Η παλιά δύσοσμη συνταγή

Δεν ήθελα να ασχοληθώ για άλλη μια φορά με την διαμάχη Βενεζουέλας-Κολομβίας μέρα που είναι ([1],[2]), αλλά τα γεγονότα τρέχουν σαν τρελά.
Η Βενεζουέλα διέκοψε τις διπλωματικές της σχέσεις με την Κολομβία μετά τους ισχυρισμούς της τελευταίας ότι η κυβέρνηση Chavez βοηθά τα FARC και φιλοξενεί βάσεις τους, στο έδαφός της. Το πρόβλημα δεν είναι τα FARC, τα οποία άλλωστε μόνο από την Ουάσινγκτον, την Ε.Ε, και κάποιες άνευ σοβαρής διπλωματικής σημασίας χώρες [1] αναφέρονται ως τρομοκρατική οργάνωση. Είναι η επίθεση που πρέπει να δεχτεί η εναλλακτική πολιτική πρόταση που παίρνει σάρκα και οστά στην Βενεζουέλα.

Οι ισχυρισμοί του πρέσβη της Κολομβίας στον Οργανισμό Αμερικανικών Κρατών (ΟΕΑ) Luis Alfonso Hoyos για 1.500 μαχητές των FARC οι οποίοι εδράζουν σε 80 στρατόπεδα στην Βενεζουέλα, ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι για τον σενιόρ Τσάβες, καθώς οι επιθέσεις που δέχεται η χώρα του «από την κολομβιανή ολιγαρχία» τον αναγκάζουν «για λόγους αξιοπρέπειας» να διακόψει τις διπλωματικές του σχέσεις με την «αδερφή Κολομβιανή Δημοκρατία».

Στην Κολομβία το χάσμα μεταξύ του απερχόμενου Προέδρου Άλβαρο Ουρίμπε και του διαδόχου του Μανουέλ Σάντος μεγαλώνει και μάλιστα δημοσίως. O απερχόμενος Άλβαρο Ουρίμπε, λίγο πριν παραχωρήσει την θέση του στον διάδοχό του, ζητά την διεξαγωγή έρευνας από τον Οργανισμό Αμερικανικών Κρατών (ΟΕΑ) στα εδάφη της Βενεζουέλας προκειμένου να «αποδειχτεί» ο επίμονος αλλά μέχρι τώρα πανυγηρικά αστήριχτος ισχυρισμός του ότι η Βενεζουέλα βοηθά τους «τρομοκράτες» των FARC, παρέχοντάς τους μάλιστα έδαφος για βάσεις.

Ο Uribe, το τέλος της θητείας του οποίου στην Λατινική Αμερική θυμίζει κάπως τις αντίστοιχες ημέρες αποχώρησης του στενού του φίλου George Bush Jr. το 2009 για τον πλανήτη ολόκληρο, σε μία τελευταία του συνέντευξη στην εφημερίδα El Tiempo, εξέφρασε την «λύπη του» για το γεγονός ότι αποχωρεί από την εξουσία βλέποντας ακόμα τα FARC και τον ELN να έχουν επιχειρησιακές δυνατότητες.  Ο απερχόμενος Πρόεδρος παραδέχτηκε ότι κατά την διάρκεια της θητείας του τον έπιασαν τα κλάματα κάποιες φορές. Το θέμα σενιόρ είναι ότι επί θητείας σας κλαίει η δόλια Κολομβία δίχως σταματημό… Α, μην ξεχάσω, ζήτησε και συγγνώμη από το λαό του Εκουαδόρ για τους βομβαρδισμούς του 2008[2].

Ο Santos από την πλευρά του χωρίς να θέλει να συσφίξει κιόλας τις σχέσεις του με την Βενεζουέλα –κάθε άλλο- βλέπει την Κολομβία απομονωμένη στα πλαίσια του (ΟΕΑ) και του Οργανισμού Λατινοαμερικανικών Κρατών (UNASUR), και το σημαντικότερο, με ζημιές που ξεπερνούν τα 6 δις δολάρια από τις εισαγωγές κολομβιανών προϊόντων στην Βενεζουέλα, οι οποίες έχουν παγώσει μετά την εγκατάσταση των 7 βορειοαμερικανικών βάσεων στην Κολομβία πέρυσι.

Σύμφωνα με τον καθηγητή Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο UCV της Βενεζουέλας Jorge Perez, η Βενεζουέλα αντικατέστησε σταδιακά τα περισσότερα προϊόντα που εισήγαγε από την Κολομβία με εισαγωγές από άλλες νοτιοαμερικανικές αγορές, δεδομένο που δεν θα έχει αρνητικές επιπτώσεις στην αγορά τροφίμων –την αχίλλειο πτέρνα της βενεζολάνικης παραγωγής- καθώς η συντριπτική πλειοψηφία των τροφίμων εισάγονται.

Ο Hugo Chavez πάντως για άλλη μια φορά έκανε λόγο για «προσπάθεια της Κολομβίας να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα» και για πόλεμο εντυπώσεων και αρνητικής προπαγάνδας προς τη χώρα του. Και, όπως συνηθίζει, είπε μια πικρή αλήθεια, ότι «ο κολομβιανός λαός» είναι αυτός που θα σταματήσει αυτή την ιστορία. Το σενάριο μιας στρατιωτικής επίθεσης της Κολομβίας στην Βενεζουέλα κάθε φορά έρχεται και πιο κοντά στην πραγματικότητα σύμφωνα με τον πρεζιντέντε, ο οποίος μάλιστα ακύρωσε την προγραμματισμένη επίσκεψή του στην Κούβα και απείλησε ότι σε περίπτωση κολομβιανής επίθεσης θα σταματήσει τις εξαγωγές πετρελαίου προς τις ΗΠΑ.

Εν τω μεταξύ, εκτός από την στήριξη των περισσοτέρων κρατών της ηπείρου προς τη Βενεζουέλα, οι κολομβιανοί ισχυρισμοί δέχονται το ένα πλήγμα μετά το άλλο. Σε ανοιχτές επιστολές τους προς τον γ.γ. του ΟΕΑ José Miguel Insulza , οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, παρατηρητήρια και άλλοι φορείς –μερικοί εκ των οποίων εδράζουν στις ΗΠΑ- κατακεραυνώνουν την 8ετή διακυβέρνηση Uribe:

1) για τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων εντός της χώρας (20.000 νεκροί “μαχητές”, χιλιάδες άλλοι νεκροί πολίτες, περισσότερες από 2.000 εκτελέσεις από τις Ένοπλες Δυνάμεις, εκτοπισμός εκατομμυρίων ανθρώπων εντός της χώρας και  αναγκαστική μετανάστευση χιλιάδων άλλων στο εξωτερικό),
2) για την δημιουργία και υπόθαλψη περιφερειακών εντάσεων που η ήπειρος είχε χρόνια να δει
(2008-βομβαρδισμός Εκουαδόρ, 2009-εγκατάσταση βάσεων ΗΠΑ στο έδαφος της χώρας), και
3) για τον συνεχή τορπιλισμό όποιων προσπαθειών διαλόγου
εντός των πλαισίων της Λατινικής Αμερικής και της αμερικανικής ηπείρου γενικότερα.

Το πρόβλημα για τη νέα κυβέρνηση της Κολομβίας είναι ότι ο επικεφαλής της Juan Manuel Santos, εμπλέκεται άμεσα ή έμμεσα και στις τρεις προαναφερθείσες κατηγορίες. Με τέτοιο βιογραφικό μάλιστα η στήριξη που λαμβάνει από τον επιχειρηματική και μιντιακή ολιγαρχία της χώρας ίσως να μην αποδειχτεί αρκετή.

Το πρόβλημα για τον Hugo Chavez είναι ότι για άλλη μια φορά βλέπει τα ΜΜΕ  παγκοσμίως να αντιμετωπίζουν «ισομερώς και αντικειμενικά» τις αβάσιμες εδώ και χρόνια κατηγορίες ενός δολοφονικού καθεστώτος με το κράτος του και την κυβέρνησή του.

Με την τεράστια στήριξη του Λευκού Οίκου και τους «τρομοκράτες των FARC» ως πρόσχημα, οι Κολομβιανοί επιδίδονται στην παλιά δύσοσμη και επίμονη συνταγή των πατρόνων τους, αυτή της ακατάσχετης προπαγάνδας που στο τέλος μέσω των ΜΜΕ, μετατρέπει το ψέμα σε αλήθεια και το μαύρο σε άσπρο. Η ιστορία μάλλον θα έχει πολλά επεισόδια, ψέματα και φανφαρονισμούς…



[1] Τα κράτη που θεωρούν τρομοκρατική οργάνωση τα FARC είναι εκτός της Κολομβίας και των ΗΠΑ, τα μέλη της Ε.Ε., ο Καναδάς και η Νέα Ζηλανδία.
[2]
Εδώ ολόκληρη η συνέντευξη για τους μερακλήδες (στα ισπανικά).

 

Advertisements

7 Σχόλια to “Η παλιά δύσοσμη συνταγή”

  1. Μέρα που είναι, εκτός από την πρώτη πράξη της Κουβανικής Επανάστασης σαν σήμερα τερματίστηκε και ο Πόλεμος της Κορέας. Ελπίζουμε να μην αναβιώσει, καθώς μαζι με το Ιράν αποτελούν τις πιο «θερμές» ζώνες του πλανήτη. Όσο αφορά τη διένεξη Βενε-Κολο μάλλον δε συμφέρει καμία χώρα να χοντρύνει πολύ το πράγμα, αφού πρέπει να είναι περίπου ισοδύναμες στρατιωτικά. Το ζητούμενο σε τέτοιες περιπτώσεις είναι οι συμμαχίες. Η Κολομβία έχει σύμμαχο την ισχυρότερη στρατιωτική μηχανή του κόσμου αλλά η Βενεζουέλα έχει συμμάχους περισσότερες χώρες της περιοχής. Ίσως πάμε για έναν… ψυχρό πόλεμο των τροπικών; Οψόμεθα…

    Στο μεταξύ τα ναυτάκια έχουν ήδη πατήσει πόδι και στην Κόστα Ρίκα

    ΥΓ: Το αφιέρωμα του Ρίζου περιέχει κάμποσες μικροανακρίβειες, αλλά τις παραβλέπουμε λόγω της ημέρας.

  2. Δεν υπάρχει σοβαρή πιθανότητα στρατιωτικής διένεξης νομίζω, πρόκειται για σενάρια που επιτηδευμένα κάνουν κύκλους για μια σειρά λόγων, όπως την πίεση στη Μπολιβαριανή Δημοκρατία, την αναβάθμιση του ρόλου της Ουάσινγκτον στην περιοχή μετά την αποδυνάμωση των τελευταίων χρόνων, την αύξηση των εξοπλισμών και φυσικά την δυνατότητα που παράσχεται σε κάθε κυβέρνηση να δείξει ότι πατάει πόδι.
    Από την άλλη πλευρά όμως και οι βάσεις των ΗΠΑ στην Κολομβία είναι βραχνάς και η τεχνητή πίεση προς την Βενεζουέλα αυξάνεται.

    Για τις νέες δυνάμεις στην Κόστα Ρίκα, δεν είναι παρά το διεθνές «διπλωματικό» επιστέγασμα των πρόσφατων εκλογών στη χώρα και άλλη μία προσπάθεια αναβάθμισης των ΗΠΑ στην Κεντρική Αμερική, στην οποία τον τελευταίο χρόνο πάνε νομίζω πολύ καλά…

    Το αφιέρωμα του Ρίζου ήταν ότι πιο γρήγορο μπορούσα να βρω συγκεντρωμένο στα ελληνικά και το οποίο δεν θα ήταν εμπαθές προς τους barbudos. Χτες έψαχνα και από τα μέρη σου μιας και ήμουν σίγουρος ότι κάτι θα γράψεις και τελικά το έγραψες

  3. Σίγουρα δεν ήταν εμπαθές το αφιέρωμα του Ρίζου, και φυσικά δεν μπορούσε να είναι. Λίγο πρόχειρο ίσως, δικαιολογημένα κατακαλόκαιρο, και αναπαρήγαγε κάποια κλισέ, όπως τη μυθολογία των «12» επιζησάντων στην απόβαση του Γκράνμα στην Πλάγια Λας Κολοράδας. Οι οποίοι ήταν περισσότεροι, πιθανότατα 20-25.

    Επίσης όπως ήταν αναμενόμενο, καθαγιάζει το ρόλο του ΚΚ Κούβας πριν την επιτυχία της Επανάστασης, παραδεχόμενο απλά ότι δε συμφώνησε αρχικά με τον ένοπλο αγώνα, αλλά στήριξε με κάθε άλλο τρόπο την Επανάσταση. Είναι γνωστό όμως ότι παλιότερα οι κομμουνιστές είχαν συνεργαστεί ακόμα και με τον… Μπατίστα, προφανώς στα πλαίσια των στρατηγικών των Λαϊκών Μετώπων που έρχονταν από τη – σταλινική – Μόσχα. Είχαν φτάσει να διαγράψουν ακόμα και το Ραούλ, ίσως τον πιο παλιό και θερμό κομμουνιστή ανάμεσα στους μπαρμπούδος (αν και μετά ξύρισε την αραιή γενειάδα του). Επίσης τους πρώτους μήνες μετά τον θρίαμβο, το ΚΚ προσπάθησε να χειραγωγήσει την Επανάσταση, πετυχαίνοντας να βάλει ανθρώπους του σε θέση κλειδιά και εκτοπίζοντας επαναστάτες μη κομμουνιστές – ακόμα χειρότερα αν ήταν τροτσκιστές. Εν μέρει το δέχτηκε αυτό και ο Φιντέλ, ποντάροντας στην πολιτική εμπειρία τους. Σύντομα όμως διαπίσωσε ότι δεν μπορεί να στηριχτεί στην παλιά γραφειοκρατική ηγεσία του ΚΚ και πήρε την κατάσταση στα χέρια του. Κρατώντας, στο μέτρο των δυνατοτήτων, σε σχετική απόσταση και τους εισαγόμενους γραφειοκράτες εκ Κρεμλίνου, με ρούμι, πούρα και… Habana by night. Δεν ήρθε βέβαια ποτέ σε άμεση ρίξη μαζί τους, όπως έκανε ο Τσε, ως άνθρωπος πρακτικός και τακτικιστής – όπως ήταν και ο Λένιν. Δεν είναι τυχαίο που η Επανάστασή του ζει ακόμα – με όποια προβλήματα και εμπόδια – ενώ η Οκτωβριανή μας άφησε χρόνους…

  4. Σχετικά με τον Ουρίβε, πολύ αποκαλυπτικό το άρθρο του Ατίλιο Μπορόν.

    Μεταξύ άλλων αναφέρει ότι ουσιαστικά ο Ουρίβε είναι αναγκασμένος να δρα προβοκατόρικα κατά της Βενεζουέλας, ακόμα και μετά την παράδοση της προεδρίας, επειδή οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ έχουν συγκεντρώσει πληθώρα στοιχείων εις βάρος του, για συνεργασία με καρτέλ ναρκωτικών κ.α., και φοβάται μην έχει την ίδια τύχη με το Νοριέγκα – ένα άλλο πιόνι τους στην περιοχή που κάποτε σταμάτησε να συνεργάζεται. Και το πλήρωσε.

  5. To επίσημο ΚΚ Κούβας δεν στήριξε τον ένοπλο αγώνα, ενώ πολλά μέλη του ήταν τελείως αντίθετα με τις ενέργειες των Barbudos. Φυσικά σημαντικό μέρος του κόμματος στήριξε τη νέα διαδικασία, αλλά η Επανάσταση στην Κούβα ξεκίνησε μία γενική τάση στην Λατινική Αμερική, κατά την οποία τα επίσημα ΚΚ βλέπουν νίκες του αριστερού κινήματος, στις οποίες είναι απόντα ή δεν διαδραματίζουν (τον) κεντρικό ρόλο. (Αλιέντε-Χιλή, Σαντινίστας-Νικαράγουα οι πλέον σημαντικές).

    Για το δεύτερο σχόλιο περί του Ουρίμπε: δεν πιστεύω ότι έπρεπε ντε και καλά να τον εκβιάσει η Ουάσινγκτον για να στρέφεται με μένος εναντίον της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας, αλλά αν ισχύει (κάτι θα ξέρει κι ο Μπορόν) μας εξοπλίζει με επιπλέον επιχειρήματα για όσα γράφουμε τόσο καιρό…

    ΥΓ:Νοριέγκα-φανταστικό άτομο…Στον υπολογιστή μου που προ δύο μηνών κάηκε, δύο πράγματα κλαίω που είχα ετοιμάσει, ένα αφιέρωμα στο Κολομβιανό ναρκεμπόριο και ένα αφιέρωμα σε δαύτον…

  6. Προφανώς ο Ουρίβε δεν χρειαζόταν να εκβιαστεί για να κάνει καλά τη δουλειά που του ανέθεσαν. Η εκδοχή του Μπορόν εξηγεί γιατί ο τέως συνεχίζει τα ίδια ενώ έχει παραδόσει την προεδρία στο Σάντος, ενώ θα περίμενε ίσως κάποιος να το παίξει… Καραμανλής με μπάνια και playstation. Πιθανότητα μέχρι να είναι έτοιμος ο διάδοχος Σάντος να τον αντικαταστήσει επάξια.

  7. Να και κάτι ενδιαφέρον να έχουμε να διαβάζουμε στις διακοπές ή τη… φυλακή

    Colombia, US Accountability and Global Implications


Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s