…Kάτω από το χαλάκι

Η Αργεντινή βυθισμένη στην συνηθισμένη εγωπάθειά της κοιτιέται στον καθρέφτη και θυμάται ότι τα τελευταία μόλις χρόνια άρχισαν να κινούνται οι διαδικασίες για παραπομπή στην δικαιοσύνη του “Almirante Cero” …
Στα είκοσι εφτά έτη όμως της μεταπολίτευσης ο Emilio Eduardo Massera την είχε βγάλει …λάδι.

Πέθανε ο ναύαρχος Emilio Eduardo Massera και η Αργεντινή προσπαθεί και πάλι να κρυφτεί πίσω από το δάχτυλό της. Μαζί με τον αρχηγό του Στρατού Ξηράς Jorge Videla και τον επικεφαλή της Αεροπορίας Orlando Agosti ηγήθηκαν του πραξικοπήματος του 1976 που ανέτρεψε την Isabel Perón. Μέχρι και τον Σεπτέμβρη του ’78 ο Massera ήταν μέρος της τρικέφαλης «Διαδικασίας Εθνικής Αναδιοργάνωσης» όπως αυτοαποκαλούσε η δικτατορία τα κυβερνητικά πεπραγμένα της.

Η αστική τάξη της Αργεντινής δεν ξέχασε τις υπηρεσίες της δικτατορίας. Η εφτάχρονη χούντα και οι σφαγές εναντίον της αριστεράς εξασφάλισαν ότι η τελευταία δεν θα ξανασήκωνε ποτέ κεφάλι, πράγμα που ισχύει μέχρι και σήμερα. Με μία σειρά νόμων, όπως αντίστοιχα συνέβη και στην Ουρουγουάη και την Χιλή, δικτάτορες, καταπιεστές και δολοφόνοι εξασφάλισαν την πλήρη ατιμωρησία, αμνηστία και χάρες.  Όπως συνέβη και στα αντίστοιχα πραξικοπήματα σε Χιλή (1973-1991) και Ουρουγουάη (1973-1985) οι μεταπολιτεύσεις προτίμησαν να κρύψουν το αίμα και τα σκατά κάτω από το όμορφο χαλάκι της αστικής δημοκρατίας, κρατώντας για τον εαυτό τους το αντισυνταγματικό προνόμιο να μην δικάσουν τους κύριους υπαίτιους των δικτατορικών καθεστώτων.

Όλες οι προσπάθειες θυμάτων ή συγγενών θυμάτων της χούντας, οργανώσεων και φορέων σκόνταφταν πάνω στην ουσιαστική ατιμωρησία που επέβαλλε ο αστικός κόσμος της χώρας και το απίστευτο κυνήγι μαγισσών συνεχιζόταν για χρόνια χωρίς λογική και όρια. Ποιους βασάνισαν οι καταπιεστές εκείνο το βράδυ και ποιοι ακριβώς ήταν, πως εκτέλεσαν εκείνο τον χειμώνα τον τάδε, ποιους πέταξαν σε τσιμεντένιους τάφους από ελικόπτερα στον ωκεανό, ποιος έδωσε την εντολή, πόσοι κρατήθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, πότε έγινε η μαζική εκτέλεση; Και γιατί αφού τους ξέρουμε δεν τους τιμωρούμε;

Ο σενιόρ Μασέρα καταδικάστηκε σε ισόβια το 1985, αλλά το 1990, ο τότε Πρόεδρος της χώρας Carlos Ménem με το Διάταγμα 2741/90 απένειμε χάρη σε αυτόν και σε μια σειρά άλλα καλόπαιδα που γέμισαν τη χώρα και τις θάλασσες με πτώματα και επέφεραν ένα αξεπέραστο μέχρι και σήμερα ψυχολογικό σοκ στη χώρα.


Για οχτώ ολόκληρα χρόνια, από το 1990 έως και το 1998 ο Massera όχι μόνο κυκλοφορούσε ελεύθερος, αλλά η ανοχή της κοινωνίας με την αμέριστη συμπαράσταση της πολιτικής σκηνής της χώρας τον είχε κάνει να λέει ότι «τα παιδιά και τα εγγόνια μου θα αναφέρουν το επίθετό τους με περηφάνεια»… Ο Massera ήταν περήφανος για πολλά πράγματα. Eκτός βέβαια του ότι υπήρξε εκ των επικεφαλών του «Βρώμικου Πολέμου», του πιο αδίστακτου κυνηγητού της αργεντίνικης κοινωνίας, η δράση του ήταν διεθνής, αφού συμμετείχε στην ιταλική μασονική οργάνωση Propaganda Due, με διασυνδέσεις στο Βατικανό, την Ουάσινγκτον και την CIA. Είχε άριστες σχέσεις και με την Καθολική Εκκλησία, ήταν εννοείται εκ των τακτικών θαμώνων της διαβόητης Σχολής Μηχανικού του Μπουένος Άιρες, του μεγαλύτερου κέντρου συγκέντρωσης κρατουμένων κατά την διάρκεια της Εφταετίας.

Καθότι η άρχουσα τάξη θέλησε να επιβάλλει την «πολιτική της λήθης» και να ρίξει σκοτάδι στους 30 χιλιάδες και 1 αγνοούμενους της χούντας που από το 1976 έως το 1983 έβαλε την χώρα σε μια διαδικασία από την οποία ακόμα να βγει. Όπως αναφέρει ο Martin Granovsky στο εισαγωγικό του άρθρου του στην Pagina 12 «τα αποτελέσματα του τυραννικού καθεστώτος του ’76-’83 φαίνονται ακόμα: κοινωνικός κατακερματισμός, καταστροφή των παραγωγικών δυνατοτήτων της χώρας και σφαγές».

Το ’98 ξαναφυλακίστηκε προσωρινά εξαιτίας κατηγοριών εναντίον του για απαγωγές, βασανιστήρια, διαταγές για εκτελέσεις και πνιγμούς, αλλά και μια πραγματικά «εντυπωσιακή» επιχείρηση, την αρπαγή και την εμπορία βρεφών δολοφονηθέντων και αγνοουμένων.

Το 2001 εν μέσω της τρομερής οικονομικής κρίσης ο δικαστής Gabriel Cavallo κρίνει ως αντισυνταγματικούς τους δύο λεγόμενους «νόμους της ατιμωρησίας» Punto Final (’86) και Obediencia Debida (’87), οι οποίοι είχαν παραλύσει κάθε νομική διαδικασία εναντίον των υπευθύνων της χούντας. Τα πράγματα ζόρισαν καθώς η κυβέρνηση του (προσφάτως μακαρίτη) Νέστορ Κίρχνερ ήταν η πρώτη που πραγματικά θέλησε να βάλει τα πράγματα σε κάποιο δρόμο, και το 2005, σε μία συνηθισμένη τακτική τέτοιου επιπέδου εγκληματιών είχε προλάβει να πάρει ιατρική γνωμάτευση για τρέλα και συνεπώς να την γλιτώσει ως μη υπεύθυνος (για ότι αναμενόταν να του καταλογιστεί).

Το 2007 η κυβέρνηση Κίρχνερ ακύρωσε την χάρη και ξεκίνησαν οι διαδικασίες προσαγωγής του Massera σε δίκη-ες. Άρχισαν να βγαίνουν μία μία οι κατηγορίες για την δράση του. Τον περίμεναν –λένε- μια σειρά δίκες στην χώρα, και ο Πρόεδρος της Ένωσης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Rodolfo Yanzón έλεγε χτες στο Telesur ότι ο Massera «δεν πεθαίνει συγχωρεμένος». Δεν πολυσυμφωνεί μαζί του ο  Martin Granovsky υποστηρίζοντας ότι ο Μασέρα θα μπορούσε να έχει πάει σήμερα στον τάφο, χωρίς καμία αργεντίνικη καταδίκη εναντίον του, αν στις 31 του Αυγούστου που πέρασε δεν ξεκίναγε μια νέα προσπάθεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου της χώρας να κρίνει αντισυνταγματική –με βάση το Σύνταγμα και το Διεθνές Δίκαιο- την χάρη που του είχε απονείμει ο Πρόεδρος Μένεμ το 1990… Προς το παρόν δικαζόταν στην μακρινή Ιταλία για τον θάνατο τριών Ιταλών, το 1977.

Ο Carlos Lordkipanidse της Ένωσης Κρατουμένων και Αγνοούμενων της χούντας δηλώνει ότι η ατιμωρησία του Massera για τα εγκλήματα που διέπραξε του αφήνει μια «αίσθηση βαθύτατης απογοήτευσης», ενώ ο Adolfo Pérez Esquivel του Κέντρου Μνήμης, Αλήθειας και Δικαιοσύνης (Encuentro Memoria, Verdad y Justicia) μπαίνει κατευθείαν στο ψαχνό: μπορεί η αργεντίνικη δικαιοσύνη τα τελευταία χρόνια να κινείται, αλλά «μέχρι να ενεργοποιηθεί οι περισσότεροι θα έχουν πεθάνει, και όσο περισσότερο αργεί (η δικαιοσύνη) τόσο λιγότερο θα απονέμεται».

Παραμένει εξοργιστικό για τα άπειρα θύματα και τους εξαφανισμένους κάποιοι να εξακολουθούν να κυκλοφορούν ελεύθεροι. Και απαράδεκτο για την Αργεντινή που θεωρεί εαυτόν ως την πλέον …προηγμένη σε θεσμούς χώρα στην ήπειρο να διασύρεται έτσι, παραμένοντας εγκλωβισμένη από την πεισματική της άρνηση να αναμετρηθεί με το παρελθόν της.

ΥΓ: Επειδή η ζωή συνεχίζεται …κανονικά, δύο νεκροί μεταλλωρύχοι σε ορυχείο στην Χιλή…

Advertisements

6 Σχόλια to “…Kάτω από το χαλάκι”

  1. … και επίσης δεν ξεχνάμε πως στη μητέρα Ισπανία συνεχίζει να πλανάται ακόμα το φάντασμα του φρανκισμού, αφού με πρόσχημα το νόμο περί αμνηστείας δεν επετράπη στο δικαστή Γκαρθόν να αναψηλαφίσει υποθέσεις δολοφονημένων και εξαφανισμένων από τον καιρό του Εμφυλίου – ανάμεσα τους και του ποιητή Λόρκα.

  2. Και ένα μικρό δείγμα από τα επιτεύγματα του καθάρματος. Αμερικανίδα παρατηρήτρια που εστάλη από την κυβέρνηση Κάρτερ να διερευνήσει καταγγελίες για παραβιάσεις ανθρώπινων δικαιωμάτων αφηγείται μαρτυρία για εισαγωγή… ποντικού στον κόλπο κρατούμενης – και τελικώς θύματος – της δικτατορίας.

  3. Ο Φρανκισμός στην Ισπανία δεν είναι φάντασμα, είναι ολόκληρη τάση με πολλούς υποστηρικτές και ιδίως μέσα στο Partido Popular, ένα από τα δύο κόμματα εξουσίας. Να θυμίσω ότι κάποιοι ηγέτες του χαιρετούσαν φασιστικά τις φαλαγγες του Φράνκο όταν ήταν νέοι και μετά έγιναν πρωθυπουργοί.
    Αυτή η ιστορία με την αναψηλάφιση, νομίζω κρατάει αρκετά χρόνια.

    Στην Αργεντινή οι εφημερίδες και οι ιστοσελίδες που κοίταξα έχουν απίστευτες αναφορές θυμάτων βασανιστηρίων και συγγενών θυμάτων, παρόμοια με αυτή που λίνκαρες. Πλανάται παντού το ερώτημα γιατί παρέμενε ελεύθερος αυτός ο τύπος, εξού και η φράση «κρύβεται πίσω από το δάχτυλό της», αλλά και η τελευταία παράγραφος του κειμένου.

  4. Γιατί τέτοιοι άνθρωποι εξακολουθουν να μην τιμωρούνται; Είναι απίστευτο να έχουν κάνει όσα έχουν κανει και να συνεχίζουν να κυκλοφορούν ελεύθεροι

  5. Επειδή όλα τελικά πηγάζουν από τα κάτω. Για να δίνουν οι κυβερνήσεις χάρες και αμνηστίες πα να πει ότι μεγάλο μέρος των πολιτών το επικροτεί ή -τουλάχιστον- δεν βλέπει την τιμωρία τους ως αναγκαιότητα.

  6. Δεν είναι μόνο αυτό. Εφόσον αυτά τα ανθρωπόμορφα κτήνη έχουν επιτελέσει την αποστολή τους (κατάπνιξη προοδευτικών και ριζοσπαστικών κινημάτων, ξεπούλημα ρθνικού πλούτου και ψήφων της χώρας τους στους διεθνείς οργανισμούς κλπ) είναι αναμενόμενο να απολαμβάνουν υποστήριξης από ντόπια και ξένα μεγάλα συμφέροντα… Παρόμοια όπως οι… συνταξιοδοτημένοι (λόγω ηλικίας ή ειδικών περιστάσεων) μαφιόζοι.


Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s