Είναι πολλά τα…βαρέλια, Γκόρντον!

Μια παλιά ιστορία συνεχιζόμενη, πικρή και κυνική. Μια μεγάλη δύναμη επικαλείται το διεθνές δίκαιο που  κατάφορα παραβιάζει και μια μικρομεσαία δύναμη να μην ξέρει που να βρει το δίκιο της, πίσω από παλιές ιστορίες και παλιά πάθη που ξαναβγαίνουν στην επιφάνεια. Οι Άγγλοι τα λένε Falkland, οι Αργεντίνοι Malvinas, είναι κάτι νησάκια στα ανοιχτά της Αργεντινής με ελάχιστους Βρετανούς βοσκούς πάνω. Από κάτω όμως έχουν πετρέλαιο. Πολύ…

Ο Γκόρντον Μπράουν κοιτά να ανεβάσει την δημοτικότητά του στην Βρετανία καθώς το βυθισμένο στη διαφθορά κόμμα του δεν μπορεί να αντιμετωπίσει το τεράστιο έλλειμμα της χώρας, το γιγάντιο εξωτερικό χρέος και μια χώρα που ως καπιταλιστικό πρότυπο πνέει τα λοίσθια. Επιπλέον δεν θα χάλαγαν κανέναν στην Βρετανία μεγάλες πετρελαϊκές τζούρες πριν το μεγαλεπήβολο ενεργειακό πρόγραμμα ανεξαρτησίας το οποίο θα γεμίσει την χώρα με πυρηνικούς αντιδραστήρες.

Τώρα 60 (!?) δισεκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου κοντά ή και μακριά από τα υπό βρετανική κυριαρχία νησιά Μαλβίνας (ή Φολκλαντ) στις νότιες ακτές της Αργεντινής, ενεργοποιούν και πάλι τις «ευαίσθητες» πατριωτικές χορδές των Αργεντίνων και υπενθυμίζουν στους Βρετανούς πόσο «δίκιο» είχαν όταν ενεπλάκησαν σε πόλεμο με την Αργεντινή το 1982…

Αν όντως υπάρχουν 60 δις βαρέλια μιλάμε για καταπληκτικό κοίτασμα που ήδη φουσκώνει πολλά μυαλά στο Λονδίνο. Αν σκαλίσει κανείς πάντως παρόμοιες βρετανικές διακηρύξεις περί ενεργειακής ανεξαρτησίας θα γελάσει με την καρδιά του. Κορυφαίο παράδειγμα ήταν η εποχή της αρχής των γεωτρήσεων στην Βόρεια Θάλασσα από την οποία οι Βρετανοί έλεγαν ότι θα ανεξαρτητοποιηθούν πλήρως ενεργειακά από την Μέση Ανατολή. Λίγα χρόνια αργότερα με το αραβικό εμπάργκο πετρελαίου του ‘73 η Βρετανία αναγκάστηκε να προβεί σε αναγκαστική μείωση των εργάσιμων ημερών ανά εβδομάδα σε τρεις!

Πολλοί είχαν αποκαλέσει τον πόλεμο της τότε κυβέρνησης Θάτσερ (1982) ως τον τελευταίο αποικιακό πόλεμο της άλλοτε Βρετανικής Αυτοκρατορίας (με την μορφή της ένοπλης επέμβασης). Η Θάτσερ πριν στείλει την αγγλική οικονομία στον τάφο –όπως αποδείχτηκε μεσοπρόθεσμα- έστειλε και πάνω από 300 Αργεντίνους με δυο τορπίλες στο πολεμικό πλοίο Belgrano το οποίο την ώρα που τορπιλίστηκε λέγεται ότι έφευγε από το πεδίο της μάχης και βρισκόταν μακριά σε διεθνή ύδατα… Το θέμα ξεχάστηκε, ο πόλεμος ξεχάστηκε, όπως και οι 900 νεκροί του (τα 2/3 Αργεντίνοι).

Έμεινε στην ιστορία μόνο η θέληση της «Σιδηράς Κυρίας» η οποία χάρη στον πόλεμο των Φόλκλαντ ανέστησε την πεθαμένη δημοτικότητά της εκείνο τον καιρό και η γραφικότητα των Αργεντίνων χουντικών που τότε κυβερνούσαν την δόλια μάμα Αρχεντίνα… Στο όνομα της αργεντίνικης υπερηφάνειας και των ενόπλων δυνάμεων που θα προασπιστούν την τιμή της σήκωσαν τις μπαντιέρες του πολέμου τον Απρίλη του 1982 απέναντι στην πανίσχυρη Βρετανία και μαζί –ευτυχώς χωρίς να το καταλάβουν- και την λευκή σημαία παράδοσης της εξουσίας λίγο αργότερα. Για να καταλαβαινόμαστε καλύτερα, η ιστορία θυμίζει χοντρά-χοντρά την ελληνική χούντα με την Κύπρο.

Η σφαλιάρα που έφαγε στον πόλεμο του ’82 η Αργεντινή δεν έπεισε βέβαια κανέναν για την ορθότητα των βρετανικών απόψεων περί δίκαιης κατοχής των νησιών. Οι Βρετανοί υποτίθεται ότι «συζητούν» το θέμα περί αποαποικιοποίησης των Μαλβίνων από το 1965. Ο Carlos Menem, Πρόεδρος της Αργεντινής από το ’89 έως το ’99 υπέγραψε -στα πλαίσια της επαναπροσέγγισης των δύο χωρών την δεκαετία του ’90- συμφωνίες για συνεργασία στον τομέα της ενέργειας και της αλιείας με τους Βρετανούς. Οι κυβερνήσεις Κίρχνερ έκαναν στροφή και απαγόρευσαν την λειτουργία εταιριών που θα είχαν δουλειές-δοσοληψίες σχετικά με τις ενεργειακές πηγές των Μαλβίνων.

Και τώρα, που οι Βρετανοί θέλουν να πιστεύουν ότι στο υπέδαφος της περιοχής κρύβονται πετρελαϊκά αποθέματα που ίσως φτάνουν το ¼ των σαουδαραβικών και οι εταιρίες Desire Petroleum και Rockhopper Exploration άρχισαν τις γεωτρήσεις, η κυβέρνηση Κίρχνερ –η οποία αντίστοιχα με αυτή του Μπράουν ψάχνει την εξύψωση του ηθικού των πολιτών της- θέλει να πάει το θέμα στα Ηνωμένα Έθνη και να σταματήσει τις βρετανικές εξορύξεις. Με το βρετανικό γεωτρύπανο-τέρας να κάνει την εμφάνισή του, η Πρόεδρος Κριστίνα Κίρχνερ υπέγραψε τώρα διάταγμα σύμφωνα με το οποίο όποιο πλοίο φεύγει από λιμάνια της χώρας προς τα νησιά θα πρέπει να πάρει ειδική εξουσιοδότηση.

Ο Βρετανός Υπουργός Εξωτερικών Ντέιβιντ Μίλιμπαντ πληροφόρησε την διεθνή κοινότητα ότι η χώρα του δρα «σε πλήρη συμφωνία με τους διεθνείς κανόνες», έστω και αν οι γεωτρήσεις γίνονται σε απόσταση 62 μιλίων από την ακτή των νησιών!
Προφανώς οι Βρετανοί αντιλαμβάνονται το διεθνές δίκαιο (το οποίο ρητά κάνει λόγο για 12 ν.μ.) με τον ίδιο αόριστο τρόπο που τον αντιλαμβάνονται και οι ΗΠΑ (οι οποίες θεωρούν δεδομένα ως επικράτειά τους αποστάσεις μέχρι και 200 ν.μ. από τις ακτές). Αυτό το καταπληκτικό μονομερές επιχείρημα των ΗΠΑ περί 200 ναυτικών μιλίων επικαλείται τώρα και η Βρετανία για τα νησιά… Οι Αργεντίνοι λοιπόν έχουν δίκιο ακόμα και αν υποτεθεί ότι δεν αμφισβητείται καθόλου η βρετανική κυριαρχία στα νησιά.

Η δύναμη που προφανώς νοιώθει ότι έχει το Λονδίνο μαζί με την δεδομένη υποστήριξη των ανά τον κόσμο μεγάλων ΜΜΕ που θα απολαύσει, το κάνουν για άλλη μια φορά αλλαζονικό, κυνικό, άδικο και αδηφάγο. Και αφήνει την Αργεντινή να επικαλείται το διεθνές δίκαιο που πάντα το θυμούνται όσοι δεν έχουν την ισχύ…

Advertisements

3 Σχόλια to “Είναι πολλά τα…βαρέλια, Γκόρντον!”

  1. Α ρε, να σκοτώνονται οι λαοί για του αφέντη το φαί.
    Μάλλον καλά τα λέει ο Πατέλης πως βρισκόμαστε στον 3ο ιμπεριαλιστικό πόλεμο, που αυτήν την στιγμή απλά εκτονώνεται σε συγκρούσεις περιφερειακού χαρακτήρα…

    ilhs.tuc.gr

  2. Προς το παρόν οι Βρετανοί κυρίως σκοτώνονται για του αφέντη το φαί (τις εταιρίες που σκοπεύουν να εκμεταλλευτούν το ζήτημα) έστω και αν ο αριθμός των 60 δις βαρελιών είναι τεράστιος και μάλλον υπερβολικός…. Οι Αργεντίνοι το βλέπουν «αλυτρωτικά» το ζήτημα, ότι τα νησιά τους ανήκουν και γιατί δεν φεύγουν οι Εγγλέζοι και τέτχια. Και να ξαναέπαιρναν τα νησιά, υποτίθεται ότι τα μεγάλα κοιτάσματα είναι πέρα των 12 ν.μ. από τις ακτές των νησιών…Ενώ οι Βρετανοί δεν καταλαβαίνουν από τέτχια πράγματα…Άκου 12 ν.μ…

  3. Πράσινη ξεπράσινη οικονομία και ενέργεια, ο μαύρος χρυσός δεν πεθαίνει ακόμα, όσο το κόστος άντλησης του αργού παραμένει σημαντικά χαμηλότερο από εναλλακτικές πηγές ενέργειας. Το πετρέλαια του Ατλαντικού θα προσελκύσουν αυξανόμενο ενδιαφέρον τα επόμενα χρόνια, καθώς και έξω από τις ακτές της Βραζιλίας υπάρχουν πληροφορίες ότι βρίσκεται μεγάλο κοίτασμα…


Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s