Τρεις καραμπίνες

Τρεις …καραμπίνες:
-μία για τον υπουργό Άμυνας,
-μία για τον πρόεδρο, και
-μία για όσους πίστευαν ότι η Παραγουάη μπορεί επιτέλους να κυβερνηθεί ομαλά από δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις.

Τρεις …καραμπίνες που κλάπηκαν την περασμένη Κυριακή από στρατόπεδο ίσως είναι αρκετές για να επιφέρουν  ότι δεν επέφεραν ατελείωτες συνομωσίες εδώ και δύο χρόνια στην Παραγουάη: την πτώση του Fernando Lugo από την προεδρία της χώρας.

Τέτοια γκαντεμιά ρε παπά, ούτε στον χειρότερο εχθρό σου. Ακροβατείς ανάμεσα σε ακροδεξιούς στρατιωτικούς, μια πρεσβεία (ΗΠΑ) που κάνει ότι της γουστάρει, την πολύ μικρή οικονομική ελίτ να σου βάζει τρικλοποδιές όπου σε εύρη… Και τώρα παθαίνεις καρκίνο και καπάκι πάνε να σου φάνε τον υπουργό Άμυνας για τρία Μ-16…

O υπουργός Άμυνας Luis Bareiro Spaini έθεσε την παραίτηση του στην διάθεση του Προέδρου μετά την κλοπή όπλων (…τριών  τυφεκίων Μ-16 για την ακριβεια) από κεντρικές εγκαταστάσεις των Ενόπλων Δυνάμεων, για την οποία η Βουλή των Αντιπροσώπων τον κατηγορεί ότι δεν έδωσε επαρκείς εξηγήσεις (αρνήθηκε να παραστεί σε ακροαματική διαδικασία) ψηφίζοντας μάλιστα -μετά από αίτημα της αντιπολίτευσης-πρόταση μομφής και την παραπομπή του σε ακροαματική διαδικασία-δίκη, στην οποία θα αποφασιστεί η αποπομπή του ή όχι, δεδομένο με τεράστια σημασία για την περαιτέρω βιωσιμότητα της παραγουανής κυβέρνησης.

Για την υπόθεση κλοπής των όπλων εξηγήσεις θα κληθεί να δώσει και ο αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας, αλλά το πράγμα από όπου και αν το πιάσεις βρωμάει. Και αυτό διότι στην Παραγουάη ο Υπουργός Άμυνας δεν είναι όπως σε πολλές άλλες χώρες ο ουσιαστικός επικεφαλής στo στράτευμα, δεν έχει το γενικό πρόσταγμα στις ένοπλες δυνάμεις και στα όσα συμβαίνουν εντός των στρατοπέδων. Στην Παραγουάη το κουμάντο στις στρατιωτικές εγκαταστάσεις κάνουν οι στρατιωτικοί και όχι το υπουργείο Άμυνας.

Ο Bareiro Spaini ισχυρίζεται όμως ότι τα τρία Μ-16 δεν εκλάπησαν μετά από επίθεση εναντίον των φρουρών-σκοπών όπως αρχικά είχε υποστηριχθεί, αλλά ότι τα πήραν οι ίδιοι από το στρατόπεδο, προσπαθώντας βέβαια με αυτό τον τρόπο να υποστηρίξει τους ισχυρισμούς του περί καταδίωξής του από την αντιπολίτευση.
Κάποιοι σχετίζουν με το γεγονός με  το αριστερό νεοσύστατο (2008) αντάρτικο Ejército del Pueblo Paraguayo (EPP).

Ο Bareiro που θεωρούταν από τους πιστότερους συνεργάτες του Προέδρου Lugo είχε μπει στο μάτι πολλών από τον περασμένο Μάρτιο, όταν και κατηγόρησε ευθέως την πρεσβεία των ΗΠΑ στην χώρα για ανάμειξη στα εσωτερικά της Παραγουάης καταγγέλλει ένα ολόκληρο δίκτυο που βρίσκεται πίσω από την δίωξή του, δίκτυο το οποίο, όπως ισχυρίζεται έχει στόχο να ρίξει από την προεδρία της χώρας τον Fernando Lugo.

Ο τελευταίος, σαν να μην του έφταναν όλα τα προβλήματα που έχει να αντιμετωπίσει έχει διαγνωστεί με καρκίνο και σύμφωνα με τον Bareiro, την εβδομάδα που ο Πρόεδρος πήγε για θεραπεία στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας, οι αντιπολιτευτικοί κύκλοι στη χώρα οργίασαν. Επιπλέον ο Bareiro προειδοποιεί και για τις σχέσεις του αντιπροέδρου της χώρας Federico Franco με την πρεσβεία των ΗΠΑ στην Ασουνθιόν, καθώς και για τις συζητήσεις του με υψηλά ιστάμενα πρόσωπα κατά την διάρκεια δεξιώσεων στην πρεσβεία (τους κακομαθαίνει φαίνεται η κ. Πρέσβης).

Με τον πρόεδρο Lugo στο επίκεντρο μιας τελείως δραματικής κατάστασης, η αντιπολίτευση φωνάζει ότι δεν μπορεί πια να ασκήσει –και- λόγω της ασθένειάς του τα προεδρικά του καθήκοντα…

Σύμφωνα με πολλούς, το «ξήλωμα» του Bareiro Spaini και μια προσαγωγή του σε ακροαματική διαδικασία στην Γερουσία (στην απόφαση της οποίας για αποπομπή ή όχι του Bareiro θα απαιτηθεί πλειοψηφία δύο τρίτων) είναι η αρχή του τέλους για την φιλολαϊκή κυβέρνηση Lugo.

Ο καθολικός επίσκοπος που εκλέχτηκε πανηγυρικά το 2008, δεν έχει ξυπνήσει ούτε ένα πρωί από τότε χωρίς να του παίρνουν τα αυτιά και το μυαλό φήμες για πραξικοπήματα. Αν και καρτερικά υπομένει το βορειοαμερικανικό και βραζιλιάνικο χέρι που μακρύ πέφτει πάνω στην χώρα, οι περιφερειακές «φιλίες» του στην περιοχή και η προσπάθεια για μία έστω και ελάχιστη πιο αξιοπρεπή εξωτερική πολιτική έχουν επιφέρει την οργή στην δεξιά αντιπολίτευση και την πρεσβεία των ΗΠΑ στην χώρα. Επιπλέον, προφανώς δεν είναι ευχαριστημένοι ούτε και με το γεγονός ότι:
-το 20% του πληθυσμού ζει σε συνθήκες απόλυτης ένδοιας,
-ότι το 85% των καλλιεργήσιμων εδαφών ανήκει στο 2% του πληθυσμού,
-ότι χιλιάδες οικογένειες δεν έχουν ούτε μισό μέτρο στην διάθεσή τους να καλλιεργήσουν,
-ότι η παραγωγή ελέγχεται από 5-6 εταιρίες, και
-ότι το 9% (..?!!) της ανάπτυξης του Α.Ε.Π. το οποίο αναμένουν για το 2010, θα το καρπωθεί και πάλι εξολοκλήρου μια μικρή κάστα η οποία ουδέποτε έχασε τα προνόμια που τους παραχώρησε το σιδερένιο γεμάτο αίμα χέρι του επί 35 έτη δικτάτορα Alfredo Stroessner (1954-1989).

Και η οποία κάστα τώρα ετοιμάζεται να ξαναλάβει τα ηνία της δόλιας Παραγουάης…

Advertisements

5 Σχόλια to “Τρεις καραμπίνες”

  1. Όλη αυτή η ιστορία για 3 τουφέκια μόνο; Εδώ σε μας τόσες αποθήκες οπλισμού έχουν διαρρηχθεί κα δεν νομίζω να πήγαν πολλοί στο σπίτι τους, υψηλά ιστάμενοι τουλάχιστο.

    Άλλη μια άτυχη μικρή χώρα η Παραγουάη. Θυμίζω και τον ολέθριο Τριεθνή Πόλεμο του 1865-1870, απέναντι σε Βραζιλία, Αργεντινή, Ουρουγουάη, και βρετανικά κεφάλαια, που κατέστρεψε ολοκληρωτικά τη χώρα.

  2. Δεν είναι ακριβώς τα 3 τουφέκια… Είναι ότι πιάνονται από οτιδήποτε και τραβάνε την κατάσταση από τα μαλλιά για να κάνουν την επιβίωση της κυβέρνησης όσο το δυνατόν πιο δύσκολη. Τώρα, αν χαθεί η υπόθεση στη Γερουσία κανείς δεν ξέρει τι μπορεί να συμβεί…
    Ούτως ή άλλως ο Lugo είναι πια σε μία κατάσταση που δεν τον θέλει κανένας, ούτε η δεξιά, ούτε σημαντικό μέρος της όποιας αριστεράς υπάρχει στη χώρα. Από τα λίγα που γνωρίζω πάντως, αναρωτιέμαι τι καλύτερο θα μπορούσε να κάνει…

  3. Θα συμφωνήσω μαζί σου Χουάν, όσο αφορά τις καλύτερο θα μπορούσε να κάνει ο Λούgκο. Και δυστυχώς η όποια προσπάθειά του υπονομεύτηκε εξ αρχής εξαιτίας της επιλογής, για εύλογους λόγους, του συγκεκριμένου αντιπρόεδρου Federico Franco (μπορεί το «βαρύ» επώνυμο που φέρει να του επιβάλλει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων). Οπως δείχνουν όλα είναι ο άνθρωπος-κλειδί των αρνητικών εξελίξεω αυτή τη στιγμή ενώ οι πολύ ταραγμένες σχέσεις με τον Λούγκο έχουν μέχρι σήμερα λειτουργήσει ανασταλτικά όχι μόνο εντός Παραγουάης. Χαρακτηριστικά: είναι ο άνθρωπος που προωτοστατεί στην μη έγκριση της εισόδου της Βενεζουέλας στο Mercosur.

    Ωστόσο και η Παραγουάη παρά τις ιδιαιτερότητές της και τα μειονεκτήματά της εξ αρχής, αποτελεί κατά την άποψή μου ένα «κλασσικό δείγμα» της κρισιμότητας των εξελίξεων στη Λατινική Αμερική, που λόγω «προοδευτικών εξελίξεων» μία δεκαετία τώρα τροφοδοτεί τα «ονειρά μας».

    Σε όλη τη Λατινική Αμερική, το ερώτημα νομίζω ότι είναι “που πηγαίνουμε” ειδικά καθώς οι δυνάμεις που κινούν τις εξελίξεις είναι και αντίρροπες αλλά και οι διαδικασίες που έχουν δρομολογηθεί έχουν φτάσει σε «σταυροδρόμι».

    Σχηματικά και μόνο, υπάρχουν δύο είδη “αριστεράς” αυτή τη στιγμή, οι κυβερνήσεις και τα λαϊκά και ιθαγένικα κινήματα. Η διαδικασία ανόδου “αριστερών κυβερνήσεων” έγινε μέσα από εκλογικές διαδικασίες και κύριος στόχος ήταν κι παραμένει, ο ολοένα και μεγαλύτερος έλεγχος των πλουτοπαραγωγικών πηγών, η ανάκτηση της ανεξαρτησίας και η οικονομική ανάπτυξη βασισμένη στη «δικαιοσύνη”. Από την άλλη τα λαϊκά κινήματα, ορθώς, παλεύουν για τον έλεγχο των μέσων παραγωγής και μεγαλύτερη λαϊκή εξουσία ενώ τα ιθαγένικα κινήματα προτάσσουν ότι το κυρίαρχο δεν είναι η οικονομική ανάπτυξη αλλά ο συντονισμός και η σύζευξη εκ νέου με την Pachamama. Δεν επιζητούν οικονομική ανάπτυξη με τον τρόπο που προβάλλεται, αλλά σε συντονισμό με τη φύση και επιδιώκουν την αναγνώριση των κυριαρχικών τους δικαιωμάτων τόσο ως φυλές όσο και επί των “πατρογονικών τους εδαφών” . Το καθοριστικό στοιχείο είναι ότι όλες αυτές οι πλευρές, δεν έχουν ούτε τους ίδιους αντικειμενικούς στόχους και επίσης κάνουν χρήση τελείως διαφορετικής “ιδεολογικής” γλώσσας.

    Συνεπώς οι εντάσεις έως και συγκρούσεις εντός του «κινήματος» θα ενταθούν καθώς θα κληθούν να απαντήσουν στο ερώτημα «που πηγαίνουμε».

    Αν με ρωτούσες εμένα θα σου έλεγα «εύκολο». Το ζήτημα είναι τι θέλεις πραγματικά και ακόμη και εάν υπάρχουν πολύ σοβαρές συγκρούσεις, όταν υπάρχει η «πίστη στο όνειρο» και δεδομένου ότι το διακύβευμα είναι τόσο μεγάλο, υπάρχει πάντα ο τρόπος να αναζητήσεις τον τρόπο να το επιτύχεις. Ακόμη και την ύστατη στιγμή όταν όλα φαίνεται ότι έχουν χαθεί οριστικά. Ωστόσο, reality bites….

  4. Καλώστην…

    Ναι, έχουν την ίδια βάση αν και ξεκινούν από διαφορετικές αφετηρίες και για αυτό μιλούν τελείως διαφορετική «ιδεολογική» γλώσσα. Σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα έχουν τελικά και διαφορετικούς ή συγκρουόμενους στόχους (βλ. Λούλα και αρκετές φυλές στην Βραζιλία).

    Είναι όμως πρωτεύον αυτή την εποχή να υπάρξει μια κοινή βάση, μία πλατφόρμα ανάμεσα σε κυβερνήσεις και ιθαγενικά κινήματα γιατί έχουν έναν ενιαίο και μεγάλο εχθρό, τις αντιπολιτεύσεις σε όλα τα προοδευτικά κινήματα σε Βενεζουέλα, Εκουαδόρ, Βολιβία και τους υπόλοιπους, που έχουν βάλει το μαχαίρι στα δόντια και προχωρούν.

    Γι’ αυτό είναι και κομβικής σημασίας οι εκλογικές αναμετρήσεις που έρχονται σε Βενεζουέλα και Βραζιλία: ειδικά στην Βραζιλία φαίνεται να έχουν κριθεί τα πάντα, αλλά ποτέ μην λες ποτέ, όταν η αντίδραση έχει τέτοια υποστήριξη και σπρώξιμο από τον επιχειρηματικό και παλιό πολιτικό κόσμο εντός και εκτός των χωρών τους…

  5. ΥΓ περί Βραζιλίας:
    Θα μου πεις βέβαια σιγά τα ωά με την Rousseff. E, δεν προκαλεί την αηδία που προκαλεί ο Serra σε καμία περίπτωση


Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s