Το δικό μας το παιδί

Βλέπετε τίποτα αρνητικό στα διεθνή μίντια για τον αγαπητικό της Ουάσινγκτον, τον Αλβάρο Ουρίμπε; Όχι, γιατί ο εχθρός, αυτός που παραβαίνει «τα ανθρώπινα δικαιώματα» είναι ο Ούγκο Τσάβες στη Βενεζουέλα επειδή έκλεισε κανάλια που καλούν ευθέως και επανηλλειμένως για ταραχές με σκοπό την «πτώση» μιας δημοκρατικά εκλεγμένης κυβέρνησης. Όχι, γιατί το δικό μας το παιδί λέει ναι σε όλα.

Ο Ουρίμπε που με την στήριξη που έχει από τα μεγάλα μμε της χώρας είναι το φαβορί στις δημοσκοπήσεις (του πολύ μικρού ποσοστού που ψηφίζει) κυβερνά μια χώρα χωράφι. Πολεμά τους ναρκέμπορους, αλλά το ναρκεμπόριο αυξάνεται, πολεμά τους συνδικαλιστές, πολεμά όποιον μιλά εναντίον στην κυβέρνηση με την χώρα να είναι ο παράδεισος της παραβίασης ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Η χώρα έχει γίνει Αφγανιστάν, αλλά κανείς δεν μιλά για τους καλούς υπηρέτες. Σημασία δεν έχει τι κάνεις, αλλά τι φαίνεται ότι κάνεις.
Ο Ουρίμπε στα πρότυπα του μέντορά του Τζορτζ Μπους έχει ιδρύσει από το 2002 τα «Δίκτυα Βοήθειας και Αλληλεγγύης»: σε 2,2 εκατομμύρια υπολογίζονται οι «πατριώτες» που ρουφιανέυουν με το αζημίωτο βεβαίως στις αρχές ότι πέσει στην αντίληψή τους και έχει να κάνει με τους «εχθρούς του έθνους». Τώρα λέγεται ότι 1000 φοιτητές μοιράστηκαν 100.000 δολάρια για να μιλούν για ότι τους φαίνεται ύποπτο.

Δυστυχώς όμως για την κυβέρνηση όσους λάκκους προσπαθεί να ανοίξει για τους «εχθρούς» της, τους βρίσκει μπροστά της και πέφτει η ίδια μέσα. Τελευταίο παράδειγμα η υπόθεση Santos.
Ο εισαγγελέας κάλεσε τον αντιπρόεδρο Francisco Santos να καταθέσει για την συνάντηση που είχε με τους παραστρατιωτικούς ηγέτες Salvatore Mancuso, Freddy «El Aleman» Rendón και τον Rodrigo «Jorge 40″ Tovar στα τέλη του 2006 και στις αρχές του 2007. Τα πράγματα δεν θα είναι πολύ εύκολα για τον σενιόρ Santos καθότι αυτός που τον «έδωσε» ήταν ο ίδιος ο Mancuso.

Παιδί από τα λίγα ο Salvatore Mancuso, λέγεται ότι ηγήθηκε του “Plan Pistola”, ενός σχεδίου το οποίο προέβλεπε το «καθάρισμα κόκκινων φοιτητών».
Τίποτα πια δεν έχει μείνει να αποκαλυφθεί για τις σχέσεις αυτών των ομάδων με τις κυβερνήσεις της χώρας, οι οποίες όμως είναι στο απυρόβλητο, τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην Ευρώπη.

O Alberto Vanegas, μέλος του μεγαλύτερου συνδικάτου της χώρας (CUT) κατήγγειλε-δημοσιοποίησε ότι το 2009 σκοτώθηκαν 40 συνδικαλιστές και υπολογίζει ότι το «60% των συνδικαλιστών που σκοτώνονται ετησίως σε όλο τον κόσμο είναι Κολομβιανοί». Δεν είναι βέβαια μόνο οι συνδικαλιστές που κινδυνεύουν καθώς στο όνομα του πολέμου όλοι εναντίον όλων το αίμα ρέει ποτάμι.

Επιπλέον οι προσπάθειες της κυβέρνησης για την πολυπόθητη «ειρήνη» εκτός από την μόνιμη στρατιωτική δύναμη 450.000 ανδρών, τις παραστρατιωτικές ομάδες, το 5% του πληθυσμού να ρουφιανεύει έναντι αμοιβών και την πλήρη στρατιωτικοποίηση της κοινωνίας έχουν φέρει τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα.

Στο Μεντεγίν, την δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας που κάποτε ο Λουίς Σεπουλβεδα είχε χαρακτηρίσει σε ένα βιβλίο του ως την «πόλη που τα δολάρια τρέχουν στους δρόμους και κάποιος πρέπει να βάλει μια τάξη» έγιναν 2.178 δολοφονίες το 2009, κατά 108% περισσότερες από το 2008. Και όλα αυτά σε θεωρητικά «ήσυχες» εποχές για το Μεντεγίν. Ούτε το καρτέλ του είναι το αιματοχαρές κράτος εν κράτη που ήταν την δεκαετία του ’80 (Πάμπλο Εσκομπάρ και σία), ούτε τα FARC έχουν την δράση που είχαν στο παρελθόν.

Επιπλέον ο Ουρίμπε πέτυχε ακριβώς αυτό το οποίο ήθελε να αποφύγει: ένωσε τα δύο αριστερά αντάρτικα, το FARC και το ELN, μέλη των οποίων ήταν για χρόνια στα μαχαίρια. Φυσικά, αν πιστέψουμε την κυβέρνηση της χώρας τα FARC ειδικά πρέπει να είναι διαγαλαξιακοί μαχητές.

Και στο εξωτερικό όμως καλά πάμε: η χώρα έχει κάνει πρώτο εξαγώγιμο προϊόν της…τους παραστρατιωτικούς. Όποιος θέλει να κάνει δουλειές περίεργες χτυπά ένα τηλέφωνο στην Κολομβία και ναυλώνει καλόπαιδα με αυτόματα και κακούς τρόπους. Τελευταίο παράδειγμα τέτοιας εξαγωγής η Παραγουάη.

Τίποτα από αυτά δεν μαθαίνεται ευρέως στα δυτικά μίντια, γιατί ο Ουρίμπε πρέπει να κερδίσει τις εκλογές, για τις πολυεθνικές που λύνουν και δένουν στη χώρα, τις μπίζνες και την γεωστρατηγική σπουδαιότητα της χώρας που αυξήθηκε γεωμετρικά μετά τις αλλεπάλληλες ήττες της δεξιάς σε ολόκληρη την ήπειρο την τελευταία δεκαετία. Kαι θα το πετύχει εύκολα καθώς στις κάλπες  στα τέλη του Μάη δεν αναμένεται η συμμετοχή να ξεπεράσει το 50-55%…

Advertisements

15 Σχόλια to “Το δικό μας το παιδί”

  1. Ιδεα δεν ειχα… Φοβερα πραγματα συμβαινουν..
    Τελικα, η ενημερωση απο τα ΜΜΕ ειναι κατευθυνομενη, δε χωραει αμφιβολια.

  2. Ρε σύντροφε για πες για την ένωση φαρκ με τους ελν. Δηλαδή και μία ανάλυση του υπόβαθρού τους να κάνεις θα ήταν κάτι παραπάνω από πολύτιμο.

  3. Δεν είναι ένωση. Απλά οι δύο οργανώσεις με κοινή τους δήλωση το Δεκέμβρη είπαν ότι αφήνουν πίσω τις διαφορές τους και θα προχωρήσουν εναντίον του Ουρίμπε.
    Για μια σύντομη περιγραφή της κατάστασης (ανάλυση της οποίας έχω εδώ και πολύ καιρό υποσχεθεί αλλά δεν βρίσκω χρόνο) δες και εδώ

    Επιπλέον για επιπλέον πληροφορίες για την υπόθεση των ρουφιάνων επί πληρωμή βλ. και ποστ του Λύκου κάποιες μέρες πριν.

  4. Όχι μόνο δε λέμε κακά λογάκια για το δικό μας το παιδί, αλλά ετοιμαζόμαστε ως Ηνωμένες Πολιτείες και Καναδάς να τον επιβραβεύσουμε με συμφωνίες «ελεύθερου εμπορίου» και διατηρούμε τις ελπίδες μας ότι θα συνεχίσει να είναι πρόεδρας. Αστεία θα λέμε τώρα. . .

  5. Μάιστα…46% θα τον ψήφιζαν αν ξαναβάλει υποψηφιότητα…Αν λάβουμε υπόψη
    -τα νούμερα αποδοχής που μας λένε ότι απολαμβάνει ο Ουρίμπε (60% κτλ…)
    -ποιοι ερωτώνται στα γκάλοπ και
    -πόσοι τελικά ψηφίζουν στη χώρα σε κάθε εκλογική αναμέτρηση,
    το νούμερο δεν είναι υψηλό.
    Οι υπόλοιποι επίδοξοι υποψήφιοι βέβαια είναι πολύ χαμηλά και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα κερδίσει αν κατέβει.

    Όπως κι αν έχει η αγαπημένη, παραμένει μια υπέροχη χώρα. Δεν σε κάνει να βαρεθείς ούτε λεπτό. (Για «συνομιλίες με τις AUC καταθέτει τώρα ο αντιπρόεδρος)

  6. […] παιχνίδι της GOLDMAN SACHS και ο ρόλος διεθνών ΜΜΕ (Liberation) Το δικό μας το παιδί (Camino del Fuego) Κυψέλη: Κι άλλο εμπορικό αντί για πράσινο; (TVXS) President of […]

  7. ΜΜΕ και ΜΚΟ τα πιο «φρέσκα» πλοκάμια του ιμπεριαλισμού!
    Ενώ εξυμνούν χώρες όπως η Κολομβία ως πρότυπα δημοκρατίας, θάβουν Βενεζουέλα και Κούβα ως απολυταρχικά καθεστώτα και κολαστήρια ανθρώπινων δικαιωμάτων!
    ¿Es creíble Human Rights Watch cuando habla de Cuba?

    Η Κολομβία εκτός από τη λευκή τρομοκρατία έχει επιπλέον την ατυχία εδώ και 60+ χρόνια (από την εποχή του Μπογκοτάσο αν δεν κάνω λάθος, με αυτόπτες μάρτυρες τους νεαρούς τότε Μάρκες και Κάστρο) να είναι το θέατρο ενός αιματηρού εμφυλίου πολέμου. Τον οποίο η κυβέρνηση τα τελευταία χρόνια αποκαλεί «ναρκοπόλεμο», κατ’ αναλογία με το δικό μας «συμμοριτοπόλεμο» προφανώς. Αργά ή γρήγορα όμως θα έρθει και το φθινόπωρο του πατριάρχη Ουρίβε…

  8. http://www.scoop.co.nz/stories/HL1002/S00106.htm
    Το περιεχόμενο του προηγούμενου συνδέσμου που έδωσα, στα αγγλικά.

  9. Και αυτό ενδιαφέρον για τις βάσεις και τη δράση στρατού και παραστρατιωτικών γενικά
    Seven Bases

  10. Λυγμ.

  11. […] πολιτικά και οικονομικά λόμπι των ΗΠΑ (βλ. σχετικά το κείμενο των Diane Lefer και Hector Aristizαbal για τις επτά νέες στρατιωτικές βάσεις που παραχωρεί η […]

  12. @Λύκος
    Τον ματιάσαμε τον άνθρωπα…Κλαίει η Κολομβία.

  13. Βέβαια μεταξύ μας αν δεν ξαναείναι πρόεδρος ο Ουρίβε αλλά κάποια ορντινάτσα του δεν αλλάζει κάτι ουσιαστικό…

  14. Τσαλαπετεινέ, υπερβολές και κακοήθειες. . .

  15. […] και φορέων σε ολόκληρη την κολομβιανή κοινωνία [1],[2]. Οποιαδήποτε φωνή που ασκεί κριτική στην κυβέρνηση […]


Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s