Φιλήσυχος εμποράκος

Η συντηρητική Laura Chinchilla θα είναι η πρώτη γυναίκα Πρόεδρος στην ιστορία της Κόστα Ρίκα μετά τις χθεσινές εκλογές στις οποίες όπως αναμενόταν σάρωσε τους αντιπάλους της.
Χώρα που δεν προσφέρει τις γνωστές…λατινοαμερικάνικες συγκινήσεις η Κόστα Ρίκα, κράτησε την παράδοση και στις εκλογές με την πρώην αντιπρόεδρο του κυβερνώντος Partido de Liberación Nacional να επικρατεί άνετα και να συνεχίζει την κεντροδεξιά πολιτική του διάσημου προκατόχου της Oscar Arias.

Η Chinchilla, πρώην υπουργός Δικαιοσύνης και Ασφάλειας, αντιπρόσωπος της χώρας σε διάφορους διεθνείς οργανισμούς και φόρα, κατέλαβε το 46,78% των ψήφων σε μία εκλογική διαδικασία που ξεκίναγε από το κέντρο και έφτανε στα δεξιά.
Την νίκη του Partido de Liberación Nacional (PLN-Κόμμα Εθνικής Απελευθέρωσης)  αναγνώρισαν πολύ νωρίς όλοι οι αντίπαλοι της:

-το δεύτερο κεντρώο Partido Acción Ciudadana (PAC-Κόμμα Δράσης Πολιτών) με υποψήφιο τον Ottón Solís που παλαιότερα άνηκε στο PLN και πήρε 25,11%,
-το δεξιό Movimiento Libertario με τον Otto Guevara που ακολούθησε με 20,89%,
-και η Unidad Social Cristiana (PUSC-Κοινωνική Χριστιανική Ένωση) του Luis Fishman, που μαζί με το PLN ήταν παλιά τα δύο παραδοσιακά μεγάλα κόμματα στην χώρα και το οποίο βυθίστηκε με 3,97%.
Οι υπόλοιποι υποψήφιοι μεταξύ των οποίων και ο αριστερών τάσεων συνασπισμός Frente Amplio δεν ξεπέρασαν το 1,5-2% των ψήφων.

«Σήμερα γράφουμε ιστορία» ανακοίνωσε στον πανηγυρικό της η νέα Πρόεδρος αλλά κανείς δεν κατάλαβε γιατί, αφού παίρνει την σκυτάλη από τον Arias συνεχίζοντας την πολιτική του, όπως ανέφερε και στον λόγο της, σε μια εκλογική διαδικασία στην οποία οι υποψήφιοι μάλλον μικρές διαφορές είχαν μεταξύ τους. Το αποτέλεσμα δεν ήταν έκπληξη, όλοι ανέμεναν την νίκη του PLN, με τους αντιπάλους της να θεωρούν επιτυχία την πιθανότητα να πάνε σε δεύτερο Γύρο στην περίπτωση που ο πρώτος σε ψήφους δεν συγκέντρωνε πάνω από 40%.

Η Κόστα Ρίκα εξαιρείται από φίλους και εχθρούς για την σταθερότητα και την προσήλωση στις δημοκρατικές διαδικασίες, αλλά και για το γεγονός ότι δεν έχει Ένοπλες Δυνάμεις από το 1948, δεδομένο το οποίο την έχει κάνει παγκόσμια γνωστή. Χαρακτηριστικό της σταθερότητας αυτής είναι ότι εδώ και πολλές δεκαετίες δεν αλλάζει η ημερομηνία παράδοσης της εξουσίας: την 8η του Μάη κάθε 4 χρόνια!

Η οικονομία της θεωρείται η καλύτερη σε όλη την κεντρική Αμερική αν και πολλοί λένε ότι τις τελευταίες δύο δεκαετίες είναι περισσότερο ο παλιός «μύθος» που συντηρεί το καλό της όνομα παρά η πραγματική οικονομική της κατάσταση. Εκτός του «μύθου» βέβαια είναι και το συγκριτικό της πλεονέκτημα με τις υπόλοιπες χώρες της περιοχής: τα μικρά ποσοστά φτώχειας, το γεγονός ότι δεν είχε πλουτοπαραγωγικές πηγές άξιες…επέμβασης από τα παιδιά πάνω από το Rio Grande και μια σειρά σχετικών νόμων που εξασφάλιζαν τυπικά τα ελάχιστα για τα φτωχότερα τμήματα του πληθυσμού την έφερναν εξ’ ορισμού σε μία θέση πλεονεκτικότερη των ρημαγμένων γειτόνων της.

Η χώρα όμως αποτελεί στην ουσία προπύργιο του συντηρητισμού εδώ και χρόνια. Την δεκαετία του ’80 και ενάντια στην λαϊκή θέληση, εδάφη της χώρας χρησιμοποιήθηκαν από τις ΗΠΑ και τους Κόντρας για ορμητήρια εναντίον των Σαντινίστας στην γειτονική Νικαράγουα. Πρόεδρος τότε ήταν και πάλι ο Όσκαρ Αρίας, ο πιο διάσημος Κοσταρικανός τον οποίο η διεθνής κοινότητα βράβευσε με Νόμπελ Ειρήνης, πράγμα που ανεβάζει πολύ την φήμη του μεταξύ των συμπατριωτών του. Ο Αρίας, που δεν είχε δυνατότητα συνεχόμενης επανεκλογής, προσπάθησε να κάνει το διαμεσολαβητή στα πρόσφατα γεγονότα της Ονδούρας, προσφέροντας τελικά  βοήθεια και χρόνο στους πραξικοπηματίες.

Αν και έχουμε συνηθίσει να σχετίζουμε την άνοδο γυναικών στην εξουσία με κάτι προοδευτικότερο (παλιό κατάλοιπο)  η περίπτωση της Chinchilla δεν είναι τέτοια.
Λέγεται ότι εκφράζει τις συντηρητικότερες τάσεις του Κόμματός της και πρέπει να διαψεύσει ότι θα αποτελεί απλά τη μαριονέτα του Arias στην Προεδρία της χώρας. Ο Arias χαρακτήρισε την εκλογική διαδικασία «πολύχρωμη φιέστα» ενώ ο Οργανισμός Αμερικανικών Κρατών και η Εκλογική Επιτροπή έκαναν λόγο για «υποδειγματικές» εκλογές.

Υποδειγματικές δεν είναι πάντως και οι θέσεις της σενιόρα Chinchilla η οποία θα συνεχίσει τις φιλελεύθερες οικονομικές πολιτικές του προκατόχου της και οι οποίες έχουν εμπλέξει την χώρα για τα καλά στην παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση. Με την συμφωνία ελευθέρου εμπορίου με τις ΗΠΑ να έχει εγκριθεί με λαϊκή εντολή το 2007 (με 51%) η Κόστα Ρϊκα θα πρέπει να βρει νέες διεξόδους, καθώς ο τουρισμός, οι μπανάνες, ο καφές και ο τζόγος δεν φτάνουν για να αντιστρέψουν την κατάσταση. Η νέα Πρόεδρος υπόσχεται –όπως όλοι οι Πρόεδροι στην περιοχή- σκληρότερα μέτρα για το «οργανωμένο έγκλημα» και το ναρκεμπόριο. Δύο μεγάλα προβλήματα για την χώρα τα οποία όμως δεν ακούγονται συχνά προς τα έξω καθότι τα είπαμε «η Κόστα Ρίκα είναι υπόδειγμα δημοκρατίας». Άλλο ένα τέτοιο παράδειγμα μονόπλευρης ενημέρωσης είναι το μόνιμο πρόβλημα υψηλού πληθωρισμού το οποίο παρουσιάζει η οικονομία της και σε αντίθεση με την Βενεζουέλα που έχει καταντήσει καραμέλα, δεν ακούγεται πουθενά. Ένα καλό ερώτημα είναι τι θα κάνει η νέα κυβέρνηση με μια σειρά κρατικοποιημένων τομέων των οποίων το καθεστώς προστατεύεται νομικά.
Επιπλέον δεν θα προχωρήσει σε μείωση των προνομίων της καθολικής εκκλησίας και αντιτίθεται στην νομιμοποίηση της άμβλωσης.

Αν η Κόστα Ρίκα ήταν άνθρωπος θα έμοιαζε με τον μικρό φιλήσυχο νοικοκυραίο εμποράκο. Η χθεσινή διαδικασία δεν θα αλλάξει τις καθημερινές του συνήθειες και η νέα Πρόεδρος υποσχέθηκε ότι «δεν θα τον προδώσει»…

6 Σχόλια to “Φιλήσυχος εμποράκος”

  1. Ωραιο αρθρο. Ευχαριστω για την ενημερωση🙂

  2. Καλό. Και να σκεφτείς ότι το μόνο που ήξερα από την Κόστα Ρίκα ήταν ο Ρολάντ Γκόμεζ. Τι παιχταρας!

  3. @Rodia
    Γεια σου να σαι καλά.

    @Κάποιος…
    Δεν παίζει σχεδόν ποτέ ψηλά στις ειδήσεις. Ησυχία, τάξη και ασφάλεια.

  4. Με άλλα λόγια, η Κόστα Ρίκα (Πλούσια Ακτή) είναι η Ελβετία της Κεντρικής Αμερικής. Σίγουρα ήταν ευτύχημα που οι κάτοικοί της δεν γνώρισαν εμφυλίους, χούντες και εξαθλίωση όπως οι γειτονές τους, αλλά…

    Ας κάνουμε ένα μικρό ιστορικό φλαας μπακ. Η χώρα ονομάστηκε έτσι επειδή οι πρώτοι Ισπανοί κατακτητές, θαμπωμένοι από τα πολυτελή κοσμήματα των ιθααγενών, πίστεψαν ότι έφτασαν σε ένα Ελ Ντοράντο – ενώ στην πραγματικότητα ο χρυσός ήταν ελάχιστος. Στη συνέχεια κατέσφαξαν τους ντόπιους οι οποίοι δεν δέχτηκαν να υποδουλωθούν. Έτσι σήμερα από τα 4,5 περίπου εκατομμύρια το 80% τουλάχιστο είναι απευθείας απόγονοι των πρώτων ισπανών αποίκων από την Εξτρεμαδούρα και τη Γαλικία. Οι ιθαγενείς έχουν περιοριστεί στο 1%. Οι υπόλοιποι είναι μιγάδες, μαύροι και ασιάτες. Επρόκειτο λοιπόν για ένα μικρό κράτος λευκών μέσα σε μια έγχρωμη Κεντρική Αμερική, το οποίο αποφάσισαν οι ομόχρωμοί τους αποικιοκράτες να αφήσουν στην ησυχία του, αφού επιπλέον όπως σωστά γράφεις είχε και περιορισμένο οικονομικό ενδιαφέρον.

    Παρόλα αυτά, από δω ξεκίνησε το 1889 η οικονομική αυτοκρατορία του περίφημου «βασιλιά της μπανάνας» MC Keith, ιδρυτή της διαβόητης United Fruit Company. Από τότε άρχισαν να εξάγονται μαζικά μπανάνες και καθεστώτα μπανανίας σε όλη την ευρύτερη περιοχή.

  5. Τα παραπάνω αποτυπώθηκαν και στο τελευταίο εκλογικό αποτέλεσμα. Χώρα μικρο-μεσοαστών που προφανώς αισθάνονται προνομιούχοι σε σχέση με τους ταλαίπορους γείτονές τους, αναμενόμενα εκφράζονται πολιτικά μέσα από τη συντήρηση. Τη διάδοχο του νομπελίστα υπαλλήλου της Ουάσινγκτον δεν τη γνωρίζω, αλλά όπως την περιγράφεις ακούγεται σαν να έχει βγει από το καλούπι της… Σάρα Πέιλιν. Μετά τους ερζάτς αριστερούς είναι φαίνεται της μόδας και οι ερζάτς… γυναίκες πολιτικοί. Θέλω να πω γυναίκες των οποίων η ανάδειξη εκλαμβάνεται ως δείγμα προόδου ενώ κατ’ ουσία αποτελούν επικοινωνιακό τέχνασμα για να αντικαταστήσουν τους άνδρες προκατόχους ακολουθώντας και υπηρετώντας πιο συντηρητικές και παλιομοδίτικες γραμμές – της σχολής Μάγκι, Κοντολίζα, Ανγκέλα κ.α. Παρεπιπτόντως, και για την πιθανή διάδοχο του Λούλα στη Βραζιλία δεν ακούγονται πολύ καλά λόγια… έχεις καμιά καλύτερη πληροφόρηση;

  6. Ωραία η ιστορική αναδρομή.
    Από την άλλη δεν είναι και τόσο ευχαριστημένοι όσο φαίνονται αλλά όταν τόσα χρόνια δίπλα τους γίνεται τέτοιο μακελειό σίγουρα θα νοιώθουν καλύτερα. Και τα κράτη που συνορεύουν είναι ένα κι ένα δεν μιλάμε για νορμάλ περιοχή.
    Μεγάλο ενδιαφέρον έχει το βιβλίο «Στα Σύνορα της Φωτιάς» του 1986 του Γιάννη Διακογιάννη του δημοσιογράφου (όχι βέβαια του αθλητικογράφου) που πάει οδοιπορικό εκεί και δείχνει ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο καλά όσο φαίνονται προς τα έξω. Και είναι σημαντικό γιατί τότε η Κόστα Ρίκα θεωρούταν ότι είναι σε καλύτερη κατάσταση σε σχέση με σήμερα.

    Για το Λούλα όπως και για τα της διαδοχής διαβάζω εδώ και καιρό επικρίσεις. Ίσως ασχοληθώ περισσότερο με τη νέα κατάσταση όταν έρθει η ώρα.


Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s