Είμαστε μια …ωραία ατμόσφαιρα

Η κυβέρνηση Martinelli στον Παναμά δεν ανέχεται ανωριμότητες και αμετροέπειες όπως πχ. μια απεργία για αύξηση μισθών, βελτίωση συνθηκών εργασίας και διατήρηση συνδικαλιστικών δικαιωμάτων. Η αστυνομία σκότωσε ήδη δύο απεργούς και τραυμάτισε σοβαρά άλλους 15 στην προσπάθειά της να τους εκφοβίσει, ώστε η απεργία στις καλλιέργειες μπανάνας να σταματήσει και η επιχείρηση να συνεχίσει να αυξάνει το κέρδος της, εις βάρος των εργασιακών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων των εργαζομένων που το παράγουν…

Η απεργία που ξεκίνησε εδώ και μερικές ημέρες από τους εργαζόμενους στις μπανανοφυτείες της Bocas Fruit Company, σύντομα κέρδισε την υποστήριξη των δασκάλων, των τοπικών ιθαγενικών κοινοτήτων και των εργατών στην Διώρυγα του Παναμά. Ο Νόμος 30 ή Νόμος Langosta στρέφεται ευθέως εναντίον των εργατικών ενώσεων και συνδικάτων και επιτρέπει στους εργοδότες την άμεση αντικατάσταση όποιων εργαζομένων απεργήσουν. Επιπλέον οι εργαζόμενοι στις φυτείες ζητούν αύξηση των πενιχρών μισθών τους και καλύτερες εργασιακές συνθήκες. Προφανώς βρίσκονται στο 50% του πληθυσμού που βρίσκονται κάτω από το όριο της φτώχειας, ή ελάχιστα πάνω από αυτό.

Η απεργία ήταν τόσο επιτυχημένη που οι συμμετέχοντες σε αυτήν κατάφεραν και έκλεισαν και τους 20 διαφορετικούς δρόμους προς την περιοχή του Bocas del Toro (…τα «Στόματα του Ταύρου»..;) στα ανατολικά της χώρας. Για τον …ταύρο Μαρτινέλλι όλα αυτά μοιάζουν με …κόκκινο πανί!

Για την κυβέρνηση του, που στον ένα χρόνο που βρίσκεται στην εξουσία προσπαθεί να συναγωνιστεί τις φιλελεύθερες πολιτικές του Άλαν Γκαρσία στο Περού και του Αλβάρο Ουρίμπε στην Κολομβία τέτοια αιτήματα και παρόμοιες κινητοποιήσεις είναι τουλάχιστον εξοργιστικά. Έχοντας προβλέψει «αμετροέπειες» η κυβέρνηση δημιούργησε ένα νέο  Υπουργείο, το Υπουργείο Ασφαλείας.

Ο Ricardo Martinelli αφού επέδειξε την αποφασιστικότητά του πάνω στους απεργούς και έστειλε δύο από αυτούς στην κάσα (έγινε γνωστό ότι ο ένας είναι ο 30χρονος Antonio Smith, συνδικαλιστής της Bocas Fruit Company), έστειλε στην επαρχία τον υπουργό Προεδρίας Demetrio Papadimitriu για τους φίλους “Jimmy” για διαβουλεύσεις με τους μπανανέρος. Δεν είναι ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος Έλληνας στον Παναμά, κάποτε «είχαμε» και Πρόεδρο

Το Εργατικό Κόμμα του Παναμά (Partido de las Trabajadoras y los Trabajadores Panameños –PTP) στο κάλεσμα που απευθύνει για αυριανή πορεία προς αλληλεγγύη στους μπανανέρος καταγγέλλει ότι η κυβέρνηση σχεδιάζει «την καταστροφή του εργατικού κινήματος, του φυσικού περιβάλλοντος και παρέχει πλήρη ατιμωρησία στην αστυνομία προκειμένου αυτή να καταπιέσει όσους από εμάς διαμαρτυρόμαστε ενάντια στο αντεθνικό και φιλοεπιχειρηματικό πρόγραμμα της».

Δεν έχουν άδικο στο PTP. Οι Παναμέζοι πριν από έναν χρόνο ψήφισαν έναν επιχειρηματία να αναλάβει το τιμόνι της χώρας και τώρα κλαίγονται ότι το βιοτικό τους επίπεδο και η αγοραστική τους δύναμη κατρακυλάει, τα εργατικά δικαιώματα πετσοκόβονται, ενώ τα μόνα που ανεβαίνουν είναι τα ποσοστά φτώχειας και τα κέρδη των εταιριών. Οι «νοικοκυραίοι» του Παναμά, η μεγάλη μάζα που τον προτίμησε πιστεύοντας τα παραμύθια του και τις υποσχέσεις του για την βελτίωση της ποιότητας ζωής «της παναμέζικης οικογένειας» το φυσάνε και δεν κρυώνει, αλλά τώρα είναι αργά. Αυτοί τον ψήφισαν.

Ο Martinelli τα έχει καλά με τον Silvio Berlusconi και τους Ρεπουμπλικάνους στις ΗΠΑ. Υποστηρίζει το Ισραήλ και γλείφει απεγνωσμένα την Ευρωπαϊκή Ένωση. Προσεγγίζει το Περού και την Κολομβία και στο όνομα του νεοφιλελευθερισμού προσπαθεί να περάσει τα αντιδραστικότερα μέτρα που μπορεί. Πέραν του Νόμου 30, μειώνει την φορολογία των επιχειρήσεων από 30 σε 25% στην περίφημη λογική προσέλκυσης επενδύσεων.

Σε πολλές επιχειρήσεις προσπαθεί να δώσει τα νομικά πατήματα ώστε να μειωθούν οι μισθοί, πράγμα που γίνεται τώρα με τους εργαζομένους της Διώρυγας.

Σας θυμίζει κάτι από τα μέρη μας; Είναι αυτό που λέμε «είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα».

Επιπλέον όπως καταγγέλλει το PTP, έγιναν 28 «προληπτικές» -και φυσικά αντισυνταγματικές- συλλήψεις συνδικαλιστών προκειμένου η κυβέρνηση να προλάβει μαζικές και δυναμικές κινητοποιήσεις.
Για να δέσει το γλυκό βέβαια, ακόμα και οι λίγοι που μιλούν ή γράφουν εναντίον της νεοφιλελεύθερης λαίλαπας Martinelli θα πρέπει να το ξανασκεφτούν. Παράδειγμα οι δύο δημοσιογράφοι Paco Gómez Nadal και Carlos J. Núñez, με τον πρώτο να πέφτει θύμα εκφοβισμού και τον δεύτερο να συλλαμβάνεται επειδή «προσέβαλε» την κυβέρνηση!

Αν και η παγκόσμια κρίση δείχνει ξεκάθαρα ότι οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές της παναμέζικης κυβέρνησης θα έχουν τα ίδια καταστροφικά αποτελέσματα που έχουν παντού, η προσπάθεια για αύξηση των κερδών των επιχειρήσεων χωρίς κανένα απολύτως κομμάτι τους να κατευθύνεται προς αυτούς που τα δημιουργούν και η προσέλκυση επενδύσεων με οποιοδήποτε τρόπο, φαίνεται ότι θα είναι οι σύντροφοι των κυβερνώντων της χώρας-κανάλι, σε μια σταθερή και απαράλλαχτη εδώ και δεκαετίες πορεία.

5 Σχόλια to “Είμαστε μια …ωραία ατμόσφαιρα”

  1. Είχα τη διαίσθηση πως θα ασχοληθείς με αυτό το θέμα, καθώς έμαθα για τις απεργίες και την καταστολή τους στη χώρα της διώρυγας. Φαίνεται πως ο μικροσκοπικός Παναμάς μπαίνει για τα καλά σε τροχιά «μεταρρυθμίσεων» τύπου Κολομβίας (της οποίας άλλωστε αποτελούσε τμήμα ως το 1903 – γνωρίζουμε καλά πώς αποκόπηκε επί καουμπόι Τέντι Ρούζβελτ), Περού, και προσεχώς και Χιλής προφανώς, με το νεόκοπο επιχειρηματία-πρόεδρο.

    Ποια η γνώμη σου για τον Ομάρ Τορίχος; Τον άνθρωπο που υπέγραψε μαζί με τον Τζίμμυ Κάρτερ την – μερική – επανάκτηση του ελέγχου της διώρυγας και έκανε πολλές φιλολαϊκές μεταρυθμίσεις, αν και δεν δήλωνε αριστερός. Ήταν μάλλον προοδευτικός εθνικιστής, πρώην στρατιωτικός που ανήλθε στην εξουσία με τη δύναμη των όπλων. Πράγμα που δεν είναι κατ’ ανάγκη κακό, αν έχει τη στήριξη και υπηρετεί τα συμφέροντα του λαού. Είχα διαβάσει γι’ αυτόν στο βιβλίο του Τζον Πέρκινς «Εξομολόγηση ενός οικονομικού δολοφόνου». Μαζί με τον – εκλεγμένο – πρόεδρο του Εκουαδόρ Χάιμε Ρόλδος θα μπορούσε να χαρακτηριστεί «πρόδρομος» των σημερικών «Πειρατών της Καραϊβικής» (κατά Τάρικ Άλι). Συμπτωματικά (;) είχε το ίδιο τέλος με τον Ρόλδος. Αεροπορικό δυστύχημα.

  2. Δεν είχα δει το λινκ για τον συμπατριώτη μας πρώην πρόεδρο… Τελικά παντού είναι μπλεγμένος ένας Έλληνας🙂 Ειδικά για τον Παναμά δεν κάνει εντύπωση, αφού υπάρχει αξιόλογη παροικία από Έλληνες πρώην ναυτικούς. Ακόμα και στην ιστορική αποστολή του Μαγγελάνου άλλωστε υπήρχαν τουλάχιστο 3 Έλληνες ναύτες, ο ένας μάλιστα (Φρανσίσκο Άλμπο) αξιωματικός.

    Επίσης, περί μπανανιών μια πολύ αξιόλογη ανάρτηση.

  3. Ο Τορίχος είναι από τις πλέον παραδειγματικές περιπτώσεις του μοναδικού λατινοαμερικανικού φαινομένου προέδρων εθνικιστών που ακολουθούν φιλολαϊκές πολιτικές.

    «Εθνικιστής» πρόεδρος εκεί έχει συνήθως πολύ διαφορετική σημασία από εδώ (δεν μιλάμε για τις ακροδεξιές χούντες που είχαν).
    Στην Ευρώπη έχει συνδεθεί με τον εθνικισμό σε αρνητική βάση, εκεί υπάρχει μία λογική «πατριωτισμού». Έχει σχεδόν σε όλες τις χώρες ενταγμένη βαθιά την λογική της απεξάρτησης της εκάστοτε χώρας από τις ΗΠΑ. Το φαινόμενο εντείνεται και εξαιτίας της μόνιμης τάσης για ειδωλοποίηση ηγετών που υπάρχει. Ο Τορίχος ήταν κλασσική τέτοια περίπτωση.
    Θυμίζω ότι όταν πρωτοεκλέχτηκε ο Τσάβες το πρώτο χαρακτηριστικό που του αποδιδόταν ήταν «εθνικιστής» πρόεδρος.

    Στον Παναμά και όχι μόνο, τον Τορίχος τον θεωρούν πολύ σπουδαίο, λόγω κάποιων μεταρρυθμίσεων υπέρ πλατιών λαϊκών στρωμάτων όσο και προσπαθειών «ανεξαρτητοποίησης», όπως το ζήτημα με τη Διώρυγα που αναφέρεις. Τέτοιες προσπάθειες επί της ουσίας δεν είχαν γίνει από ανεξαρτησίας του Παναμά.

    Για αυτό ίσως να μην είναι και τόσο παράδοξο που έχουν ειπωθεί και γραφεί καλά πράγματα για τον Τορίχος, τόσο από αριστερούς όσο και από δεξιούς, σε μία λογική ότι άσκησε για πρώτη φορά ανεξάρτητες πολιτικές για τη χώρα του.

    Γενικά μιλάμε για τσαμπουκαλίκι, προσέχω τους επιχειρηματίες αλλά δεν τους κατεβάζω και τα παντελόνια, προσπαθώ να μεταβιβάσω μέρος του πλούτου προς τα λαϊκά φτωχά στρώματα του πληθυσμού και θέλω να δείξω ότι το κράτος που κυβερνώ υπάρχει στο χάρτη και δεν είναι προτεκτοράτο των ΗΠΑ. Για την εποχή του, στα τέλη δεκαετίας του ’60 με τον μπαμπούλα της Κουβανικής Επανάστασης να «σπέρνει θύελλες» και την Ουάσινγκτον να λύνει και να δένει παντού στην ήπειρο νομίζω ήταν πολύ ιδιαίτερη περίπτωση.

    ΥΓ: Μου έδωσες καλή ιδέα για θέμα.

  4. Κι εγώ την ίδια άποψη έχω περί Τορίχος και προοδευτικών «εθνικιστών» γενικότερα. Θα λεγα πως δεν είναι μόνο λατιναμερικάνικη ιδιομορφία αλλά του λεγόμενου Τρίτου Κόσμου γενικότερα, ιδιαίτερα κατά τις δεκαετίες 60 έως 80, όταν ήταν ακόμα πρόσφατες οι αντιαποικιακές επαναστάσεις και δραστήριες οι προσπάθειες των λαών για αυτοδιάθεση. Σε περιπτώσεις ιδιαίτερα που δεν μπορούσε να βρει πρόσφορο έδαφος ο σοσιαλισμός και δεν ήταν δυνατή η ένταξη στο «ανατολικό» μπλοκ (άμεσα ή εμμεσα), μοναδικό αντίβαρο στον δυτικό ιμπεριαλισμό ήταν ένας προοδευτικός εθνικισμός τύπου Τορίχος, που δεν ήταν οπωσδήποτε αρεστός στους γιάνκηδες αλλά μέχρι ενός σημείου μπορεί να ήταν ανεκτός. Ανάλογες περιπτώσεις στη Μέση Ανατολή θα μπορούσαν να θεωρηθούν ο Νάσερ και ο Καντάφι (στα πρώτα χρόνια της εξουσίας του πριν τα κάνει πλακάκια με τη Δύση).

  5. Ναι, όντως υπήρξαν και αλλού. Στην Λατινική Αμερική το φαινόμενο παρατηρείται σε μόνιμη βάση και σε κοινωνίες πολιτικά και κοινωνικά αρκετά πιο προχωρημένες από τις αντίστοιχες σε Αφρική και Μέση Ανατολή.
    Για αυτό και είναι -κατά τη γνώμη μου- πιο ενδιαφέρον το φαινόμενο εκεί, αν και δεν μου αρέσει η λογική της προσωποπαγίας η οποία σαφώς και ενισχύεται σε όλες αυτές τις περιπτώσεις.

    ΥΓ: Εκτός ορίων του CdF-Καντάφι περιπτωσάρα ολκής, μοναδική στα χρονικά (σημείωση: «Στα πρώτα 35 χρόνια της εξουσίας του πριν τρελαθεί τελείως και τα κάνει πλακάκια με τη Δύση»).


Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s