από τόσα χρόνια ένα τέλος στην ατιμωρησία των δικτατόρων και των συνεργατών τους, βρήκε επιτέλους απήχηση από τον κεντροαριστερό κυβερνητικό συνασπισμό Frente Amplio. Εν μέσω των οικονομικών προβλημάτων, αλλά και του γεγονότος ότι είδε την γειτόνισσα Αργεντινή να τοποθετεί πρόσφατα την χώρα σε λίστα με τα κράτη-πλυντήρια, η κυβέρνηση διαλέγει να τραβήξει ένα μεγάλο κουπί, την ακύρωση του Νόμου γενικής αμνήστευσης για τα εγκλήματα της διαβόητης εποχής της δικτατορίας (1973-85).

Οι δολοφόνοι και βασανιστές καλύπτονταν τόσα χρόνια από τον Νόμο Λήξης των ποινικών κυρώσεων από την πλευρά του κράτους (Caducidad de Pretensión Punitiva del Estadο), ο οποίος -όπως ο Νόμος Αμνήστευσης στην Βραζιλία και ο (ναζιστικής έμπνευσης) Νόμος της Υποχρεωτικής Υπακοής στην Αργεντινή- τους έβγαζε λάδι.

Ο Νόμος τέθηκε σε εφαρμογή αμέσως μετά την πτώση της δικτατορίας το 1986. Το 1989 έγινε προσπάθεια συλλογής υπογραφών για να κριθεί σε δημοψήφισμα. Δυστυχώς τότε ο απαιτούμενος αριθμός δεν είχε συγκεντρωθεί!

Ο Πρόεδρος Tabaré Vázquez, είχε υποσχεθεί προεκλογικά στην δεξιά ότι δεν θα πειράξει τον νόμο περί αμνηστίας. Ο Vázquez είχε ως Πρόεδρος, το δικαίωμα να αποφασίσει αν τα άρθρα είναι σύμφωνα με το Σύνταγμα ή όχι. Σε αντίθεση με όλους τους Προέδρους των προηγούμενων χρόνων, δήλωσε στις 18 Φλεβάρη επίσημα και ξεκάθαρα ότι 2 άρθρα του επίμαχου Νόμου ήταν αντισυνταγματικά.

Αφίσα από τις πάρα πολλές οργανώσεις που στηρίζουν την ακύρωση του ΝόμουΜετά από αυτή την ενέργεια ήταν θέμα χρόνου και οι πρώτες καταδικαστικές αποφάσεις: στα τέλη Μαρτίου 6 στρατιωτικοί και 2 αστυνομικοί καταδικάστηκαν, κάνοντας πάρα πολύ κόσμο, έστω και μετά από τόσες δεκαετίες, να νοιώσει μια κάποια δικαίωση. Σύντομα έγιναν πορείες και αντιπορείες που ζήταγαν την διακοπή ή την συνέχιση της ισχύος του νόμου που προστάτευε τους δικτάτορες και τους συνεργάτες τους.

Ένας μεγάλος αριθμός ετερόκλητων πολιτικών και κοινωνικών οργανώσεων κάνει μεγάλες προσπάθειες προκειμένου να συγκεντρωθούν υπογραφές και να διεξαχθεί δημοψήφισμα για πλήρη κατάργηση του νόμου. Απαιτούνται 250.000 υπογραφές προκειμένου να τεθεί σε δημοψήφισμα (μάλλον στις 25 Οκτωβρίου-παράλληλα με τις εκλογές) το ζήτημα της ακύρωσης ή όχι του Νόμου. Στις αρχές Μαρτίου οι υπογραφές ήταν 26.000, τώρα πολλοί λένε ότι έχουν ξεπεράσει τις 100…

Αυτοί που θέλουν την συνέχιση της ισχύος του Νόμου (τα γκάλοπ τους τοποθετούν γύρω στο 30%) εναποθέτουν τις ελπίδες τους στο Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας που και στο παρελθόν έχει βοηθήσει κόσμο με ματωμένα χέρια…

Η Ουρουγουάη όμως, για την οποία καλοθελητές προβλέπουν ότι η Δεξιά σύντομα θα ξαναβρεθεί στην εξουσία, έχει την ευκαιρία να δώσει μία έστω και αργοπορημένη δικαίωση για αυτούς που δεν ξεχνούν ότι -όπως έγραψε και ο Carlos Sa Rego- από το 1973 μέχρι το 1985 «η Ουρουγουάη δεν ήταν τίποτα άλλο από ένα απέραντο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Βασανισμοί, σφαγές, εξαφανίσεις: καθημερινή ρουτίνα.»


ΥΓ: Το πρώτο άρθρο του Camino del Fuego για την Ουρουγουάη δεν θα μπορούσε παρά να αφιερωθεί στον μέντορα  Eduardo Galeano.

2 Σχόλια to “Για το τέλος της ατιμωρησίας”

  1. che,mas o menos sabes ,quien soy,dime donde puedo mandarte cosas,videos,y comentarios,no solo para este tema pero y por las electiones de octubre!!
    un abraso!!! dg

  2. Ee…que onda? Puedes escribir cuando quieras sobre las elecciones o por otros temas del pais. Espero tus opiniones!

    Saludos de Grecia!


Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s