No Hope=No Fear!

Η κοινοβουλευτική δημοκρατία πολλές φορές ρέπει προς το φασισμό, δεδομένο που ενισχύει ακόμα περισσότερο την ανάγκη για αγώνα με στόχο το σοσιαλισμό και όχι για αγώνα απλώς αντιφασιστικό. Ο αντιφασισμός, επίκαιρος και αναγκαίος υπό τις σημερινές συνθήκες, φτάνει ως ένα ορισμένο σημείο το οποίο δεν μπορεί ποτέ να ξεπεράσει. Τώρα στην Ελλάδα και την Ευρώπη βλέπουμε έναν σταδιακό εκφασισμό της κοινωνίας ως αποτέλεσμα της προσπάθειας του κεφαλαίου να διατηρήσει τα κεκτημένα κλεμμένα και να νομιμοποιήσει την επίθεση απέναντι στο εργατικό κίνημα. Για μία σειρά λόγων όμως, η πλειοψηφία συνεχίζει να ελπίζει.
Και αυτό (αν συνεχιστεί) θα την σκοτώσει.

Είχαμε ξανααναφέρει πιο παλιά ότι η Ελλάδα ακολουθεί τα χνάρια πολλών λατινοαμερικανικών κρατών που τώρα δείχνουν το δρόμο. Όταν ξεκίναγα το Camino είχα στο μυαλό μου ότι πάμε να γίνουμε ολίγον Γουατεμάλα, αλλά δεν πίστευα ότι θα γίνουμε τόσο γρήγορα και τόσο πολύ …Γουατεμάλα (με όλο το σεβασμό στην κεντροαμερικάνα μικρούλα).

Όταν πέρασε το πρώτο Μνημόνιο θυμηθήκαμε την Αργεντινή, και τα όσα οι Λατινοαμερικάνοι πέρασαν σαν να τους βλέπουμε τώρα στον καθρέφτη, σε μια μακριά εφιαλτική νύχτα, μέχρι να ξυπνήσουν ένα πρωί και να ανάψουν φωτιές παντού. Εδώ, πολλοί υπόσχονται και ονειρεύονται ότι η μέρα εκείνη είναι προ των πυλών. Χρόνια πουλημένων κυβερνήσεων και αδιάφορων λαϊκών μαζών, ξεπούλημα των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας στα γεράκια των διεθνών αγορών, εξάπλωση της φτώχειας, άνοιγμα της ψαλίδας πλούσιων-φτωχών, ανέχεια, μπουμ!

Ακριβώς εξαιτίας αυτών των ομοιοτήτων της καπιταλιστικής επίθεσης στους λαούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης (η οποία είναι γενικευμένη, άλλο που τώρα φαίνεται να καίει την «περιφέρεια της Ε.Ε.» ), η Λατινική Αμερική ήρθε πολύ δυναμικά στο προσκήνιο και στην Ελλάδα, που της άρεσε να κοιτά αυστηρά και μόνο 5-6 χώρες παγκοσμίως και να ψευτοβαυκαλίζεται. Το κεφάλαιο όμως τώρα πια χτυπά την ίδια του την παραγωγική καρδιά. Και το ξεκίνημα είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι περιφερειακές οικονομίες της Ευρωζώνης. Οι έννοιες της αξιοπρέπειας, της αλληλλεγγύης και της ένωσης απέναντι στον κοινό εχθρό, έννοιες που από καιρό ξέχασε μέσα στην καταναλωτική του συντριβή ο Βορράς, διατηρήθηκαν και αξιοποιήθηκαν εκεί.

Εξαιτίας κυρίως του ντοκιμαντέρ «Χρεοκρατία»,  έχουν γίνει στην Ελλάδα πολύ γνωστά τα ελικόπτερα, και κοινός πόθος για αρκετούς η ηγεσία της χώρας να φύγει με τέτοια  από την στέγη των Κοινοβουλίων τα οποία θα είναι περικυκλωμένα από ένα κόσμο που βράζει, όπως στην Αργεντινή και το Εκουαδόρ.

Όμως στην Αργεντινή για να φύγει η ηγεσία σ’ άσπρο ελικόπτερο εκείνο το μαύρο Δεκέμβρη, χρειάστηκε σύγκρουση. Χρειάστηκε οργή και όχι απλώς «αγανάκτηση». Χρειάστηκε να τελειώσει η ελπίδα. Το ίδιο και στο Εκουαδόρ. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει (ακόμα και μέχρι …τώρα που γράφονται οι γραμμές αυτές) ανάλογης έντασης συγκρουσιακή διάθεση από την μεγάλη πλειοψηφία, όχι γιατί ξαφνικά ο Έλλην θυμήθηκε ότι πρέπει να λύνει τα προβλήματά του με το διάλογο (ποτέ δεν το έκανε), αλλά επειδή τον έχουν πείσει ότι  πρέπει να συνεχίσει να ελπίζει.
Και όσο θα ελπίζει, ο φόβος που του δημιουργούν καθημερινά, θα είναι δύσκολο να σπάσει.
Ελπίζω τα γεγονότα να με διαψεύσουν και μάλιστα τάχιστα.
Γιατί κάθε φορά σε παρόμοια ιστορική περίσταση, θυμάμαι κάτι φίλους μου από το Los Angeles (γκρίνκος, ναι) που είχαν πει “The greatest weapon of the fascist is the tolerance of the pacifist” οι οποίοι δυστυχώς δικαιώνονται συνεχώς.

Στις λατινοαμερικάνικες χώρες που έγινε η ανατροπή, ο φόβος έσπασε όταν σταμάτησε η ελπίδα. Όσο αυτή συντηρούταν μέσω:
-ψευδαισθήσεων για διατήρηση των -έστω και πετσοκομένων- κεκτημένων και
-επιστροφή του καπιταλισμού σε «χαμηλής έντασης» πολιτικές απέναντι στο εργατικό κίνημα,
οι ηγεσίες συνέχιζαν να κρατούν τα γκέμια ρίχνοντας ακόμα  πιο λυσσασμένες σπιρουνιές στα πληγωμένα πλευρά του ετοιμοθάνατου αλόγου.

Η Επιτροπή Λογιστικού Ελέγχου με την οποία το Εκουαδόρ απέδειξε παγκόσμια τι εστί καπιταλισμός και έτριψε στη μούρη των δανειστών του τα μνημόνια και τις υπογραφές ξεπουλημένων ηγεσιών  μοιάζει αυτή τη στιγμή να είναι η μοναδική σοβαρή πρόταση που έχει κατατεθεί στην ελληνική κρίση, με δεδομένο το γεγονός ότι το πολιτειακό δύσκολα θα αλλάξει. Στην Ελλάδα όμως, αν και η δημιουργία της Ε.Λ.Ε. μοιάζει όσο τίποτα άλλο αναγκαία, δεν πρόκειται να υπάρξουν τα αντίστοιχα οφέλη με το Εκουαδόρ.

-Το Εκουαδόρ παρά τις απίστευτες παθογένειές του δεν έπασχε από την κομματικοποίηση από την οποία πάσχει η Ελλάδα. Αυτό επέτρεψε την άνοδο ανεξάρτητων και αξιοπρεπών ηγετών. Και ναι, το Εκουαδόρ είχε πετρέλαιο, πράγμα που σήμαινε πολύ μεγαλύτερες δυνατότητες για εξαγωγές και άμεσα κέρδη τα οποία χρησιμοποιήθηκαν για επαναγορά του χρέους και κοινωνικές πολιτικές.

-Η σημαντικότερη διαφοροποίηση είναι ότι το Εκουαδόρ είχε –έστω και θαμμένο- δικό του νόμισμα. Αυτό έκανε πιο εύκολη την αποσύνδεσή του από το δολάριο σε σχέση με μια αντίστοιχη προσπάθεια «αποδολαριοποίησης» εδώ, και  επιστροφή στη δραχμή από το ευρώ.

Αυτές οι δυσκολίες σε σχέση με το Εκουαδόρ δεν σημαίνουν ότι δεν χρειάζεται Ε.Λ.Ε. Σε αντίθεση όμως με την αγιοποίησή της από αρκετούς (όχι απο τους εμπνευστές της πάντως), στο παρόν σύστημα και με τις δεδομένες συνθήκες, ο έλεγχος πρέπει να είναι απλώς το πρώτο βήμα για μια αλλαγή πολιτειακή και όχι για μια αλλαγή πολιτική.

Μια τελευταία σκέψη: στην Αργεντινή και το Εκουαδόρ καμία πορεία και καμία συνέλευση, κανένας αγώνας δεν ξεκίνησε με υψηλή πολιτικοποίηση των συμμετεχόντων και πλήρη επίγνωση  της πραγματικότητας των δυνατοτήτων και των στόχων του κινήματος.
Υπήρχαν στιγμές που τα πράγματα έμοιαζαν περισσότερο με τσίρκο. Ας μην ονειρευόμαστε στρατηγικές από καιρό έτοιμες, στρατιές αγριεμένων προλετάριων και αποφασισμένων ηγεσιών, αλλά ας θυμηθούμε πως ότι ξεκίνησε, ξεκίνησε με το τέλος της ελπίδας.
Τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα από όσο μας λένε και ένα κίνημα-οργάνωση-κόμμα δεν ήταν, δεν είναι και δεν θα είναι μόνο η ηγεσία του, αλλά κυρίως και πάνω απ’όλα οι άνθρωποι που το μετατρέπουν σε τέτοιο.

ΥΓ: Εδώ, από το Radical Desire, μια πραγματικά συγκροτημένη σωστά στοχευμένη πρόταση  για τους «Αγανακτισμένους» και όποιους άλλους, κομματικοποιημένους, ακομμάτιστους, κουρασμένους και ακούραστους ψυχικά, υπέρβαρους ασκητές και αλάνια πολυτελείας.
ΥΓ2: Η καρτούλα πάνω αριστερά, δώρο του καταστήματος…
ΥΓ3: Ο τίτλος του ποστ ανήκει στους αγαπημένους Soulfly,  της καρτούλας στον Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες.

Advertisements

7 Σχόλια to “No Hope=No Fear!”

  1. Ωραίος! «Νίκησε το στερνό, τον πιο μεγάλο πειρασμό, την ελπίδα» λέει κι ένας δικός μου φίλος.

  2. Επιβάλλεται να ονειρεύεσαι.
    Επιβάλλεται να ενθουσιάζεσαι.
    Μα είναι καταστροφή να ελπίζεις.

  3. Η ελπίδα ήταν το έσχατο δεινό, γι’ αυτο τοποθετήθηκε και στο βάθος του Κουτιού της Πανδώρας, σύμφωνα με τον χερ Νίτσε, ο οποίος βέβαια δεν ήταν σοσιαλιστής, αλλά αναμφίβολα ήταν ένα μεγάλο πνεύμα. Όσο για το κίνημα των ιντιγνάδος γριέγος, συμφωνώ κι εγώ πως – για την ώρα τουλάχιστο – δεν είναι ταξικό, αφού η κυρίαρη τάση του είναι για μια καλύτερη διαχείρηση του καπιταλισμού και όχι για την ανατροπή του. Καλές και σημαντικές φυσικά οι μεταβατικές διεκδικήσεις, αλλά όπως έχει δείξει η ιστορία δεν έχουν μόνιμο χαρακτήρα αν δεν αλλάζουν οι σχέσεις παραγωγής και εξουσίας. Το προφανές θετικό που κρατάμε είναι πως το όλο προτσές προσφέρει ευκαιρία για επαναστατική «προπαίδεια» πλατιών μαζών που ως τώρα δεν είχαν επαφή με κινητοποιήσεις και διεκδικήσεις.

  4. Συμφωνώ.
    Αλλά το πρόβλημα είναι ότι έχουμε γεμίσει θεωρητικούς, διανοούμενους, μπλα, μπλα, μπλα. Και δωστου θεωρία και κόντρα επεξήγηση.
    Όμως δεν είμαστε -σαν άτομα- το σύνολο των προθέσεών μας. Είμαστε το σύνολο των πράξεών μας.

  5. Στοιχειώνεις όνειρα Juan

  6. Δε γράφω με τέτοιους σκοπούς πάντως

  7. Για καλό το λέω Juan


Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s