Ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας

Ο Έβο Μοράλες ετοιμάζεται για έναν υγιεινό περίπατο στις γενικές εκλογές της Κυριακής που θα τον κρατήσει στην Προεδρία μέχρι το 2015 και αν πάρει και τα 2/3 της Νομοθετικής Συνέλευσης  στο MAS λένε ότι δεν θα «είμαστε απλά στην κυβέρνηση, αλλά θα έχουμε και την εξουσία». Η δεξιά αντιπολίτευση χωρίς πρόγραμμα, διαιρεμένη, διχασμένη αλλά και αρκούντως προκλητική φαίνεται ότι θα συντριβεί από τον ιθαγενή Πρόεδρο ο οποίος για τους περισσότερους Βολιβιανούς μοιάζει με τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας.

(Το άρθρο αυτό είχε γραφτεί αρχές Σεπτέμβρη όταν και οριστικοποιήθηκαν οι υποψηφιότητες, με τίτλο «Το Ποτάμι δεν Γυρίζει Πίσω». Το επανέφερα επικαιροποιημένο με αλλαγμένο τίτλο, λόγω έλλειψης χρόνου, αλλά κυρίως επειδή τα βασικά στοιχεία της εκλογικής αναμέτρησης δεν άλλαξαν πολύ έκτοτε.)

Νικητής θα αναδειχθεί από τον πρώτο γύρο όποιος συγκεντρώσει πάνω από 50% των ψήφων ή έχει διαφορά 10 μονάδων από τον δεύτερο και όπως όλα δείχνουν τα πάντα θα έχουν ξεκαθαρίσει νωρίς το βραδάκι της Κυριακής…Και το πιθανότερο είναι, όπως συνέβη και στις εκλογές του 2005, πριν ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας πάει στο Προεδρικό Μέγαρο για τον μέγα πανηγυρικό, να βλέπει τα αποτελέσματα σε μια αυλή με πλαστικές καρεκλίτσες δίπλα σε παλιούς του φίλους, πίνοντας λίγο κρασάκι και φορώντας μια…φανέλα της εθνικής ομάδας.

Ο Μοράλες και το MAS βαδίζουν προς έναν πρωτοφανή θρίαμβο καθώς:
-ο Μοράλες θα είναι ο πρώτος επανεκλεγμένος σερί δημοκρατικά Πρόεδρος της χώρας,
-το MAS πιθανότατα θα καταλάβει ποσοστό μεγαλύτερο από αυτό που το έφερε στην εξουσία το 2005 και
-θα εξασφαλίσει μια πολύ μεγάλη πλειοψηφία στην Συντακτική Συνέλευση που αν φτάσει τα 2/3, θα τους λύσει
βέβαια τα χέρια.

Το MAS-IPSP (Movimiento al Socialismo-Instrumento Político por la Soberanía de los Pueblos – Κίνημα Προς τον Σοσιαλισμό-Πολιτικό Όργανο για την Λαϊκή Κυριαρχία) με υποψήφιο τον Evo Morales και τον τωρινό αντιπρόεδρο Álvaro García Linera, ξεκινάει από 55%, με πολύ μεγάλη διαφορά (ακόμα και 36 μονάδες) από το μεγάλο αντίπαλό του,
-την Plan Progreso para Bolivia – Convergencia Nacional
(Πρόοδος για την Βολιβία – Εθνική Σύγκλιση) του πρώην αρχηγού του στρατού Manfred Reyes Villa που ονειρεύεται από πολύ παλιά να γίνει κάποτε Πρόεδρος, έχει μεγάλο βιογραφικό στο κεφάλαιο καταστολή-εξυπηρέτηση, αλλά και του διαβόητου υποψηφίου αντιπροέδρου Leopoldo Fernández. Στόχος τους χωρίς να έχουν σοβαρό εκλογικό πρόγραμμα να σπιλώσουν όσο μπορούν το MAS και προσωπικά τον Μοράλες και τον Γκαρσία Λινέρα και να ενώσουν την Δεξιά προκειμένου να ξανακάνουν την Βολιβία προτεκτοράτο. Ακριβώς επειδή βαδίζουν σε αυτή τη λογική δεν έχουν καμία τύχη.

Υπόλοιποι υποψήφιοι είναι:
Η Unidad Nacional (UN – Εθνική Ενότητα)  του επιχειρηματία Samuel Doria Medina,
με υποψήφιο αντιπρόεδρο τον Gabriel Helbing. Ο Medina ο οποίος το 2005 είχε πάρει 7,8%, έρχεται τρίτος στις δημοσκοπήσεις. είναι ο πλουσιότερος Βολιβιανός και θα στηρίξει στον δεύτερο γύρο (στην μακρινή περίπτωση που διεξαχθεί) την Convergencia Nacional,
-Η Alianza Social
(AS – Εθνική Συμμαχία)  με υποψήφιο τον René Joaquino, πρώην δήμαρχο του Ποτοσί, και υποψήφιο αντιπρόεδρο τον παπά Charles Suárez. Έρχονται τέταρτοι στις δημοσκοπήσεις κοντά στο 3%.
-Το Bolivia Social Demócrata
(Σοσιαλδημοκρατικό), με υποψήφιους τους Rime Choquehuanca  και Nora Castro,
-Το Pueblos por la Libertad y Soberanía
(PULSO), με υποψήφιους τους Alejo Véliz και Pablo Nils,
-Το Muspa
(Movimiento de Unidad Social y Patriótica – Κίνημα για την Κοινωνική και Πατριωτική Ενότητα) με υποψήφια την Ana María Flores και τον Guillermo Núñez del Prado και
-Το Gente (Κόσμος) με υποψήφιο τον αγροτοπαράγοντα Román Loayza, πρώην στέλεχος του MAS και την βοήθεια του επιχειρηματία Porfirio Quispe.

Ήταν απόλυτα λογικό, η πρώτη ιθαγενική κυβέρνηση στα 200 χρόνια της χώρας να έχει και την στήριξη των ιθαγενών, ιδίως από την στιγμή που προσπαθεί να κάνει και ό,τι υπόσχεταιΜε την προϋπόθεση ότι όλα θα κυλήσουν ομαλά (…με νοείτε νομίζω), μοιάζει αδύνατο να πάνε τον Μοράλες ακόμα και σε δεύτερο γύρο. Το μεγάλο ερώτημα φαίνεται να είναι αν το MAS κατορθώσει και πάρει τον έλεγχο και των 2/3 της Συντακτικής Συνέλευσης ώστε να αποκτήσει ακόμα μεγαλύτερες δικαιοδοσίες, αφού όπως έλεγε ο Έβο τόσο καιρό «είμαστε στην κυβέρνηση, αλλά δεν έχουμε την εξουσία».


Η ιστορική διαφορά που προβλέπουν ακόμα και τα γκάλοπ της πρεσβείας των ΗΠΑ στην χώρα, έχει δύο κυρίως βασικές
αιτίες:
Πρώτον και σημαντικότερο, το ίδιο το έργο του MAS
. Πέρα από την μεγάλη προσπάθεια που γίνεται για τα ίσα δικαιώματα για
κάθε πολίτη, την πρόσβαση στην εκπαίδευση, την υγειονομική περίθαλψη, τους φυσικούς πόρους, την δικαιότερη κατανομή των πλουτοπαραγωγικών πηγών προς όφελος του λαού και όχι της ακροδεξιάς νομενκλατούρας, ο Evo Morales έχει καταφέρει να πείσει τον μέσο Βολιβιανό (που σε 6 από τις 10 περιπτώσεις πρόκειται για ιθαγενή) ότι είναι ένας δικός του άνθρωπος. Και ευτυχώς ο Evo δεν είναι άλλο ένα επικοινωνιακό κατασκεύασμα: πρόκειται για έναν δικό τους άνθρωπο και η πολιτική του από το 2006 το έχει αποδείξει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Επιπλέον ας θυμίσουμε σε πάμπολλους καλοθελητές, ότι οποιαδήποτε σημαντική αλλαγή όλα αυτά τα χρόνια είχε την έγκριση του λαού στις κάλπες και όχι από ένα εξαρτημένο πλήρως από τα ιδιωτικά συμφέροντα κοινοβούλιο, όπως γίνεται στις «καλύτερες» και «σύγχρονες δημοκρατίες» του κόσμου αυτού…
Η δεξιά αντιπολίτευση απέναντι σε όλα αυτά έχει να αντιπαρατάξει μόνο την αστεία κατηγορία περί δήθεν προσπάθειας του Μοράλες για…προσπάθεια υπερσυγκέντρωσης των εξουσιών..!

Δεύτερη αιτία της επερχόμενης συντριβής της δεξιάς αντιπολίτευσης, όχι μόνο το παρελθόν της, η πολιτική της ανυπαρξία και η διαίρεση της. αλλά και οι αντιδράσεις της στην τετραετή Προεδρία του Μοράλες. Με έναν χρόνο να συμπληρώνεται από την προσπάθεια δημιουργίας χάους [1],[2],[3],[4] και τις σφαγές στο Πάρντο, η ρατσιστική αντιδραστική Δεξιά δεν έχει να αντιπαρατάξει τίποτα απολύτως, ούτε καν ένα…δεξιό πρόγραμμα που σέβεται τον εαυτό του, στα όσα έδειξε ότι μπορεί να κάνει και κάνει το Movimiento Al Socialismo του Evo Morales.

Έτσι, όπως και σε προηγούμενες ευκαιρίες που δόθηκαν, οι εταιρίες δημοσκοπήσεων τις οποίες πλήρωσε η αντιπολίτευση,
-όχι μόνο δεν τους δίνουν καμία ελπίδα,

-αλλά τους συστήνουν να ακολουθήσουν τρόπον τινά κάτι από το πρόγραμμα του λαοφιλούς Έβο αλλάζοντας ριζικά το δικό τους.

Στις εκλογές του 2005 πολλοί ιθαγενείς ψήφιζαν για πρώτη φορά, ενώ οι υποψήφιοι του MAS και προσωπικά ο Μοράλες έκανε μια τεράστια καμπάνια για να μάθουν τις διαδικασίες ψηφοφορίας, να μην μπερδεύουν τα ψηφοδέλτια οι αγράμματοι, κλπ.

Λογικό βέβαια να συμβαίνει κάτι τέτοιο, αφού τα πλάνα τους δεν προβλέπουν παρά επιστροφή στην παλιά ρατσιστική ολιγαρχία των τεράστιων ανισοτήτων, της βίας και της καταστολής, των αγροεπιχειρήσεων και της ιδιωτικοποίησης μέχρι και των…νερών που θα πίνουν. Όπως είπε άλλωστε ο Μοράλες σχολιάζοντας τα μεγάλα ποσοστά του MAS και του ίδιου «ο κόσμος σκέφτεται, αναλύει και διαβάζει το πρόγραμμά σου, δεν είναι χαζός».
Εδώ όμως και σε αντίθεση με τις περισσότερες χώρες της περιοχής στα υπόλοιπα προβλήματά της  δεξιάς προσθέστε και το γεγονός ότι μετά την αποτυχία του πραξικοπήματος του 2008 και μετά είναι διχασμένη.

Δεν είναι μόνο ότι κατεβαίνουν διαιρεμένοι. Σάλο προκάλεσε πριν από λίγες μέρες ο Rubén Costas, από τα δυνατά δεξιά χαρτιά της χώρας και κυβερνήτης της πλούσιας αντιδραστικής και αντιμοραλικής επαρχίας Santa Cruz όταν απεκάλεσε σε μία φράση του τον Μοράλες «πρόεδρο μου» (-“mi presidente”) ξεσηκώνοντας την οργή στις ανατολικές πλούσιες επαρχίες, στις οποίες (με δεδομένη την σαρωτική επικράτηση του MAS σε όλη την υπόλοιπη χώρα) θα παιχτεί και το στοίχημα του ελέγχου των 2/3 της Συνέλευσης. Δεν είναι όμως μόνο αυτό το πρόβλημα με τις ανατολικές περιοχές. Όσο καλές προθέσεις και να έχεις όταν είσαι ο Μοράλες, δεν μπορείς να βλέπεις την πολυπληθέστερη και τη μακράν πλουσιότερη επαρχία της χώρας να βρίσκεται ακόμα στα χέρια της άκρας δεξιάς, γιατί περί τέτοιας πρόκειται…Αν σταματήσει να κινείται η Σάντα Κρουζ ακινητοποιείται όλη η χώρα. Και μην ξεχνάτε ότι η τωρινή διαίρεση της δεξιάς, αποτέλεσμα των αλλεπάλληλων συντριβών της, δεν θα συνεχιστεί αν συμβεί κάποιο εντυπωσιακό απρόοπτο υπέρ της, από όπου και αν αυτό προέρχεται.

Όμως, με όλα τα παράδοξα και τελείως ετερογενή μεταξύ τους στοιχεία που βρίσκονται στις τάξεις του MAS, η «αποαποικιοποίηση» της -για 200 χρόνια αποικίας- Βολιβίας έχει ξεκινήσει, οι ιθαγενικοί πληθυσμοί πολιτικοποιούνται (εξαιρετικά δύσκολο στοίχημα) και μεγάλο μέρος των κερδών έχει κρατικοποιηθεί. Οι νέες συμβάσεις που υπογράφει η κυβέρνηση (παράδειγμα και οι πρόσφατες με ισπανικές εταιρίες) υπογράφονται στην λογική της ισοτιμίας και με ανταλλάγματα, με την εποχή που η Βολιβία έμοιαζε σαν το ποντίκιπου υπέγραφε με τους ελέφαντες για τον τρόπο που θα την πατήσουν, να έχει περάσει.

Επί της ουσίας βρίσκεται σε εξέλιξη μια «επανίδρυση» του κράτους δηλαδή με την ιθαγενική κυβέρνηση να έχει εκπληρώσει τις δύο πολύ μεγάλες υποσχέσεις της όταν κέρδισε τον Δεκέμβρη του ’05 την εξουσία:
-αλλαγή των δουλικών συμβάσεων με τις πανίσχυρες πολυεθνικές
που επέτρεψαν μέχρι και δεκαπλασιασμό των κερδών του κράτους,
-και ίδρυση Συνταγματικής Συνέλευσης και την δημιουργία νέου Συντάγματος που θα έχει ως κέντρο της τον λαό της χώρας και όχι την ολιγαρχική ελίτ της
, η οποία την είχε μετατρέψει τόσες δεκαετίες σε μία…Nadalandia…σε μία χώρα του τίποτα και για κανέναν, παρά μόνο για τους πάμπλουτους πετρελαιάδες και γκαζάδες mestizos στις ανατολικές επαρχίες που ποδοπατούσαν
τους ιθαγενείς στον λαιμό…


5 Σχόλια to “Ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας”

  1. Χμ…πάλι ο καπελάκιας!
    Αν βρούμε χρόνο κάτι θα γράψουμε.

  2. Πολύ καλή η εκλογική «ανταπόκριση». Περιμένουμε όλοι άνετη επικράτηση του κόμματος του Μοράλες και του – σπουδαίου μαρξιστή θεωρητικού – Λινέρα.

    α προσθέσω μόνο ότι σε όσουςς παρακολουθούν στενότερα τα πολιτικά πράγματα της Βολιβίας η νίκη Μοράλες πριν 4 χρόνια δεν ήταν ακριβώς αναπάντεχη. Η φτωχή αυτή χώρα της Λατινικής Αμερικής είχε έντονη ριζοσπαστική παράδοση τον 20ο αιώνα, με σημαντικότερη ίσως στιγμή την εξέγερση των μεταλλωρύχων και την προοδευτική κυβέρνηση του MNR το 1952. Αργότερα είχαμε τις Λαϊκές Συνελεύσεις στις αρχές του 70, για να φτάσουμε στον περίφημο «Πόλεμο του Νερού» στην Κοτσαμπάμπα πάνω στην αλλαγή του αιώνα, που άνοιξε το δρόμο για το MAS.

    Ενδιαφέρουσες είναι επίσης, εκτός από την αναδιανομή του πλούτου από την ολιγαρχία στα πιο φτωχά στρώματα και τις σοσιαλιστικές μεταρρυθμίσεις, τα επιτυχημένα μέχρι στιγμής πειράματα αυτοδιαχείρησης σε ινδιάνικες κοινότητες και γεωργικούς συνεταιρισμούς, καθώς και προγράμματα για την ανάδειξη της ιθαγένικης πολιτιστικής κληρονομιάς και την προστασία του περιβάλλοντος. Σε αυτά τα ζητήματα η Βολιβία είναι ίσως πιο μπροστά και από την Βενεζουέλα.

  3. Βάσει των exit polls και των πρώτων αποτελεσμάτων ο Εβο σκίζει, κοντά στο 62%.

  4. @Tsalapeteinos
    Καλώς τον.
    Θα συμφωνήσω σχεδόν σε όλα.
    Αναπάντεχη δεν ήταν η νίκη του ΜΑS το 2005. Αναπάντεχο ήταν για τις ελίτ το γεγονός ότι η κυβέρνηση αυτή στάθηκε στα πόδια της και προχώρησε. Περίμεναν τότε ότι θα κατέρρεε σχετικά γρήγορα και φυσικά σε καμία περίπτωση δεν πίστευαν ότι θα φτάναμε Δεκέμβρη του ’09 να εκλέγεται με ακόμα μεγαλύτερα ποσοστά.

    @MrsBishop
    Για να παρεκτραπώ και λίγο..: Τους διαλύσαμε!


Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s