Άνθρωποι και ανθρωπάκια

H “made in Washington” μεξικάνικη οικονομική «ανάπτυξη» έχει βυθίσει τη χώρα σε πρωτοφανή κρίση, αφού η οικονομία της ζει και αναπνέει από τους gringos.
Σχεδόν 50 εκατομμύρια Μεξικάνοι ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, σε ένα πληθυσμό 110 εκατομμυρίων. Την ίδια στιγμή η άρχουσα τάξη του Μέξικο Σίτι υπερηφανεύεται για τον πιο πλούσιο άνθρωπο του κόσμου, τον Κάρλος Σλιμ, του οποίου η περιουσία είναι πια μεγαλύτερη από αυτήν του Bill Gates. Και φυσικά προωθεί την πρωτιά αυτή, μία από τις ελάχιστες για το Μεξικό σε παγκόσμιο επίπεδο.

Το Μεξικό πάντως δεν έχει μόνο τον Κάρλος Σλίμ. Είναι πολύ ψηλά και στις ανισότητες.
Το 2009 η φιλελεύθερη οικονομική πολιτική της χώρας επιφύλασσε ένα πολύ ισχυρό πλήγμα για περισσότερους από 400.000 ανθρώπους οι οποίοι έχαναν τη δουλειά τους. Αυτά με βάση τις επίσημες στατιστικές, μην ξεχνάμε ότι στους περισσότερους (ή μήπως σε όλους;) δείκτες μέτρησης απολύσεων και ανεργίας δεν προσμετρούνται επίσης πολλοί άλλοι εργαζόμενοι οι οποίοι εργάζονται περιστασιακά, είναι υποαπασχολούμενοι, κτλ., κατηγορίες οι οποίες στο Μεξικό αφορούν εκατομμύρια «οικονομικά ενεργούς» ανθρώπους.  Ανθρώπους για παράδειγμα που κάθονται κάθε πρωί έξω από εργοστάσια ή βιοτεχνίες και περιμένουν να βγει από μέσα κάποιος να τους φωνάξει, επειδή έπεσε τηλέφωνο από τις ΗΠΑ ότι θέλουν παραγωγή-εισαγωγή το τάδε προϊόν.

Με ένα τεράστιο ποσοστό εισαγωγών-εξαγωγών της χώρας να προέρχεται-κατευθύνεται προς τις ΗΠΑ και τον Καναδά, οποιοσδήποτε κλυδωνισμός των πλούσιων βορείων γειτόνων τσακίζει αμέσως και την μεξικανική οικονομία και απασχόληση. Αν το Μεξικό αλλάζει 200 προϊόντα και υπηρεσίες με ξένα κράτη τα 135 περίπου από αυτά αφορούν αποκλειστικά τις ΗΠΑ και τον Καναδά!

Ο Emilio Godoy στο IPS πάντως αναφέρει ότι την ίδια στιγμή που οι καταναλωτές υποφέρουν από συνεχή πτώση της αγοραστικής τους δύναμης και ασταμάτητες αυξήσεις των τιμών των αγαθών (σας θυμίζει τίποτα;) οι πλούσιοι γίνονται με γεωμετρική μάλιστα πρόοδο πλουσιότεροι.

Σε αυτή την απίστευτη οικονομία-πυραμίδα η χώρα είδε το ΑΕΠ της να συρρικνώνεται κατά 6% το 2009, και το ποσοστό ακραίας φτώχειας να αυξάνεται από το 13,7% στο 18%, αλλά οι 9 πλουσιότεροι Μεξικάνοι (σύμφωνα με τη λίστα του περιοδικού Forbes) είδαν τις περιουσίες τους να εκτινάσσονται από τα 55,1 εκ. δολάρια το 2008, στα 90,3 το 2009. Καθόλου αφύσικο αφού τα μονοπώλια ή ολιγοπώλια ελέγχουν όλους τους βασικούς κλάδους παραγωγής. Διατροφή, τηλεπικοινωνίες, κατασκευές, τράπεζες, ότι έχει να κάνει με την καθημερινή ζωή ανήκει στα χέρια λίγων. Η Ομοσπονδιακή Επιτροπή Ανταγωνισμού εκτιμά ότι η μέση οικογένεια ξοδεύει 5.700 δολάρια (13.000 δολάρια το κατά κεφαλή ΑΕΠ) το χρόνο σε προϊόντα και υπηρεσίες που παρέχονται από μονοπώλια. (Είμαι πολύ περίεργος για το αντίστοιχο ποσό στην Ελλάδα…)

Επιπλέον η κατάσταση και ακόμα και η επιβίωση εκατομμυρίων πολιτών της 13ης μεγαλύτερης οικονομίας του κόσμου εξαρτάται από τα εμβάσματα (remesas) που θα στείλουν οι συγγενείς που δουλεύουν στις ΗΠΑ. Το 2009 το ύψος των εμβασμάτων αυτών μειώθηκε κατά 16% με αποτέλεσμα πολύς κόσμος να πεινάσει, ιδίως στην επαρχία που τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα από τις πόλεις.  Σαν να είναι δηλαδή Ονδούρα ή Ελ Σαλβαδόρ.

Η φιλελευθεροποίηση της οικονομίας έχει φέρει βέβαια τα κλασσικά αποτέλεσμα του καπιταλισμού που εντείνουν ακόμα περισσότερο τις ανισότητες: χιλιάδες αγρότες και ολόκληρες περιοχές (ανάμεσά τους και οι Τσιάπας) δεν μπορούν να διαθέσουν τα αγροτικά προϊόντα τους στην αγορά και τα καταστρέφουν σε μία χώρα που χτυπήθηκε πάρα πολύ από την διατροφική κρίση… Μεγάλο μέρος της βιομηχανίας και των βιοτεχνιών της χώρας εξαρτάται αποκλειστικά από την ζήτηση που θα υπάρξει από την αγορά των ΗΠΑ.
Ενδεικτική ίσως της εξάρτησης αυτής είναι και μία τεχνητή «αύρα» για την μεξικανική οικονομία «που τελικά δεν θα υποστεί την κατάρρευση που προβλεπόταν», η οποία ακολουθεί στις αρχές του 2010 την προσπάθεια διαμόρφωσης ευνοϊκού κλίματος για τις αγορές και την οικονομία των ΗΠΑ κατά το τελευταίο τρίμηνο του 2009. Επιπλέον βάση του τραπεζικού συστήματος τείνουν να γίνουν τα ναρκοδολάρια αν και κάτι τέτοιο έχει πάρει πια παγκόσμιες διαστάσεις.

Αλλά τώρα, σενιόρες ι σενιόρας, ένας Μεξικάνος είναι στην κορυφή του κόσμου!
Το Νοέμβριο ο σενιόρ Slim έβλεπε ακόμα την πλάτη των Βορειοαμερικάνων Bill Gates και Warren Buffett. Τώρα πια όχι…Πολλοί Μεξικάνοι με πικρόχολο χιούμορ αναφέρουν ότι ζουν στην Slimlandia… Δεν έχουν και πολύ άδικο αν σκεφτείτε ότι ο άνθρωπος αυτός κατέχει το 5% του ΑΕΠ της χώρας (σύμφωνα με το Time το 8%), ενώ ο δημοσιογράφος Eduardo Garcia ισχυρίζεται ότι η περιουσία του είναι μεγαλύτερη και από τα νούμερα που δίνει το Forbes.

Η Ομοσπονδιακή Επιτροπή Ανταγωνισμού λέει τώρα ότι θα προσπαθήσει να βάλει χέρι στις μονοπωλιακές πρακτικές του Slim που τα έχει διαλύσει όλα. Καλά…γράφτε μου μη χάσω την κόντρα.

Εκτός του Carlos Slim που κατέχει ότι μπορείτε να φανταστείτε (με πρώτα αστέρια του την εταιρία τηλεπικοινωνιών Telmex και την εταιρία κινητών America Movil), στη λίστα υπάρχουν και άλλοι μεγιστάνες, όπως οι Ricardo Salinas που κατέχει τον τηλεοπτικό κολοσσό Television Azteca και ο Emilio Azcárraga, κάτοχος του επίσης τηλεοπτικού κολοσσού Univision. Στη λίστα των δισεκατομμυριούχων και πιο ισχυρός όλων των προαναφερθέντων όμως βρίσκεται και  ο Joaquin «El Chapo» Guzman, αρχηγός του cartel της Sinaloa που λένε ότι βρίσκεται κάπου στα βουνά του βόρειου Μεξικού, αν και τελικά ίσως να είναι μέσα στα πόδια τους.

Οι δουλειές του πάνε τόσο καλά που το Forbes τον θεωρεί 41ο «ισχυρότερο» άνθρωπο στον κόσμο, πάνω από τους Προέδρους Ρωσίας, Γαλλίας και Βενεζουέλας… Bravissimo senor! Αν συνεχίσετε έτσι ίσως κάποτε φτάσετε και στο νο. 9 που κατετάγη κάποτε ο «μεγάλος»

Μην με ρωτήσετε για την μακαριότητα πολλών Μεξικάνων που υπερηφανεύονται για την «μεξικάνικη» παγκόσμια πρωτιά του Carlos Slim, ούτε για τον παλιό μύθο του αυτοδημιούργητου ναρκέμπορου στην περίπτωση του Guzman,  που λειτουργεί ως παράδειγμα προς μίμηση σε απελπισμένες κοινωνίες… Δεν απέχουν πια από το μέσο Έλληνα οπότε οι αντιλήψεις αυτές δεν μας μοιάζουν ούτε άγνωστες, ούτε παράλογες…

Το κοσμοξάκουστο ρητό του παλιού Προέδρου Πορφίριο Ντίας «¡Pobre México! ¡Tan lejos de Dios y tan cerca de los Estados Unidos!» (=Φτωχό Μεξικό, τόσο μακριά από το Θεό, τόσο κοντά στις ΗΠΑ) μπορεί να είναι μεγάλη αλήθεια και να βρήκε την απόλυτη εφαρμογή του τα τρία τελευταία χρόνια, αλλά αν μένεις στα ρητά και τις σοφιστείες σε τρώει η μαρμάγκα…

Advertisements

2 Σχόλια to “Άνθρωποι και ανθρωπάκια”

  1. 16 χρόνια μετά της είσοδο στο NAFTA και τέσσερα χρόνια μετά την εκλογή (οριακή, με βία και νοθεία) Καλντερόν τα αποτελέσματα μιλάνε από μόνα τους, για τον ισχυρότερο εμπορικό και στρατιωτικό σύμμαχο των ΗΠΑ στην Καραϊβική. Φτώχεια, ανεργία, ναρκωεμπόριο, πρωτοφανή βία εκ μέρους του στρατού και των παραστρατιωτικών, οικολογική καταστροφή, ακήρυχτος πόλεμος σε φυλετικές και πολιτιστικές μειονότητες. Ενώ οι εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στις Τσιάπας κατά των Σαπατίστας εντείνονται (βλ. και ποστ από Σχολιαστές Χωρίς Σύνορα).
    Παρόμοια η κατάσταση στην επικράτεια του άλλου μαντρόσκυλου της πάλαι ποτέ Πίσω Αυλής, Άλβαρο Ουρίβε.

    Ιστορική και ρεαλιστική η φράση του προέδρου Ντίας, αν και αργότερα η Κουβανική Επανάσταση έδειξε πως ακόμα και μικρότεροι λαοί το ίδιο κοντά με τις ΗΠΑ μπορούν να υψώσουν ανάστημα και να ακολουθήσουν το δικό τους ανεξάρτητο και άξιοπρεπή δρόμο – ασφαλώς όχι χωρίς συνέπειες. Το πρόβλημα βέβαια με το Μεξικό είναι πως είναι μεγάλη ανομοιογενής χώρα και η άρχουσα τάξη των ξένων και ντόπιων ολιγαρχών πανίσχυρη. Οι δε Σαπατίστας δεν κατάφεραν να εξαπλωθούν από το Νότο και ουσιαστικά εδώ και καιρό είναι σε κατάσταση πολιορκίας.

    Last but not least, στα αρμητικά προσθέτω και αρκετούς «μετανοημένους» αριστερούς, όπως ο Κάρλος Φουέντες και ο Χόρχε Καστανιέδα. Φαίνεται πως εκτός από τις Σαπατίστας στο Νότο χρειάζονται και αντίστοιχοι Βιγίστας στο Βορρά, ο οποίος ελέγχεται απόλυτα από τους γκρίνγκους και τους μπος της Τιχουάνα.

  2. Ρεαλιστικά δεν θα ήταν δυνατό να μην εξαρτάται από τις ΗΠΑ, αφού αυτές αποτελούν το μεγαλύτερο πελάτη του κόσμου. Εδώ όμως μιλάμε για σχέση επιβίωσης, όχι απλά εξάρτησης. Η NAFTA τους έδεσε κόμπο, αλλά όχι ότι τα πράγματα πριν ήταν και καλά, ειδικά μετά τη φιλελευθεροποίηση των 80ς.

    Από την άλλη η χώρα αμέσως μετά την Ανεξαρτησία οργανώθηκε σε καπιταλιστικά πρότυπα με την αστική τάξη να επιβάλλει -όχι αναίμακτα- τους δικούς της όρους. (Και ο Ντίας που τα έλεγε ωραία τα ρητά, δεν ήταν άμοιρος ευθυνών).

    Και όντως, μιλάμε για ένα χάος με τεράστιες ανισότητες και βέβαια μια κρατική οργάνωση βασισμένη σε πολιτειακό σύστημα. Μια χώρα που είναι ούτως ή άλλως τεράστια, ώρες-ώρες μοιάζει σε μέγεθος σε Κίνα και Βραζιλία…


Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s