O βαρύς χιλιάνικος χειμώνας!

Η χιλιανή δεξιά που με τον Συνασπισμό «Συμμαχία για τη Χιλή» επανήλθε στην εξουσία για πρώτη φορά μετά από δύο σχεδόν δεκαετίες και τέσσερις κυβερνήσεις της κεντρώας Concertacion μπορεί να φέρει πολλά από τα χαρακτηριστικά του ισπανικού Partido Popular, αλλά ο ηγέτης της μοιάζει περισσότερο με τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι της Ιταλίας. Οι αντίπαλοι του νικητή, κάνουν τώρα έναν απολογισμό και προβλέπουν ότι έρχεται χειμώνας βαρύς…

Ο νέος Πρόεδρος της Χιλής Sebastián Piñera είναι ο πλουσιότερος άνθρωπος της χώρας και μοιάζει με τον Μπερλουσκόνι όχι μόνο στην πολιτική τοποθέτηση, αλλά και στα περιουσιακά του στοιχεία. Έχει και αυτός έναν από τους δημοφιλέστερους ομίλους μμε της χώρας, έχει και αυτός, όπως ο Σίλβιο, μία από τις δημοφιλέστερες ομάδες της χώρας. Και, όπως και οι Ιταλοί  τον Μπερλουσκόνι, έτσι και οι Χιλιάνοι τον Πινιέρα, τον διάλεξαν στην λογική μιας κοινωνίας που όσο περνούν τα χρόνια και προς όφελος του συστήματος αποπολιτικοποιείται όλο και περισσότερο.

Η Coalición por el Cambio όμως, που με το 51,6% κέρδισε στον δεύτερο γύρο των εκλογών (17 Γενάρη) έδωσε τέλος στην 20ετή κυριαρχία της Concertacion, μοιάζει περισσότερο με το Partido Popular της Ισπανίας. Όπως οι Ισπανοί συνάδελφοί τους αναπολούν τον Φράνκο, έτσι και πολλά μέλη του νέου κυβερνητικού συνασπισμού, και ιδίως τα προερχόμενα από την UDI (Unión Democrática Independiente) που είναι και ο ισχυρότερος πόλος του συνασπισμού, έρχονται κατευθείαν από την εποχή του δικτάτορα Augusto Pinochet και δεν θα είχαν κανένα πρόβλημα να επέστρεφε η χώρα σε κάτι παρόμοιο.

Ο ίδιος ο Sebastián Piñera με μεγάλο παρελθόν στη μαύρη εκείνη περίοδο προσπαθεί να αφαιρέσει το «μανδύα» της χούντας (1973-1991) υπενθυμίζοντας σε κάθε ευκαιρία ότι στο Δημοψήφισμα του 1989 είχε ψηφίσει κόντρα στον στρατηγό δικτάτορα Πινοσέτ. Τώρα όμως θα πρέπει να διασκεδάσει τις εντυπώσεις ενός κυβερνητικού συνασπισμού με πάρα πολλούς υποστηρικτές του κοινωνικοοικονομικού μοντέλου Pinochet και μιας τεράστιας περιουσίας, μέρος της οποίας δημιουργήθηκε στα χρόνια της χούντας, πολλές φορές μάλιστα με παράνομες μεθόδους, όπως αποκάλυψαν οι εφημερίδες La Nación και El Siglo.
Τέτοιες αποκαλύψεις ήταν όμως η εξαίρεση: τα περισσότερα μμε, εκτός φυσικά από τον δικό του όμιλο Chilevisión, ήταν σύμφωνα με τον Franck Gaudichaud της Le Monde Diplomatique μάλλον ευνοϊκά διακείμενα στην «αλλαγή» που ευαγγελίζεται ο Pinera.

Η Concertacion ανακαλύπτει με τρόμο την επιστροφή της «Δεξιάς» και αρχίζει να σκαλίζει και να κινδυνολογεί για την πρώτη εκλογική νίκη δεξιού από το…1964. Τα αλλεπάλληλα κυβερνητικά λάθη, η μη δυνατότητα της πολύ δημοφιλούς Προέδρου Bachelet να θέσει εκ νέου (συνεχόμενη) υποψηφιότητα, οι εσωκομματικές μαχαιριές και η τοποθέτηση του -εκ των υστέρων κρινόμενου ως ακατάλληλου- Eduardo Frei ως υποψήφιου έφεραν την ήττα, η οποία μάλιστα ήταν ελλείψει Bachelet και αναμενόμενη, κατά τον καθηγητή Atilio Boron «το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου».

Tώρα όλοι αναμένουν την πλήρη φιλελευθεροποίηση ενός ήδη προβληματικού φιλελεύθερου οικονομικού συστήματος που η Concertacion επί 20 χρόνια μεταρρύθμιζε μόνο στα λόγια και συνήθως πριν τις εκλογές, τη σκλήρυνση στην ήδη φασιστική αντιμετώπιση που έχουν οι ατρόμητοι Mapuche στο νότο της χώρας, την άνοδο των εταιριών του Piñera (την επομένη της νίκης πήραν 14% πάνω στο χρηματιστήριο) και φυσικά την αύξηση της ανεργίας, παρά το γεγονός ότι ο “Berlusconi Chileno” κόπτεται για ένα εκατομμύριο νέες θέσεις εργασίας.  O δημοσιογράφος Mauricio Becerra υποστηρίζει ότι ο δρόμος για την Alianza είναι στρωμένος καθώς «λίγα πράγματα έχουν απομείνει για να ιδιωτικοποιηθούν». Κάποιοι στρατιωτικοί θα τρίβουν τα χέρια τους, όχι μόνο γιατί τα δικά τους παιδιά επέστρεψαν επιτέλους στην εξουσία, αλλά και γιατί θα συνεχιστούν με την παραίνεση των βορειοαμερικάνων οι απίστευτες αγορές εξοπλισμών προς αντιμετώπιση του «εξωτερικού εχθρού». Για να καταλάβετε γιατί μυαλά μιλάμε, στο στρατό της Χιλής θεωρούν σοβαρό εν δυνάμει εξωτερικό κίνδυνο για πρόκληση πολεμικής σύρραξης…την Βενεζουέλα. Εν ολίγοις «θα φάμε καλά» σου λένε οι στρατιωτικοί και δεν έχουν άδικο.

Επιπλέον όσα βήματα έγιναν για την απόδοση ευθυνών και ποινών σε όσους εμπλέκονται στην δικτατορία σίγουρα θα σταματήσουν, ενώ το συνδικαλιστικό εργατικό και αντικαπιταλιστικό κίνημα θα δεχτεί τεράστιες πιέσεις. Πώς να μην γίνει κάτι τέτοιο όταν το ισχύον Σύνταγμα της χώρας επεβλήθη το 1980 εν μέσω της δικτατορίας, ενώ ο ισχύον εργατικός κώδικας μπήκε σε εφαρμογή την ίδια χρονιά και μάλιστα από τον José Piñera, αδερφό του σημερινού Προέδρου και τότε «Υπουργό» Εργασίας που ακόμα και σήμερα αποτελεί παράδειγμα νεοφιλελεύθερου οικονομολόγου που τσακίζει τους μικρομεσαίους προς όφελος του κεφαλαίου!

Τέλος, η νίκη του Piñera είναι σίγουρα χτύπημα για όλη την λατινοαμερικάνικη πορεία όπως αυτή διεγράφη τα τελευταία χρόνια. Η χώρα θα στραφεί και τυπικά στην Ουάσινγκτον, με τον Πινιέρα να μπαίνει στο ίδιο άρμα με το Περού, τον Παναμά, και φυσικά και πάνω απ’ όλα την Κολομβία, τον Πρόεδρο της οποίας ο σενιόρ Πινιέρα…θαυμάζει!

Advertisements

21 Σχόλια to “O βαρύς χιλιάνικος χειμώνας!”

  1. Αν μπορείς ανέλυσε λίγο σχετικά με την σχέση Χιλής-Ουάσιγκτον επί κεντροαριστεράς.
    Η Χιλή έκλινε προς την Παναμερικάνική ένωσή ελεύθερου εμπορίου? Είναι ήδη?

  2. Αν μιλάς για την ALCA, το συζήτησε αλλά μαζεύτηκε, ευτυχώς γιατί η Ουάσινγκτον πήγε να τους παίξει το γνωστό παιχνίδι: οι δικές μου εισαγωγές θα προστατεύονται οι δικές σας δεν θα υπόκεινται σε περιορισμούς. Το γνωστό κόλπο με το οποίο στραγγάλισαν την ήπειρο χάρη στους ηγέτες που ανεβοκατέβαζαν και υποστήριζαν.

    Η Χιλή όμως, έχει διμερή συμφωνία ελεύθερου εμπορίου με τις ΗΠΑ που ισχύει από το 2004. Υπεύθυνος για την «επιτυχία» αυτή ήταν ο τωρινός χαμένος των εκλογών Eduardo Frei. Η Concertacion συνέχισε σε γενικές γραμμές την οικονομική πολιτική του Pinochet, ρίχνοντας «τυράκια» όποτε μπορούσε για να κρατηθεί συσπειρωμένη σε μια χώρα που οι όροι αριστερός-δεξιός είναι πολύ φορτισμένοι λόγω και της δικτατορίας. Αλλά ήρθε το πλήρωμα του χρόνου όπως φαίνεται.

  3. Μιας και μιλάμε για Χιλή και φιλελευθερισμό δείτε και το πρόσφατο – καταπληκτικό όπως πάντα – ντοκυμαντέρ του Αυγερό για την ιδιωτικοποίηση του νερού:
    http://exandas.ert.gr/component/content/article/88889058-featured-documentaries-/826-2009-12-18-10-34-31.html

    Το νεράκι αδέρφια! Το’χουν κόψει σε τετράγωνα και το πουλάνε σαν οικόπεδο! Σύντομα κοντά σας και στη Θεσαλονίκη. Εδώ στις Βρυξέλλες το ‘χε αναλάβει η Veolia και όταν δε της βγαίναν τα φράγκα άφησε όλα τα βρωμόνερα να μολύνουν τα ποτάμια της Φλάνδρας.

    Ρε συ Χουάν εκείνη η Μπανσελέτ τι έγινε?

  4. Ο Πινιέρα δεν νομίζω να διαφωνεί με την ιδιωτικοποίηση του νερού.

    Η Μπασελέ δεν μπορούσε να βάλει σερί υποψηφιότητα (μπορεί την επόμενη φορά) και έτσι η Concertacion έβαλε υποψήφιο τον Frei. Λένε ότι αν ήταν αυτή υποψήφια θα κέρδιζε, είναι πολύ δημοφιλής.

  5. Και κάτι για τα νερά το οποίο βρήκα τελείως κατά τύχη. Η κυβέρνηση Μπασελέ (η θητεία της λήγει το Μάρτη) θα προσπαθήσει να περάσει ρύθμιση σύμφωνα με την οποία θα χαρακτηριστούν τα ύδατα ζήτημα «εθνικής ασφάλειας» για την χώρα, ώστε να μπορεί η κυβέρνηση να περιορίζει την ποσότητα εκμετάλλευσής τους από ιδιωτικές εταιρίες. Ήδη βέβαια οι εταιρίες έχουν εκφράσει τις αντιδράσεις τους. Ότι και αν κάνει η Μπασελέ πια έστω και πολύ καθυστερημένα, θα έρθει ο Πινιέρα και το νερό θα συνεχίσει να είναι «εμπορεύσιμο» και όχι «κοινό» αγαθό…

  6. Τελικά το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ για την Χιλή είχε αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που επιδίωκε ο κρατικοδίαιτος «δημιουργός».
    Εαν κάποιος παρακολουθούσε την ιστορία απαλλαγμένος από κάθε είδους προκατάληψη, θα καταλάβαινε οτι το σύστημα των δικαιωμάτων νερού λειτουργεί ακριβώς με τον τρόπο που είχε σχεδιαστεί.

    Το νερό σε αυτή την ερημική περιοχή της Χιλής βρίσκεται από την φύση του σε έλλειψη. Ακόμα και εάν με μια απόφαση της κυβέρνησης μετατρεπόταν σε «δημόσιο αγαθό» η διαθέσιμη ποσότητα δεν θα μεταβαλλόταν. Με την ιδιωτικοποίηση όμως του νερού, η φυσική έλλειψη αντικατοπτρίζεται στην τιμή. Το γεγονός αυτό οδηγεί σε δύο εξελίξεις, 1ον)οι χρήστες του νερού (στην συγκεκριμένη περίπτωση η κρατική εταιρεία εξόρυξης χαλκού) έχουν κίνητρο να χρησιμοποιούν πολύ πιο αποτελεσματικά το νερό, π.χ. επενδύοντας σε τεχνολογίες ανακύκλωσης νερού.2ον) Η αυξανόμενη τιμή του νερού αποτρέπει την χρήση σε δραστηριότητες που παράγουν μικρή προστιθέμενη αξία(καλλιέργεια της γης) και το κατευθύνουν σε δραστηριότητες όπως η εξόρυξη χαλκού ή ο τουρισμός που αποφέρουν πολύ περισσότερα οικονομικά οφέλη στην χώρα.

    Φυσικά εάν μπορούσατε να αντιληφθείτε ορισμένες βασικές οικονομικές έννοιες δεν θα μιλάγατε για το «αποτυχημένο φιλελεύθερο μοντέλο της Χιλής», της πλουσιότερης χώρας της Λατινικής Αμερικής.

  7. Γεια σου Ζορο.
    Εσύ που αντιλαμβάνεσαι ορισμένες βασικές οικονομικές έννοιες μπορείς να μου εξηγήσεις τότε γιατί είναι όλοι απογοητευμένοι για την οικονομία της χώρας ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων? Θα βόηθαγε τη συζήτηση. Το «οικονομικό θαύμα» της Χιλής απέτυχε και η χώρα φυτοζωεί. Εννοώ τον κόσμο, εσύ προφανώς τις εταιρίες.

    Επιπλέον αυτό που λες για αποτελεσματική χρησιμοποίηση του νερού δεν συμβαίνει. Από τα λίγα που ξέρω η Codelco ξοδεύει χιλιάδες λίτρα το λεπτό στις δουλειές της ποσότητα παρανοϊκή. Την ίδια στιγμή η χώρα που είναι πολύ πλούσια σε νερά (στο νότο) πανυγήριζε πριν απο λίγα χρόνια που κατάφερε επιτέλους την πλήρη κάλυψη της χώρας σε νερό. Μιλάμε για 21ο αιωνα. Την κάλυψη στην αγροτική παραγωγή δεν την έχουν πετύχει ακόμα…2010! Αυτό σχετίζεται πλήρως με την ιδιωτικοποίηση του νερού.
    Καλά το 2ο επιχειρημά σου για τα θετικά της αυξανόμενης τιμής του νερού να μου το πεις αν το νοιώσεις κι εσύ στους λογαριασμούς σου και σου λένε τα ίδια πράγματα. Απλά έλα στην θέση τους. Ίσως να έρθουμε στη θέση τους αρκετά σύντομα. Η αυξανόμενη τιμή του νερού αποφέρει πολύ περισσότερα οικονομικά οφέλη στις εταιρίες που το εκμεταλλεύονται πολύ απλά. Αν βέβαια εσύ προτιμάς στο όνομα της «ανάπτυξης του τουρισμού» τα τζακούζι και τις πισίνες στα ξενοδοχεία και οι άλλοι στην απέξω να μην έχουν να πληρώσουν ένα ποτήρι νερό, τι να πω…

    Όταν βρω χρόνο θα μιλήσουμε και για τις κοινωνικές ανισότητες της «πλουσιότερης χώρας της Λατινικής Αμερικής». Ελπίζω εσύ που κατανοείς βασικές οικονομικές έννοιες να μας δώσεις και τότε τα φώτα σου

  8. Και μια αισιόδοξη νότα:
    http://www.ipsnews.net/news.asp?idnews=50135

  9. Το να σου αναφέρω το ότι το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Χιλής είναι το υψηλότερο στην Λατινική Αμερική πιθανότατα δεν θα σου πει τίποτε λόγω των ιδεολογικών αγκυλώσεων σου. Πέρα όμως από τα κλασικά αριστερά κλισέ αν αναζητήσεις άλλα στατιστικά στοιχεία που περιγράφουν την ποιότητα ζωής όπως: η πρόσβαση σε καθαρό νερό, τα ποσοστά φοίτησης στις διάφορες βαθμίδες της εκπαίδευσης, το ποσοστό απόλυτης φτώχειας,το προσδόκιμο επιβίωσης ή την παιδική θνησιμότητα, θα δεις ότι αυτά βρίσκονται σε επίπεδο χώρας μεσαίου εισοδήματος όπως θα περίμενε κάποιος κοιτώντας το ΑΕΠ.

    Όσον αφορά την αποτελεσματική χρήση του νερού, είναι παράλογο να υποστηρίζεις ότι από την στιγμή που η επιχείρηση πληρώνει για το νερό την πραγματική του τιμή δεν έχει κίνητρο να εφαρμόζει πολιτικές εξοικονόμησης. Δηλαδή εάν το νερό ήταν «δημόσιο αγαθό» και η εταιρεία το χρησιμοποιούσε τζάμπα θα είχε περισσότερα κίνητρα να το χρησιμοποιήσει ποιο αποτελεσματικά; (θυμήσου απλά τι γινόταν στην Σοβιετική Ένωση με την κατασπατάληση των φυσικών πόρων και την αναποτελεσματικότητα στην παραγωγή)
    Όταν η τιμή του νερού αντικατοπτρίζει την σχετική του έλλειψη τα επενδυτικά σχέδια για την ανακύκλωση του και την πιο αποτελεσματική χρήση του γίνονται κερδοφόρα και εκτελούνται, όλα είναι θέμα κινήτρων.
    Πάντως, και σε σχέση και με αυτά που λες, το ποιο σουρεαλιστικό κομμάτι του ντοκιμαντέρ του «βραβευμένου δημιουργού» ήταν η επίσκεψη στην κοντινή πόλη με τις υψηλές τιμές νερού. Όταν γίνεται αντιληπτό ότι ο μόνος λόγος που το νερό είναι ακριβό είναι το γεγονός ότι πρέπει να αφαλατωθεί με μεγάλο κόστος, ο δημιουργός σπεύδει να εγκαταλείψει την έρευνα και το γυρνάει στην κλασική φτηνή λαϊκίστικη αντίθεση ανάμεσα στον λευκό μάνατζερ με την χαρούμενη οικογένεια στο κάδρο και τους σκουρόχρωμους αυτόχθονες που δυσκολεύονται να πληρώσουν του λογαριασμούς νερού. Λες και αν το νερό ήταν δημόσιο αγαθό θα αφαλατωνόταν μόνο του και θα ήταν τζάμπα.
    Το ηθικό δίδαγμα της όλης ιστορίας είναι ότι η τιμή του νερού πρέπει να καλύπτει τουλάχιστον το κόστος μεταφοράς επεξεργασίας διανομής και συντήρησης οπότε δεν μπορεί επειδή είναι φυσικό αγαθό και βρίσκεται ελεύθερα στην φύση, να είναι τζάμπα. Η σωστή κίνηση απέναντι στα άτομα που δυσκολεύονται να πληρώσουν τους λογαριασμούς είναι η κάλυψη απο το κράτος του κόστους για τα φτωχότερα νοικοκυριά. (π.χ. με την χρησιμοποίηση των φορολογικών εσόδων από τα ξενοδοχεία ή τα ορυχεία). Με αυτό τον τρόπο και το λιγοστό νερό της ερήμου χρησιμοποιείται αποδοτικά, και τα φτωχότερα νοικοκυριά προστατεύονται και επωφελείται το σύνολο της κοινωνίας που δεν επιδοτεί το νερό για όλους ανεξαρτήτως.
    Βέβαια μια τέτοια λύση δεν μπορεί να γίνει, φαντάζομαι, δεκτή από το κίνημα καθώς είναι απόκλιση και συμβιβασμός. Γι’ αυτό άλλωστε μίλησα και στο προηγούμενο ποστ για αντίληψη ορισμένων οικονομικών εννοιών και παραδοχή ευρέως αποδεκτών αληθειών.

  10. H καλή οικονομική κατάσταση της Χιλής σε σχέση με αρκετές άλλες λατινοαμερικάνικες χώρες δεν οφείλεται στον τουρμπονεοφιλελευθερισμό που εφάρμοσαν πάνω της επί Πινοσέτ, αν θέλεις να πεις κάτι τέτοιο. Η καταστροφή που επέφερε το «μοντέλο» έχει αποδειχτεί εδώ και χρόνια. Βορειοαμερικανικά πανεπιστήμια και φορείς από αυτά που είχαν φτιάξει τα προγράμματα μαζί με Χιλιάνους πολιτικούς της εποχής τα έχουν παραδεχτεί.
    Η Χιλή για τα δεδομένα της ηπειρου πάντα θεωρούταν σχετικά ευημερές κράτος.

    Μιλάς για τον Αυγερόπουλο, τον οποίο δεν παρακολουθώ, δεν ξέρω λοιπόν τι ήθελε να δείξει και ακόμα περισσότερο δεν εικάζω τι ήθελε να αποδείξει. Και δεν μου αρέσει να εικάζω.

    Στην λογική ότι η κατάσταση με τα νερά θα μείνει απαράλλαχτη, η σκέψη σου για την σχέση υψηλής τιμής-ορθολογικότερης διαχείρισης είναι σωστή, μόνο που στην Χιλή δεν εφαρμόζεται. Τα λεφτά είναι πάρα πολλά…
    Όπως βέβαια δεν εφαρμόζεται και μια λογική βοήθειας των φτωχών στρωμάτων για πρόσβαση σε νερό, μιλάμε για ένα φιλελεύθερο σύστημα που δεν χαρίζει ούτε στη μάνα του, για αυτό έχει πνιγεί η επαρχία στην ανέχεια και οι πόλεις στην ανεργία. Δεν υπάρχει περίπτωση να πάρουν χρήματα από τις εταιρίες για να κάνουν κοινωνικές πολιτικές.
    Για αυτό πουλάνε το νερό και αγοράζουν αεροσκάφη να χτυπήσουν…τον Τσάβες που είναι 3.000 χλμ μακριά. Τέτοια κορόιδα καιρό έχω να δω, τώρα με τον Πινιέρα να δεις τι θα γίνει.

    Η κρατικοποίηση των υδάτων εκτός από επιβεβλημένη στη λογική ότι είναι ξεκάθαρη ληστεία να πουλάς ένα αγαθό που είναι από την φύση του κοινό, δεν θα εξασφάλιζε σίγουρα ορθολογικότερη διαχείριση -δεν τρέφω τέτοιες αυταπάτες-, αλλά θα εξασφάλιζε σίγουρα απόλυτη πρόσβαση του πληθυσμού σε σχετικά χαμηλή τιμή (λόγω μεγάλου κοινωνικοπολιτικού κόστους σε αντίθετη περίπτωση).

    Αντίθετα η αντιμετώπισή του ως «εμπορεύσιμου» οδηγεί μοιραία στον αποκλεισμό φτωχών ή/και απομακρυσμένων στρωμάτων του πληθυσμού μιας και η διαχείριση του γίνεται με μόνο σκοπό το κέρδος.
    Αυτός ήταν και ο αποκλειστικός σκοπός του «Κώδικα Νερού» του 1981. Όχι αν θα μπορούν να το έχουν όλοι, αλλά πόσα θα βγάλουμε από αυτό. Απίστευτη ξεφτίλα δηλαδή!

    Δεν ξέρω αν ο Αυγερόπουλος υποστηρίζει να είναι τσάμπα το νερό-το βρίσκω αδύνατο να το έχει κάνει. Αλλά και το επιχείρημα ότι οι τιμές του νερού πρέπει να καλύπτουν τις δαπάνες διαχείρησης και για αυτό παραμένουν ψηλά, είναι απλά αστείο: ας τσακίσεις τις εταιρίες που έχουν γονατίσει τους Χιλιάνους στην φορολογία και θα σου πω εγω πως θα μεταφέρουν τα νερά με κέρδος (για πολίτη και κράτος) μέχρι και τον Καναδά… Αλλά δεν τους αφήνουν οι «αγκυλώσεις» (δικό σου αυτό) του φιλελευθερισμού: πρέπει να φέρουμε και να κρατήσουμε ξένες επενδύσεις για να μας πνίξουν, αυτό είναι η αρχή και το τέλος του συστήματος. Που αποδεδειγμένα τους πνίγει 40 χρόνια τώρα. Και εκεί είναι τα λάθη της Concertacion.

    Τελευταία παράγραφος μην φαντάζεσαι και μην εικάζεις τίποτα. Ίσως να ήθελες να μπεις σε άλλο στυλ μπλογκ και σε άλλο να μπήκες.

    Και κάτι τελευταίο: είναι τελείως παράδοξο να ψάχνεις επιχειρήματα περί ορθότητας της ακριβής τιμής του νερού, αντί να ψάξεις τον πυρήνα του προβλήματος που είναι η ίδια η τιμή η οποία δεδομένα μπορούσε και έπρεπε να είναι μικρότερη και με πρόσβαση σε όλους…

  11. Εύστοχος ο τίτλος και η ανάλυση, παρόλο που στο νότιο ημισφαίριο τώρα έχουν… κατακαλόκαιρο. Μόνο παρήγορο μετά την ήττα της Χιλής ότι η απληστεία και η υπεροψία της ντόπιας προνομιούχας τάξης και των ξένων συμφερόντων μπορεί να τους οδηγήσουν σε παρόμοια λάθη με τους «ομολόγους» τους στη γειτονική Βολιβία, που οδήγησαν στην εξέγερση της Κοτσαμπάμπα και την ανάδειξη Μοράλες στο προσκήνιο. Το λιγότερο αισιόδοξο είναι ότι η Χιλή μαζί με την Αργεντινή και την Ουρουγουάη είναι οι πιο «λευκές» χώρες της Λατινικής Αμερικής και αυτό μάλλον τους στερεί επαναστατικότητα… Υπάρχουν βέβαια οι Μαπούτσε στο νότο αλλά είναι μειοψηφία. Ίσως είμαι ρατσιστής από την ανάποδη, δεν ξέρω.

  12. Η συντηρητικοποίηση του πληθυσμού όταν φοβάται για το μέλλον είναι ένα φαινόμενο πολύ γνωστό μας και θα πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο προβληματισμού για τα αριστερά κόμματα που δεν μπορούν να πείσουν τον κόσμο. Ίσως θα έπρεπε ο λόγος μας να είναι ουσιαστικότερος με σαφείς προτάσεις και λιγότερες θεωρείες.
    Από την άλλη η εξαθλίωση και η μεγαλύτερη εκμετάλλευση ίσως οδηγήσουν σε εξέγερση πιο γρήγορα. (Εκεί γιατί εδώ….)

    «Βρέχει στο Σαντιάγκο»

  13. @Tsalapeteinos
    Δεν ξέρω αν βοηθά σε κάτι μια κατηγοριοποίηση με βάση την «επαναστατικότητά» κάθε χώρας και εξάλλου μην ξεχνάς ότι και οι τρεις χώρες που αναφέρεις έχουν ιστορία σπουδαίων κινημάτων.
    Με τον τίτλο έπαιξα επίτηδες ακριβώς επειδή έχουν καλοκαίρι.

    @Θεία Θ.
    Συμφωνώ στο γεγονός ότι η αριστερά πρέπει να αφήσει την θεωρία και να γίνει πιο πρακτική και διαφωνώ σε αυτό το ζήτημα μονίμως και με πολύ κόσμο. Ο φόβος του πληθυσμού όμως είναι ένα παιχνίδι που πάντα παίζουν καλά οι συντηρητικές δυνάμεις (στο παρελθόν και αριστερές σε ορισμένες περιπτώσεις αλλά στην συντριπτική τους πλειοψηφία οι δεξιές).
    Διαφωνώ όμως και με εσένα και με τον Tsalapeteino στην λογική ότι θα φτάσουν κάποια στιγμή στον πάτο οπότε θα έρθει κάτι διαφορετικό. Αν σκεφτόμαστε έτσι χαθήκαμε. Δεν πρέπει δλδ χώρες σαν την Χιλή να καταλήξουν να γίνουν Βολιβία για να στραφούν προς τα αριστερά.

  14. @ζορό
    στον αντίποδα της αποτελεσματικής διαχείριση των υδάτων μέσω της ιδιωτικοποίησης τους που προτείνεις (και που όποιος το μελετήσει βαθύτερα θα δει νόμιζω ότι στο 90% των περιπτώσεων έχουν καταλήξει σε παταγώδη αποτυχία) δες εδώ κάποια παραδείγματα χρηστής διαχείρισης από το δημόσιο τομέα με διαβούλευση καταναλωτών κι εργαζομένων: http://www.waterjustice.org/uploads/attachments/Progressive%20public%20water%20management%20in%20Europe.pdf

    Δεν είναι τυχαίο ότι οργανώσεις – ιερατεία του φιλελευθερισμού έχουν περιορίσει την υποστήριξη τους στην ιδιωτικοποίηση του νερού λόγο τραγικών ή και εγκληματικών αποτυχιών του ιδιωτικού μοντέλου σε μια σειρά από χώρες.

    @Χουάν
    Και γω συμφωνώ ότι η αριστερά πρέπει να μιλήσει πιο πρακτικά. Να βάλει πιο πολλούς άμεσους στόχους και να τους αρθρώσει με τρόπο που να γίνονται άμεσα κατανοητοί και χειροπιαστοί. Μαζί σου 100% σ’αυτό.

    Εσύ όμως φαίνεται κάποιες φορές να καταλήγεις στο άλλο άκρο δηλ. να θεωρείς τις θεωρητικές επεξεργασείς και συζητήσεις άχρηστες. Δε μπορείς να γίνει καλή δουλειά σε πρακτικό επίπεδο αν δεν έχεις στέρεα βάση στη θεωρία, και τούμπλαιν αν δε δρας στην πράξη δεν εχεις τη βάση για να κάνεις θεωρητικές επεξεργασίες. Εγώ πιστεύω ότι σήμερα η αριστερά στην Ευρώπη δε κάνει καλή πρακτική δουλειά γιατί τεράστια ελλείματα, έλλειψη αποσαφήνισης και τεράστια αναπάντητα ερωτηματικά στο θεωρητικό τομέα.

  15. Ναι ίσως πηγαίνω καμιά φορά στην άλλη μεριά γιατί με εκνευρίζει η λογική «όλο λάδι λάδι λάδι…και από τηγανίτα τίποτα» γιατί εν τέλει κάτι τέτοιο γίνεται. Κουράζει και νομίζω κουράζει και τους ίδιους τους διαμορφωτές της στο τέλος…και τους πιο επίμονους υποστηρικτές της επίσης, με αποτελέσματα που μακροχρόνια έχουν αποβεί καταστροφικά.

    Κατατάλλα νομίζω το θέτεις άψογα το ζήτημα.

  16. Δε λέω προφανώς να περιμένουμε μοιρολατρικά να φτάσουμε στον πάτο για να ξεσηκωθούμε ούτε αμφισβητώ το αγωνιστικό παρελθόν καμιάς χώρας. Εκτιμώ ωστόσο ότι τα τελευταία 20 χρόνια, τα χρόνια της προέλασης του νεοφιλευθερισμού που διαδέχτηκε τις στρατιωτικές δικτατορίες, οι χώρες του νότιου υποκώνου αστικοποιήθηκαν περισσότερο και αυτό σε συνδυασμό με τις πιο δυνατούς δεσμούς που είχαν από τον καιρό της κατάκτησης με την Ευρώπη, κάνει την πολιτικές τους συνθήκες και προοτπικές να μοιάζουν περισσότερο με της Ευρώπης παρά της «έγχρωμης» Αμερικής. Αυτό το βλέπουμε και στα αριστερά κόμματα εξουσίας (του ζεύγους Κίρτσνερ, της Μπατσελέτ και του Φρέντε Άμπλιο – το πιο προοδευτικό συγκριτικά) που θυμίζουν περισσότερο σοσιαλδημοκρατικά ευρωπαϊκά κόμματα προηγούμενων δεκαετιών (πιό έντιμα και φιλολαϊκά σε σχέση με σήμερα) παρά ριζοσπαστικά όπως του Τσάβες και του Μοράλες. Θεωρώ ότι εκτός της πολιτικής κληρονομιάς κάθε χώρας παίζει ρόλο και η φυλετική και πολιτιστική διαστρωμάτωση στο πολιτικό «προτσές», σύμφωνα και με τις σχετικές αναλύσεις του Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα, μαρξιστή αντιπροέδρου της Βολιβίας.

  17. Ναι, βέβαια παίζει ρόλο η πολιτιστική διαστρωμάτωση και εννοείται οι χώρες του νότου μοιάζουν πιο πολύ στην Ευρώπη πολιτικά παρά στους υπόλοιπους.

    Αλλά και πάλι η Αμέρικα Λατίνα βρίσκει τρόπους να εκπλήσσει. Ποιος περίμενε για παράδειγμα ότι θα συμβεί και θα προχωρήσει σε τέτοιο σημείο αυτό που τώρα συμβαίνει στην Βενεζουέλα? Ειδικά αυτή έτσι όπως το θέτεις είναι μέγα παράδειγμα αντιστροφής των δεδομένων.

  18. Η Βενεζουέλα πράγματι ήταν η αρχή της τελευταίας αντεπίθεσης. Και δεν ήρθε βέβαια αναπάντεχα με την πρώτη εκλογή Τσάβες το 98. Υπήρχε πλούσια αγωνιστική προϊστορία, από τον καιρό του Μπολίβαρ στην εκλογή του ποιητή προέδρου Ρόμουλο Γκαγιέγος, το αντάρτικο της δεκαετίας του 60, το Καρακάσο και το πρώτο (αποτυχημένο) κίνημα του Τσάβες, ως επικεφαλής πυρήνα ριζοσπαστών αξιωματικών το 1992. Από τότε πρόσεξε τον Τσάβες ο Φιντέλ και όταν βγήκε από τη φυλακή δύο χρόνια αργότερα τον κάλεσε στην Αβάνα, για να γίνει κατά κάποιο τρόπο ο πολιτικός μέντοράς του.

    Η Λατιναμερική πραγματικά βρίσκει τρόπους να μας εκπλήσει, εμάς τουλάχιστο τους Ευρωπαίους που μας φαίνεται «εξωτικός» ο μαγικός ρεαλισμός. Αν ανατρέξουμε όμως πιο προσεκτικά στην ιστορία της αριστεράς τα τελευταία 60 χρόνια περίπου, θα δούμε ότι είναι μια διαρκής εναλλαγή από νίκες και ήττες. Το κίνημα και τα «σοβιέτ» των μεταλλωρύχων στη Βολιβία ακολούθησε η «μπανανοκίνητη» χούντα στη Γουατεμάλα. Στη συνέχεια ο θρίαμβος της Κουβανικής Επανάστασης, και λίγο μετά ο θάνατος του Τσε στη Βολιβία. Νίκη του Αλιέντε το 70 και πραξικοπήματα λίγα χρόνια μετά σε Χιλή, Αργεντινή και Ουσουγουάη. Νίκη Σαντινίστας το 79, Βρώμικος Πόλεμος και συνολική ήττα της αριστεράς γύρω στο 90, με εκλογές ή με όπλα, παράλληλα με την πτώση του Υπαρκτού στην Ανατολική Ευρώπη.

    Μετά από μια δεκαετία ασυδοσίας και λεηλασίας του νεοφιλελευθερισμού προέκυψαν οι «πειρατές» Τσάβες, Μοράλες, Κορρέα και οι πιο μετριοπαθείς Λούλα, Κίρτσνερ κ.α. Την προηγούμενη χρονιά είχαμε νίκη Τσάβες στο δημοψήφισμα, επανεκλογή Μοράλες και του Frente Amplio στην Ουρουγουάη, αλλά και ήττες στην Ονδούρα και τη Χιλή. Στη Βραζιλία μάλλον θα επανεκλεγεί η διάδοχος του Λούλα. Κρίσιμες χώρες είναι η Κολομβία, όπου φέτος έχει εκλογές και δυστυχώς φαίνεται να επικρατεί και πάλι ο Ουρίβε, και το Περού, χώρα γνήσια ιθαγένικη με πλούσιο επαναστατικό, αλλά και εξτρεμιστικό παρελθόν.

    Μια πολύ καλή σύνοψη και ανάλυση της πρόσφατης ιστορίας της «δικής μας Αμερικής» (κατά Μαρτί) κάνει ο Βραζιλιάνος κοινωνιολόγος Εμίρ Σαντέρ στο άρθρο του στο New Left Review.
    Neoliberalism in Latin America

  19. Πολύ ενδιαφέρον το λινκ.

  20. […] όπως και αρκετές άλλες ακόμα θα συνεχιστούν καθώς ο νικητής των εκλογών Sebastián Piñera -αγνός υπερασπιστής της οικονομικής «προόδου» της […]


Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s