Μια κοινωνία που μισεί τον εαυτό της

Οι αρχές της Κολομβίας επιβεβαιώνουν το θάνατο του Τζερόνιμο Γκαλεάνο, υψηλόβαθμου στελέχους των FARC. Κατηγορούταν για ληστείες, δολοφονίες, απαγωγές, εκβιασμούς, εμπόριο ναρκωτικών και τρομοκρατία. Έκανε δηλαδή ότι και οι επίσημες αρχές του κράτους. Η διαφορά είναι ότι αυτός δεν είχε τα ΜΜΕ μιας κοινωνίας που μισεί τον εαυτό της να του κάνουν πλάτες.

Ο Arquímedes Muñoz για τους φίλους “Jerónimo Galeano ” ήταν 38 χρόνια στα FARC, και η δράση του ήταν ξακουστή κυρίως στη Χουίλα, την Βάγιε ντε Κάουκα και την Τολίμα. Τώρα, μαζί με δύο συντρόφους του, λέγεται ότι την πάτησε από κάποιον “μετανοημένο” αντάρτη, που έδωσε σημαντικές πληροφορίες προκειμένου οι αρχές να βρεθούν στο κατόπι του.

Ο 57χρονος θεωρούταν από την κυβέρνηση το «δεξί χέρι» του Alfonso Cano, ηγέτη των FARC και ένας από τους εφτά διοικητές Αρχηγείων της οργάνωσης. Υπό την καθοδήγησή του, σύμφωνα με την επίσημη κυβερνητική ανακοίνωση είχε 16 “συμμορίες”. Η κυβέρνηση θεωρεί πως σύντομα και ο big boss Alfonso Cano θα βρίσκεται στα χέρια της ή σκοτωμένος.

Ο Rodrigo Rivera, υπουργός Άμυνας θεωρεί τεράστια επιτυχία την εκτόπιση του “δεξιού χεριού του ηγέτη των FARC”. Όπως και οι υπόλοιποι κυβερνητικοί όμως οι οποίοι κατά καιρούς προσπαθούν να καλύψουν με επικοινωνιακά παιχνίδια την άρνησή τους να συμβάλλουν σε μία λύση στα σοβαρά κοινωνικά προβλήματα, ξέρει πολύ καλά ότι τα FARC, είναι μια Λερναία Ύδρα για το σύστημα.

Στα όσα χρόνια ασχολούμαι με την Λατινική Αμερική, πρέπει να είναι η νιοστή φορά που οι αρχές κόβουν ένα σημαντικό κεφάλι των FARC επιφέροντας και πάλι ένα μοιραίο πλήγμα. Κάθε ένα-δύο μήνες διαβάζουμε για κάποια μεγάλη επιτυχία του κράτους εναντίον των FARC. Όσο η κυβέρνηση εξακολουθεί να καταπιέζει, να διαφθείρει και να ψεύδεται, να εκβιάζει και να σκοτώνει, η δράση των FARC και κάθε μορφή προσπάθειας κοινωνικής αλλαγής ή/και αντίδρασης νομιμοποιείται περισσότερο κάθε ημέρα που περνάει.  Και είναι θέμα χρόνου να ξεπηδήσουν άλλα κεφάλια και να πάρουν τη θέση του Jeronimo (και του όποιου Jeronimo).

Στον εμφύλιο πόλεμο που διεξάγεται στη χώρα, μην ξεχνάτε ότι “ακρότητες” διαπράττουν μόνο τα FARC και “ποτέ” οι κρατικές δυνάμεις. Έτσι αναφέρουν τα ΜΜΕ στην Κολομβία, έτσι αναπαράγονται και στην Ευρώπη, τη Βόρεια Αμερική και αλλού. Την ίδια στιγμή όμως, οι στοιχειοθετημένοι και πέραν πάσης αμφισβήτησης αριθμοί της παρανοϊκής δράσης του κολομβιανού κράτους εναντίον των ίδιων του των πολιτών, ενώ είναι πανεύκολο να βρεθούν, δεν αναφέρονται ποτέ.

Πέραν όμως των πολιτικών εγκλημάτων (οι αρχές φυσικά δεν δέχονται ότι είναι τέτοια) το πρόβλημα της εγκληματικότητας έχει μετατραπεί σε λαίλαπα.
Η κολομβιανή κοινωνία έχει μάθει να σιχαίνεται τον ίδιο της τον εαυτό!
Ως τέτοια βέβαια, έχει για Πρόεδρο της έναν άνθρωπο ο οποίος διοικούσε παραστρατιωτικές ομάδες…
Μια ολόκληρη κοινωνία εκτρέφεται από το κράτος με τη βία
, μεγαλώνει με το μίσος, προς τους κομμουνιστές αντάρτες, τους ιθαγενείς της επαρχίας, τον γείτονά του, τον διπλανό του, την ίδια την ανθρώπινη ζωή.

Όλο και πιο ειδεχθή εγκλήματα συμβαίνουν στη χώρα για γελοίες αιτίες κι αφορμές: Ένας τύπος νεαρός σκότωσε έναν άλλον επειδή λέει η γκόμενά του, ζήτησε τσιγάρο και αυτός της έδωσε. Σιγά ρε κόπανε, κράτα την σφιχτά μη σου την κλέψουν. Ένας άλλος τύπος άρχισε να πυροβολεί κατά ριπάς σε ένα σχολικό λεωφορείο. Πιο παλιά, το 2006, θυμάμαι ένα μυθικό έγκλημα: είχαν γαζώσει καταμεσής του δρόμου έναν γκέι σχεδιαστή μόδας φωνάζοντάς του την ώρα που τον σκοτώνανε ότι «η Κολομβία είναι χώρα για άντρες».

Σύμφωνα με το Παρατηρητήριο Εγκλημάτων της Κολομβιανής αστυνομίας ο ρυθμός εγκληματικότητας ανάμεσα στο 2004 και το 2009 έχει αυξηθεί από 200 στα 300 και πλέον περιστατικά ανά 100.000 κατοίκους, ένα νούμερο εξαιρετικά υψηλό. Περιστατικά οικογενειακής βίας έχουν σημειώσει αύξηση κατά 50%, ενώ έχει αυξηθεί και η χρήση βίας εναντίον παιδιών και ηλικιωμένων. Οι γυναίκες από παλιά χρησιμοποιούνται ως προειδοποίηση-μήνυμα προς τον στόχο. Οι άντρες πυροβολούν. Κανένας δεν πάει χαμένος σε αυτή την ιστορία.

Σύμφωνα με την οργάνωση Proyecto Colombia Nunca Más οι περιπτώσεις εγκληματικών περιστατικών (θάνατοι, απαγωγές, εξαφανίσεις) από τις κρατικές αρχές ή τις παραστρατιωτικές ομάδες, χωρίς να υπολογίζεται ο αιμοσταγής και χωρίς όρια πόλεμος με τις αριστερές οργανώσεις είναι:

1966-1979: 4.423 εγκληματικές πράξεις.
1981-1990: 16.618 και,
1991-1998: 20.366.

Η απάθεια και η ανοχή που χαρακτηρίζει για όλα αυτά την κολομβιανή κοινωνία έχει μετατραπεί πλέον σε συνήθεια, μια συνήθεια που θα ταίριαζε όμως, σε μία χώρα άξεστων. Και η Κολομβία μόνο τέτοια δεν είναι.

 

ΥΓ: Γελάει ο κάθε πικραμένος με τις ακατάσχετες μπουρδολογίες του Μπαράκ Ομπάμα στο λατινοαμερικάνικο τουρ. Στη Βραζιλία πάντως έπαιξε και λίγο “soccer” να ξεδώσει.

Advertisements

2 Σχόλια to “Μια κοινωνία που μισεί τον εαυτό της”

  1. Τα λέει και ο κομαντάντε αλλά ποιος τον ακούει…

    O δε πρεσιντέντε γκρίνκο, είναι εμφανώς πολύ καλύτερος με την πορτοκαλί μπάλα στα χέρια παρά με την ασπρόμαυρη στα πόδια.

  2. Nαι αλλά αυτό το στυλάκι Βαλντεράμα με τα χέρια στη μέση δείχνει παιδεία για τα της περιοχής!


Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s