Μικρή χώρα-Μεγάλο μήνυμα (Πραξικόπημα στην Ονδούρα ΙΙΙ)

Όλα δείχνουν ότι με την στήριξη της Ουάσινγκτον οι πραξικοπηματίες στην Ονδούρα κερδίζουν χρόνο θέτοντας τις βάσεις για σταθεροποίηση στην εξουσία.
Πέρα από τις απίστευτες παλινωδίες των χουντικών, της Ουάσινγκτον και του ίδιου του Zelaya, αυτό που διακυβεύεται ίσως να είναι πολύ περισσότερο από την μελλοντική πολιτική κατάσταση της μικρής κεντροαμερικάνικης βάσης των ΗΠΑ που ονομάζεται Ονδούρα…Έχει να κάνει με τον λαό της και τις υπόλοιπες λατινοαμερικάνικες χώρες που έχουν μπει σε διαδικασία βαθύτατων αλλαγών.

Ιστορικοί, πανεπιστημιακοί, αρθρογράφοι και ειδικοί από όλο τον κόσμο έχουν σηκώσει τα χέρια ψηλά με αυτά που έχουν συμβεί στην χώρα από τις 28 Ιουνίου.
Τόση είναι η στήριξη της Ουάσινγκτον στην «δημοκρατία» που συνεχίζουν και στηρίζουν τους φασίστες παρά το γεγονός ότι ένας εξ αυτών (ο υπουργός Εξωτερικών Enrique Ortez Colindres) απεκάλεσε τον Ομπάμα δύο και τρεις φορές «νεγράκο» και μίλησε «για τον μαύρο εργάτη στις φυτείες ζαχαροκάλαμου στον νότο των ΗΠΑ»

O "Πρόεδρος" της δικτατορίας Michelleti. Σαν κάποιο αόρατο χέρι να τον σπρώχνει προς τα μπρος...Την ίδια στιγμή τα «μεγάλα» μέσα ενημέρωσης ανά τον κόσμο, αυτά που έχουν διαμορφώσει την νέα δημοσιογραφία ανά την υφήλιο κάνουν λόγο για interim leader και interim government! Χαιρετούσαν τον μεγάλο νέο δημοκράτη Πρόεδρο των ΗΠΑ που έκραζε το πραξικόπημα στα λόγια, τα οποία ήταν τελείως αντίθετα με τις πράξεις. Η ασυνέπεια του Ομπάμα βέβαια είχε φανεί πολύ πρωτύτερα σε άλλα πεδία (πχ. Αφγανιστάν, Ιράκ, κλπ.) και ήταν τέτοια που έκανε ακόμα και βορειοαμερικανικές εφημερίδες να τον κράζουν.

Οι Λατινοαμερικάνοι ηγέτες ζητούσαν από την Ουάσινγκτον να ξεκαθαρίσει την στάση της, αλλά με τις ημέρες η αρχική τους υποψία έγινε βεβαιότητα. Το παιχνίδι είναι παλιό, η στρατηγική η ίδια, αλλά στην Ονδούρα η τράπουλα είναι σημαδεμένη. Ακόμα και ο Zelaya να επιστρέψει αυτό θα γίνει υπό όρους που καμία σχέση δεν είχαν με την κατάσταση προ της 28ης Ιουνίου. Καθώς τα γεγονότα εξελίσσονταν όλα μοιάζουν ανατριχιαστικά ίδια με το παρελθόν: μέχρι και η Βραζιλία έριξε το συνηθισμένο πισώπλατο μαχαίρωμά της με τις δηλώσεις του Προέδρου της Λούλα, ο οποίος υπονόησε ότι ο Ζελάγια όντως ήταν παράνομος, διαρρηγνύοντας έτσι την Λατινοαμερικανική ενότητα, για την οποία στην αρχή πολλοί είχαν παλέψει αρκετά.

Η παρελκυστική πολιτική χούντας και Βορειοαμερικάνων παραγόντων είχε ως αποτέλεσμα τις διαπραγματεύσεις στην από όλες τις πλευρές «ύποπτη» Κόστα Ρίκα και τον μετριοπαθέστατο –για να το θέσουμε κομψά- Πρόεδρό της Oscar Arias ως διαμεσολαβητή. Το παιχνίδι μύριζε εξαρχής σαν φάρσα, η οποία είχε γίνει πλέον κακόγουστη μετά την βορειοαμερικανική στάση η οποία  αναγνώρισε ουσιαστικά στους πραξικοπηματίες την δυνατότητα να κατέλθουν ως  ισότιμο μέρος στις συνομιλίες.

Πριν από τις διαπραγματεύσεις, είχε προηγηθεί μια κωμική αλλά και θανατηφόρα για κάποιους προσπάθεια του Zelaya να επιστρέψει φωτοστεφανωμένος και εν πλήρη δόξα στην χώρα με έναν τρόπο που και μόνο από πλευράς τεχνογνωσίας να το δει κανείς (αεροσκάφος στο αεροδρόμιο της πρωτεύουσας με δηλώσεις προς κάθε κατεύθυνση την ώρα της πτήσης) προεξοφλούσε την αποτυχία ακόμα και απέναντι σε ελάχιστα αποφασισμένους αντιπάλους. Και υπήρχαν και υπάρχουν σοβαρότατες ενδείξεις ότι δεν μιλάμε και για κανένα στιβαρό πραξικόπημα.
Κι όμως ο Zelaya δεν κατόρθωσε να προσγειωθεί στην χώρα, επειδή απλώς στον διάδρομο προσγείωσης οι πραξικοπηματίες είχαν τοποθετήσει…κάποια φορτηγά (μόλις…ένα έφτανε). Έτσι, με την στήριξη  εκ των άνωθεν
παραγόντων, ο νόμιμος Πρόεδρος ούτε μια διθυραμβική επιστροφή πέτυχε, αλλά ούτε και κανέναν από τους υπόλοιπους στόχους του, τουλάχιστον σε πρώτη φάση. Ούτε σε ταινίες τρίτης διαλογής δεν γίνονται αυτά.

Ο νόμιμος Πρόεδρος Zelaya δηλώνει από την Κόστα Ρίκα ότι θα επιστρέψει πολύ σύντομα. Η πρώτη του προσπάθεια πάντως ήταν για κλάματα...Τις ημέρες που ακολούθησαν μάλλον όσοι παρακολούθησαν τις εξελίξεις πικράθηκαν ακόμα περισσότερο, ενώ η καταστολή των Ονδουρένιος και η φίμωση των μμε μεγάλωνε. Στο στόχαστρο μπήκαν κυρίως οι αριστεροί, οι παραστρατιωτικές ομάδες έχουν βγει παγανιά και στην επαρχία κανείς δεν μπορεί να μάθει τι συμβαίνει με σιγουριά.
Εκτός του πανταχού παρόντα και τα πάντα ποιόντα Chavez που βοηθά τον
«εγκληματία Zelaya», ακούστηκε ότι οι Sandinistas από την γειτονική Νικαράγουα είναι σε επιφυλακή έτοιμοι για οτιδήποτε. Αυτός ο τρομακτικός στρατός των Sandinistas με τα ανθρωπόμορφα κομμουνιστικά τέρατα που σπέρνουν τον φόβο και τον τρόμο: στα μέσα των 80s ο γίγαντας της δημοκρατίας Ronald Reagan είχε ενημερώσει την ανθρωπότητα ότι οι ΗΠΑ φοβούνται…απόβαση των Sandinistas στο Τέξας… Και η Κούβα βέβαια, και ο Μοράλες, όλοι συνωμοτούν εναντίον της «προσωρινής κυβέρνησης»

Το πραξικόπημα στην Ονδούρα έδειξε ξεκάθαρα την ετοιμότητα της ακροδεξιάς και το γεγονός ότι όλες οι αριστερές και κεντροαριστερές κυβερνήσεις στην ήπειρο, και κυρίως αυτές των Τσάβες, Μοράλες και Κορέα πρέπει να κοιμούνται με τα μάτια ανοιχτά. Σύμφωνα με τον Βολιβιανό Αντιπρόεδρο Álvaro García Linera οι νέες κυβερνήσεις της Λατινικής Αμερικής έχουν τέσσερις βασικούς πυλώνες τους οποίους πρέπει να προστατέψουν και να ενισχύσουν. Αυτοί είναι:
1) Η κινητοποίηση των κοινωνικών δυνάμεων, μέσω της συμμετοχικής δημοκρατίας
2) Ο έλεγχος του Κογκρέσου
3) Η διατήρηση, η αξιοπιστία, η πειθαρχία και η υποστήριξη των Ενόπλων Δυνάμεων και των Δυνάμεων Ασφαλείας γενικά
4) Η διεθνής στήριξη, η υποστήριξη που κάθε χώρα στην περιοχή πρέπει να προσφερει προς τις άλλες.

Οι απίστευτες παλινδρομήσεις των Βορειοαμερικάνων που θυμίζουν την πουτάνα που δεν μπορεί να κρύψει την χαρά της κατέδειξαν εμφανέστατα αυτό που από τις βορειοαμερικανικές εκλογές του Νοέμβρη ήταν γνωστό, ότι το νέο μεγάλο «δημοκρατικό άνοιγμα» της νέας διακυβέρνησης Ομπάμα, θα είναι στην ίδια γραμμή με αυτό που επί δεκαετίες ήταν: απόλυτη στήριξη δηλαδή της δεξιάς και ακροδεξιάς αντίδρασης και των επακόλουθων ολιγαρχικών συμφερόντων τους παντού και με κάθε μέσο.

Είχαμε γράψει ότι αυτό που ίσως έχει μεγαλύτερη σημασία απ’ όλα, είναι ότι με τις τεράστιες κινητοποιήσεις, ο λαός της Ονδούρας, ανεξαρτήτως της έκβασης της κρίσης τελικά, να κατάλαβε ότι έχει μεγαλύτερη δύναμη απ’ όση τον είχαν κάνει να πιστέψει ότι έχει…
Και αυτό θα είναι το πρώτο μεγάλο βήμα προς τα εμπρός.


Advertisements

15 Σχόλια to “Μικρή χώρα-Μεγάλο μήνυμα (Πραξικόπημα στην Ονδούρα ΙΙΙ)”

  1. Κι είχα αρχίσει να διερωτώμαι (το κάνουμε πολύ αυτό), πού είναι ο μπαγάσας;

    (Επί της ουσίας σχολιασμός αργότερα.)

  2. Χμ…με αυτά που διαβάζω καλύτερα να έμενα εκεί που ήμουνα…

    Και ένα παλιό πικρό λατινοαμερικάνικο αστειάκι:
    -Ξέρεις γιατί δεν γίνεται πραξικόπημα στις ΗΠΑ?
    -Όχι…
    -Γιατί δεν υπάρχει πρέσβης των ΗΠΑ στις ΗΠΑ…

  3. φοβερές αντιφάσεις στην περιοχή.. Εβλεπα τωρα στον 902 και ένα ανατολικογερμανικό ντοκυμαντερ για τη Χιλη «Λευκο Πραξικοπημα λεγεται και διάβασα το ποστ «φτιαγμένος».. ααααχχ «συμμετοχική δημοκρατία» είναι το φάρμακο λέει?
    Ειλικρινά τωρα τι οριζουν συμμετοχική δημοκρατία στην αναλυσή τους? Τι σχέση έχει με όσα προπαγανδίζει η Σοσιαλδημοκρατικη Διεθνής, η οποία και εφηύρε τον όρο?
    Τι σχέση έχει με το αναγκαίο που προπαγανδιζουν οι ριζοσπαστικές δυναμεις περι δημιουργίας θεσμών εργατικού ελέγχου και λαϊκής συμμετοχής?
    (πιο πολυ με ενδιαφέρει αν εχεις απαντηση στο πρώτο ερώτημα έστω και με πρωτογενεις παραπομπες σε γαλλικα ή αγγλικα γιατι απο ισπανικα γιοκ.. στα 2 επόμενα απλα δίνω το στίγμα της δικιάς μου κριτικης)

  4. Αναλύσεις μπορείς να βρεις πάρα πολλές στο διαδίκτυο. Τόσες που δεν θα ξέρεις από που να αρχίσεις.
    Το θέμα δεν είναι αν τις ορίζουν με έναν συγκεκριμένο τρόπο που έχουμε εμείς στο μυαλό μας βάσει των όσων ξέρουμε από συγκεκριμένα προηγούμενα, αλλά το πως μπορεί να γίνει μια βαθιά τομή σε κοινωνίες με πολύ πιο δύστροπα χαρακτηριστικά από τις αντίστοιχες ευρωπαϊκές. Η συμμετοχική δημοκρατία με επιτροπές ελέγχου βρίσκεται σε εξέλιξη αλλού αρκετά ανεπτυγμένη και αλλού σε μηδενική βάση, ανάλογα με την σύσταση των εργατών (ποιοτικά και ποσοτικά) και με το συνδικαλιστικό τους (αν και όπου υπάρχει) φορέα.
    Για παράδειγμα στην Βενεζουέλα η ανάπτυξη θεσμών εργατικού ελέγχου και λαϊκής συμμετοχής βαλτώνει σε πάρα πολλές περιπτώσεις και δεν φταίει μόνο η κυβέρνηση για αυτό αλλά και το πως έχει μάθει να (μην) οργανώνεται ο μέσος εργαζόμενος. Στην Βολιβία πολλοί άνθρωποι που ψήφιζαν τον Μοράλες δεν είχαν ξαναψηφίσει ποτέ και πήραν τώρα μόλις δικαίωμα ψήφου, οπότε η συμμετοχική δημοκρατία ίσως είναι πιο εύκολη στην πράξη -ιδίως στους ιθαγενείς- παρά στην θεωρία…
    Το ερώτημα αυτό όμως είναι μέρος ενός ευρύτερου ερωτήματος για το που θα πάει το πράγμα με τις αλλαγές, όπου αυτές έχουν γίνει. Και έχω διαβάσει απαντήσεις και μελλοντολογίες προς όλες τις κατευθύνσεις, είτε ότι επιθυμούν να στραφούν προς τον κομμουνισμό, είτε ότι θα διατηρήσουν μια διευρυμένη σοσιαλδημοκρατία όπως σήμερα. Είναι ένα πείραμα το οποίο δεν έχει προηγούμενο και κακώς προσπαθούμε νομίζω να του βάλουμε ταμπέλα (και για αυτό είναι και τόσο δύσκολο άλλωστε).

    Το Λευκό Πραξικόπημα τι είναι? Κατηγορεί τον Αλιέντε ότι δεν έδωσε όπλα στον λαό?

  5. Όχι δεν κατηγορει τον Αλιέντε για κάτι. Το κατηγορώ στρεφεται ασφαλώς στους πραξικοπηματιες και τη ΣΙΑ. Είναι μια καταγραφη της κατάστασης που επικρατούσε πριν το πραξικόπημα στη Χιλή, διαθέσεις του κοσμου, θεσμοί που είχαν δημιουργηθει κ.α. και το τι ακολούθησε εως και την 11/9/73.
    Δείχνει πολυ χαρακτηριστικά το πως λειτουργουσε η μαυρη αγορά και ενα θεσμο λαϊκής συμμετοχής που είχε δημιουργηθει τους λεγόμενους «ελεγκτες» οι οποιοι ανακάλυπταν σε σπιτια εμπορων κρυμμενα τρόφιμα, εβρισκαν σαμποτέρ και μαυραγορίτες (τους οποιους μάλιστα υποχρέωναν να πουλούν οι ίδιοι σε κανονικές τιμές όσα «σπρωχναν» στη μαυρη και να δεχονται τη χλεύη των πολιτών). Εδειχνε επισης σε αυτο το θεσμο συμμετοχής πόσο τεράστια προσπαθεια εκανε ο αντιπαλος να τον διαφθείρει.
    Έδειξε πχ μια συνέλευση ελεγκτών στην οποία υπεβληθη το ερώτημα ποιοί απο σας δεχτήκατε νιξη να δωροδοκηθειτε και σήκωσαν τα χέρια τα 2/3 της συνέλευσης!!

    Το συμπερασμα που εγω έβγαλα ειναι οτι πρέπει αποφασιστικά να μην αφήσεις κανένα περιθώριο στον αντιπαλο.. Η χιλιανικη ολιγαρχία είχε δεχτει πλήγματα με εθνικοποιήσεις, αλλα τα μεσα παραγωγής τα χε ακομα στα χερια της.. Ο,τι δλδ συμβαίνει και σήμερα στο camino! Ευτυχώς στο 2009 οι ενοπλες δυναμεις της Βολιβιας και Βενεζουέλας είναι πιο πιστές στο καθεστώς.. Το θέμα ειναι για πόσο ακομα θα αντιστέκονται στη διάβρωση γιατι ο ιμπεριαλισμός δε στερειται δολλαρίων.

  6. επι της ουσίας παντως της παρατήρησής σου. Εχει μεγάλη αξία σε μια ήπειρο τόσο πολύπαθη να βγαίνουν πολιτικά συμπεράσματα. Οι εργάτες της Βενεζουέλας για να μη δινουν σημασία σε θεσμούς λαϊκης συμμετοχής, μάλλον δε θα βρίσκουν κάποια ουσια στο δοσμένο θεσμό. Και τι νόημα να βρουν δλδ οσο παραμένει πανίσχυρος ο κοινοβουλευτισμός. Να ελέγξουν τι? μια πολιτκή εξουσία που παραμένει στους αστικούς θεσμούς, ή μια οικονομία που για την ώρα ως επι το πλείστον δεν ανήκει στους ίδιους??
    Έχει διαφορά τεράστια η «συμμετοχική δημοκρατία» απο τη «δημοκρατία του λαού». Το ένα θελει να τραβήξει στη μερια της παγιοποίησης της σοσιαλδημοκρατίας όπως λες και το άλλο τραβαει στον κομμουνισμό.

  7. Για την Χιλή ελπίζω να έχεις δει τις δουλειές του Patricio Guzmán, έχει καταπληκτικά πράγματα για τον τρόπο που προσπάθησαν να οργανώσουν μια κοινωνία πραγματικά από τα κάτω… Αν όχι, είναι πολύ εύκολο να τις βρεις.

    Στην Βενεζουέλα δεν είναι μόνο η αδιαφορία αλλά και η άγνοια. Η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων (οι οποίοι σημειωτέον ήταν και είναι σε πολύ καλύτερη κατάσταση οικονομικά από τους αντίστοιχους Χιλιάνους του ’73) δεν είναι καν εγγεγραμμένη σε κάποιο συνδικαλιστικό φορέα και αυτό το πράγμα προσπαθούν να αλλάξουν τώρα. Αλλά και να είναι κάπου οργανωμένοι, είτε είναι αριστερές, είτε δεξιές, δεν υπάρχει ιδιαίτερη συνοχή, αφού όλοι έχουν ένα σωρό παρακλάδια. Για αυτό τον λόγο η προσπάθεια της Μπολιβαριανής κυβέρνησης γίνεται ακόμα πιο δύσκολη.
    Όσο για το αν θα προχωρήσουν προς μια λαϊκή δημοκρατία ή μια συμμετοχική δημοκρατία κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά.
    Αλλά μην εκπλαγείς αν δεις μια συμμετοχική δημοκρατία πολύ βαθύτερη από ότι είχαμε στο μυαλό μας μέχρι τώρα.
    Ότι και αν γίνει βέβαια θα πάρει καιρό και μέχρι τότε έχουν πολλά παλούκια να πηδήξουν (την πανίσχυρη αντίδραση).

    Γιατί να τρέχουμε όμως..? Κάθε μέρα έχουμε και κάτι καινούριο.

  8. Αν μου επιτρέπετε να συμμετάσχω και εγώ…Θα συμφωνήσω απόλυτα με το Juan όσον αφορά την άγνοια των εργαζομένων. Και να προσθέσω εδώ το πολύ χαμηλό επίπεδο συνείδησης. Είναι εξαρχής το μεγάλο στοίχημα όλων των δυνάμεων που στηρίζουν το μπολιβαριανό πείραμα.

    Φυσικά δεν ξέρουμε που θα πάει. Καταρχήν θα ήταν αντιδιαλεκτικό να κάνουμε δίκη προθέσεων και πολύ περισσότερο με βεβαιότητα να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι βαίνει προς κάπου, στην συγκεκριμένη περίπτωση προς τη σοσιαλδημοκρατία. Ενδεχομένως καταλήξει και έτσι. Ισως και όχι. Είναι συνάρτηση πολλών παραγόντων -κοινωνικών, οικονομικών, πολιτικών κά συνθηκών- και των αντιφάσεων που σίγουρα ενυπάρχουν στη Βενεζουέλα.

    Δεν μπορώ να ξεχάσω ότι για δεκαετίες η κουβανική επανάσταση χαρακτηριζόταν ως ολίγον τροτσκίζουσα -βασικό σύνθημά της μέχρι πρόσφατα ήταν το διαρκής επανάσταση- και ένα ειδικό πείραμα της Καραϊβικής. Χαρακτηρισμός που «ξεχάστηκε» όταν όλα τα άλλα έγιναν θρύψαλλα.

  9. Δυο-τρεις σκέψεις επί της Κούβας (η Ονδούρα που είναι…;…) :
    Η κουβανική επανάσταση ήταν πείραμα από την αρχή της και νομίζω ότι σταθερά συνεχίστηκε ως τέτοιο. Γεωγραφικά, ανθρωπολογικά αλλά και λαμβάνοντας υπόψη τα μεγάλα κεφάλια της (και δεν εννοώ τον μετριότατο Ραούλ Κάστρο) θα ήταν αδύνατο να μπει σε «καλούπια».

    Η επιτυχία της είναι τεράστια αν σκεφτεί κανείς τον επί δεκαετίες απομονωτισμό της από εχθρούς και -ω ναι…και…- φίλους. Και είναι ακόμα πιο μεγάλη γιατί τελικά αυτοπεριορίστηκε παρά τις δυσκολίες μόνο όταν όπως λέει και η mrsbishop «όλα τα άλλα έγιναν θρύψαλα».

    Και τα σημερινά παιδιά της γιαγιάς Κούβας, αν δεν ενστερνίστηκαν τα παραμύθια που τους έλεγε όταν ήταν μικρά, σίγουρα έμαθαν πολλά από αυτά…

  10. To ‘διευρυμένη σοσιαλδημοκρατία’ είναι νομίζω πολύ λιγο για να περιγράψει τη μπολιβαριανή διαδικασία. Ιδιαίτερα ενδιαφέρον βρήκα αυτό http://www1.rizospastis.gr/story.do?id=5167549&publDate=12/7/2009

    Πάντως το να είναι η συμμετοχική δημοκρατία έννοια εφηυρημένη από τη Σοσ. Διεθνή μου φαίνεται λίγο περίεργο. Έχω την εντύπωση ότι ελευθεριακοί κύκλοι χρησιμοποιούσαν από πιο πριν την έννοια. Είμαι δε σίγουρος ότι όταν ο Τσάβες λέει συμμετοχική δημοκρατία εννοεί κάτι τελείως διαφορετικό από το Γιωργάκη Παπανδρέου. Τον όρο δε χρησιμοποιεί και η ΕΕ για περιγράψει… τις σχέσεις με τα βιομηχανικά λόμπι.

    Δε νομίζω ότι στην περίπτωση της Βενεζουέλας η συμ. δημοκρατία και ο εργατικός έλεγχος πρέπει να μπαίνουν αντιθετικά. Ας χρησιμοποιήσουν ότι ορολογία θέλουν αρκεί να καταφέρουν να φτάσουν στη σοσιαλιστική δημοκρατία.

    Και έχουν διακηρύξει την επιθυμία τους να πάνε προς τα εκεί. Τώρα, όντως από τη διαπάλη των τάξεων θα κριθεί το περιεχόμενο της κι αν θα υπάρχει η κομμουνιστική προοπτική.

    Ρε παιδιά? Με την Ονδούρα υπάρχει καμιά ελπίδα να ανατραπεί το πραξικόπημα ή πάλι φωνάξαμε φωνάξαμε και όλα τα κατάπιαμε?

  11. Θα ήθελα να συμμετέχω με ένα σεντόνι ειδικά όσον αφορά τον Σοσιαλισμό του 21ου αιώνα, αλλά αφ’ενός σέβομαι το blog και αφ’ετέρου είμαι ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΗ. Εννοώ λόγω δουλειάς ή καλύτερα δουλείας και άλλων προβλημάτων. Ενα καλό αρθράκι για τις εξελίξεις είναι της Marta. Voila.

    Για την Ονδούρα. Εχουμε ξανά επιβολή απαγόρευσης κυκλοφορίας. Τη νύχτα. Νομιζω ότι είναι αντίμετρο σε αυτό που δήλωσε ο Μελ ότι επιστρέφει χωρίς να αναφέρει το πότε, το που, το πως κλπ. Εχω μία αίσθηση ότι θα μπουκάρει, λίαν συντόμως. Ισως ακόμη και εντός του Σ/Κ. Το μεγάλο στοίχημα είναι το τι γίνεται μέσα. Και μέσα γίνονται καλά πράγματα. Κάτι που ξάφνιασε. Κανείς δεν το περίμενε.

    Αν συνυπολογίσει κανείς τις συνθήκες που επικρατούν όχι μόνο τώρα αλλά δεκαετίες, όπως ότι μέχρι τις αρχές του ’90 όλα τα κόμματα της ευρύτερης αριστεράς ήταν παράνομα -όπως και σε άλλες χώρες της Κεντρικής Αμερικής. Οχι απλώς παρανομία, αλλά ομάδες θανάτου -πολλές από αυτές ναρκοσυμμορίες- που καθαρίζουν τα πάντα. Αν επίσης συνυπολογίσει κανείς ότι η συμμετοχή στα κοινά λόγω φόβου και συνθηκών και άλλων τεινών ήταν μεχρι πρότινος μηδαμινή -πχ η συμμετοχή στις τελευταίες εκλογές ήταν μόλις 45%- μάλλον υπάρχει κάποια ελπίδα.Ή είμαι όπως πάντα ρομαντική.

  12. @Y
    Όντως το «διευρυμένη σοσιαλδημοκρατία» είναι λίγο για να περιγράψει μία πειραματική «έξοδο» που επιχειρείται προς τα εμπρός στην Βενεζουέλα. Αλλά όταν κάποιος που δεν έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα σου ζητήσει έναν ορισμό τι θα του πεις?
    Επίσης σημασία δεν έχει πως οριοθετούν ονομαστικά αυτό που πάνε να κάνουν αλλά το αν θα το επιτύχουν. Ξέρεις πολύ καλά ότι στο Camino del Fuego η ολομέλεια σιχαίνεται τις πολιτικές παλινδρομήσεις που κρύβονται πίσω από εύσχημες λέξεις.
    Επίσης γνωρίζουμε εδώ και χρόνια ποιοι κάθονται να παίξουν με τις λέξεις για το αν αυτή η διαδικασία στην Λατινική Αμερική και ιδίως στην Μπολιβαριανή Δημοκρατία είναι το «ένα» ή το «άλλο»…
    Η Κούβα -και για αυτό την ανέφερα- ήταν παράδειγμα μη αγκύλωσης σε «θρησκείες» και κατεστημένες «ορθόδοξες έννοιες».

    @MrsBishop
    Δεν είναι ρομαντισμός να εξετάζεις την λαϊκή δυναμική.
    Αυτή ήταν και η κεντρική ιδέα των δύο τελευταίων ποστ εδώ: ότι ο λαός της χώρας μπορεί να συνειδητοποίησε ότι κατέχει την δύναμη που τόσες δεκαετίες τον είχαν πείσει ότι δεν έχει.
    Δυστυχώς ήταν κάτι το οποίο πολύ πολύ ελάχιστα μέσα ανέφεραν, ακόμα και από αυτά που στήριξαν την νόμιμη κυβέρνηση και τις κινητοποιήσεις.

    Το θέμα είναι ότι η δικτατορία έχει παγιωθεί. Είναι αισίως για 20η ημέρα στην εξουσία…

    ΥΓ: Είμαι σίγουρος ότι αν επιχειρήσεις να ξεκουραστείς δεν θα το καταφέρεις ούτε δευτερόλεπτο…Το παθαίνουν κι άλλοι.

  13. @juan
    είναι πολύ σημαντικό πάντως εμείς να μπορούμε να ορίζουμε τα πράγματα ώστε ούτε να μας πιάνουν κότσους ούτε να βρισκόμαστε προ εκπλήξεων.

    αυτό που γίνεται για μένα εκεί έχει ιδιαίτερη σημασία για το ποια μπορεί να είναι η πορεία της σοσιαλιστικής επανάστασης παγκόσμια στον 21ο αιώνα.

    Για να ξεκινήσει μια πραγματική σοσιαλιστική οικοδόμηση με κομμουνιστική προοπτική χρειάζεται ένα ικανό μέγεθος, μία συγκέντρωση παραγωγικών δυνάμεων. Πέρα από την ανάγκη οργανωτικής ανόδου της εργατικής τάξης που είναι καθοριστικός παράγοντας, χρειάζεται και περισσότερες χώρες να μπουν στο δρόμο της επανάστασης.

    Και μέχρι τώρα η Λατινική Αμερική είναι σε καλό δρόμο ως προς αυτό… (χρειάζεται όμως και ‘βοήθεια’ και από αλλού) Και κοιτα να δεις που ο Φιλελεύθερος Ζελάγια μπορεί (άθελα του?) να συμβάλει σ’αυτό…

    21η μέρα όμως σήμερα…

  14. Σχετικό-άσχετο: Διαβάζοντας για μια ακόμα φορά για παραστρατιωτικούς και τα ρέστα, μου ήρθε στο μυαλό το εκπληκτικό μυθιστόρημα του Σκαμπαρδώνη «Πολύ βούτυρο στο τομάρι του σκύλου». Μπορεί να αναφέρεται σε καταστάσεις 50 χρόνια πίσω, αλλά οι συνθήκες και τα πρόσωπα που περιγράφει δεν διαφέρουν και πολύ από σημερινές κοινωνίες σαν την Ονδούρα…

  15. @Sapakas
    Καλώστον!
    Επίσκεψη Ντε Γκωλ Θεσσαλονίκη ’61? Καλή φάση, μου το χουν πει κι άλλοι και δεν το έχω διαβάσει.
    Στην κεντρική Αμερική πάντως με εξαίρεση την Νικαράγουα και την Κόστα Ρίκα δεν έχουν αλλάξει ιδιαίτερα τα πράγματα και δυστυχώς αυτό φαίνεται σε κάθε ευκαιρία.


    Θέτεις ένα πολύ καίριο ζήτημα περί συγκέντρωσης δυνάμεων. Στην λογική ότι η επανάσταση πρέπει να ξεκινήσει από μία σημαντική σε πόρους χώρα, δεν θέλω να είμαι απαισιόδοξος, αλλά αν δεν μπει ένα από τα μεγάλα χαρτιά στο τραπέζι (Αργεντινή-Βραζιλία-Μεξικό) νομίζω ότι πολύ δύσκολα θα μπορέσει η Βενεζουέλα να τραβήξει μακροπρόθεσμα μόνη της το κουπί, δεδομένου ότι Βολιβία και Εκουαδόρ δεν είναι μεγάλες οικονομίες, άλλο που διαθέτουν αρκετά σημαντικές πλουτοπαραγωγικές πηγές.
    Η δυναμική που μία από αυτές τις τρεις χώρες μπορεί να δημιουργήσει φαίνεται από την Αργεντινή, την οποία πολλοί έχουν κατηγοριοποιήσει στην αριστερά, επειδή απλώς η χώρα δεν έχει (όπως συνήθως) δεξιά κυβέρνηση. Ακόμα και η στάση της αυτή όμως προς μία πιο ανεξάρτητη Λατινική Αμερική, έχει προσδώσει αρκετή δύναμη στο κίνημα.


Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s