Fidel II-Φιντέλ και κοινωνικά κινήματα στην Λ.Αμερική

Άλλο ένα δείγμα θαυμασμού προς τον Φιντέλ, με αφορμή την πρόσφατή του αποχώρηση από την Προεδρία έρχεται από τον Μεξικανό πολιτικό Βικτόρ Μανουέλ Μπαρσέλο, πρώην κυβερνήτη της Πολιτείας του Ταμπάσκο (άρα) και φυσικά όχι κομμουνιστή (δείτε απλά τα ονόματα του Περόν πχ. σε μια λίστα παρακάτω).
Αφού ξεκινάει και αυτός με τις απόψεις του για το μέλλον της Κούβας – που σε όλη την Αμέρικα Λατίνα έχουν μπερδευτεί με τις ευχές, αρχίζει με μια μαύρη ανασκόπηση των κοινωνικών κινημάτων στην περιοχή για να καταλήξει με σιγουριά ότι τελειώνει η εποχή των ιδιωτικοποιήσεων! Λίγο μπερδεμένα τα πράματα από τον Μπαρσέλο. Το πρωτότυπο στο αγαπημένο μας
rebelion.org ΕΔΩ!

Victor Manuel Barcelo
Fidel y los movimientos sociales en Latinoamerica
O Φιντέλ και τα κοινωνικά κινήματα στην Λατινική Αμερική.

Είναι βέβαιο ότι η απόφαση του Φιντέλ Κάστρο να μην επιστρέψει στην θέση του Προέδρου και του αρχηγού των Ενόπλων Δυνάμεων δεν είναι ένα άψογα στημένο μαεστρικό παιχνίδι, από τον πιο επιτυχημένο ηγέτη κράτους του 20ου αιώνα. Ήταν μια απόφαση που άνοιξε πόρτες στο –εκπροσωπούμενο από τον λαό- Κογκρέσσο- για να πάρει αποφάσεις, που είχαν να κάνουν τόσο με την αντικατάσταση του Φιντέλ –της φιγούρας της Κούβας- όσο και με την υιοθέτηση νέων δρόμων, που οι φορείς της εξουσίας και η λαϊκή εξουσία είχαν αποφασίσει. Μια λαϊκή εξουσία αποτελούμενη από τον καλύτερα μορφωμένο λαό στην Λατινική Αμερική. (…)

Η ύπαρξη του Φιντέλ, του φωτός του, υπήρξε ένας πυροκροτητής (“detonante”) για τον νέο δρόμο της Κούβας. Άλλες χώρες της περιοχής, αφέθηκαν να οδηγηθούν από την αυτοκρατορία, χάνοντας την ευκαιρία που τους προσέφερε η ιστορία. Και μαζί την αξιοπιστία τους,
επιτρέποντας την θυσία:
του
Jorge Eliécer Gaytán στην Κολομβία,
των
Getulio Vargas και Joao Goulart στην Βραζιλία,
του
Juan D. Perón στην Αργεντινή,
του
Paz Estensoro στην Βολιβία,
του
Salvador Allende στην Χιλή,
του
Jacobo Arbens στην Γουατεμάλα,
των
Haya de la Torre και Velasco Alvarado στο Περού,
των
de Lázaro Cárdenas και Luís Echeverría στο Μεξικό.

Πίσω από τις στιγμές της θυσίας όλων αυτών, οι χώρες μας έπεφταν μία μία, στον πολυεθνικό δεσποτικό ζυγό, στον οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό τομέα. Πολλά θα μπορούσαν να ειπωθούν για το γιατί και για το ποιός (σ. έγιναν όλα αυτά)…

Λάθη στις όποιες οργανώσεις στο εσωτερικό, πιέσεις από το εξωτερικό που έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο.

Ξεσηκωμοί, πραξικοπήματα, δολοφονίες…

Αντίσταση δεν μπορούσε να οργανωθεί με τίποτα. Σημαντικές προϋποθέσεις για δράση και ουσιαστική βοήθεια δεν υπήρχαν…
Και το πιο σημαντικό, σε καμία σχεδόν από αυτές τις περιπτώσεις δεν ήταν παρούσα οργανωμένη η εργατική ή η αγροτική τάξη.

Δεν υπήρχαν σχέδια για βαθιές αλλαγές προς αναζήτηση του ελέγχου της κοινωνίας, εν μέσω μάλιστα καπιταλιστικών συστημάτων τα οποία πολλές φορές ούτε που έριχναν ένα απλό βλέμμα σε αυτές τις προσπάθειες. (Τόσο αδύναμες ή απρογραμμάτιστες ήταν)

Αυτά στην Κούβα είχαν λυθεί και αποφασιστεί. Υπό την προστασία του Jose Marti και υπό την καθοδήγηση του Κάστρο.

Ο Λάζαρο Καρντένας (Lázaro Cárdenas del Río-σ. Πρόεδρος του Μεξικού το 1934-40) ήταν ένα τέτοιο παράδειγμα…οι πράξεις του υπήρξαν θεμελιώδεις για μία επαναστατική διαδικασία: Η εκδίωξη των πετρελαϊκών εταιριών από την χώρα στην οποία προέβη, αποδείχτηκε εξαιρετικά κρίσιμη για την μετέπειτα οικονομική ανάπτυξη του Μεξικού μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του ’70, όταν ο νεοφιλελευθερισμός επεβλήθη στην χώρα…Ο Καρντένας οργάνωσε επίσης δυνάμεις της κοινωνίας που μπορούσαν πρακτικά να γίνουν φορείς μιας επαναστατικής διαδικασίας. Όλος αυτός ο λαός δεν εξελίχθηκε γύρω από τις δικές του δυνάμεις, από τον δικό του άξονα, αλλά έμεινε υποστηρικτής των πολιτικών δυνάμεων, των εθνικών (πια) εταιριών και του στρατού. Ο Καρντένας (κατανοώντας την κατάσταση, αλλά και) έχοντας υποστεί εξωτερικές πιέσεις αναγκάστηκε να βάλει φρένο στην Επανάσταση. Σε παρόμοια θέση με αυτό του Καρντένας βρέθηκαν και άλλα σημαντικά κοινωνικά κινήματα: στην Βενεζουέλα, την Βολιβία, το Εκουαδόρ, τα οποία βρέθηκαν στο δίλλημα καπιταλισμός ή εθνική πορεία προς τον σοσιαλισμό.

Χώρες όπως η Αργεντινή, η Βραζιλία, η Χιλή, η Ουρουγουάη, η Νικαράγουα και ο Παναμάς αναγκάστηκαν να προχωρήσουν σε σοβαρούς οικονομικούς συμβιβασμούς, έχοντας εσωτερικά κινήματα πραγματικά δυνατά και βοηθούμενα από το εξωτερικό. Ο αντιιμπεριαλιστικός χαρακτήρας αυτών των κινημάτων δεν είχε την πυγμή και την δύναμη που προϋποθέτουν οι μεγάλες και βαθιές κοινωνικές αλλαγές. Τα κράτη προσπάθησαν να αναπτυχθούν καπιταλιστικά, καταλήγοντας σε διόγκωση παρακρατικού τομέα. (…)

Το Μεξικό βρίσκεται πολύ μακριά από τα χρόνια της ακμής και της ανάπτυξης. Ο νεοφιλελευθερισμός μας έχει βυθίσει σε μια βαθειά μακαριότητα απέναντι στα όσα πράττουν τα πολυεθνικά συμφέροντα. Από εκεί είναι ακριβώς που πρέπει να ξεκινήσουν όλες οι πολιτικές τάσεις που μάχονται εναντίον τους (σ. από την μακαριότητα και τον εφησυχασμό). Σε μια εποχή που ο πυρετός των ιδιωτικοποιήσεων χάνει έδαφος στο Μεξικό (πχ. εταιρίες PEMEX και CFE) αλλά και σε όλο τον κόσμο. Οι διάσημες «7 αδερφές» έχουν αντικατασταθεί από 5 κρατικές εταιρίες.

Το κύμα της ανανέωσης διασχίζει τον πλανήτη, ο οποίος στέκεται με θαυμασμό απέναντι στον Φιντέλ, ένα παράδειγμα δύναμης, αποφασιστικότητας και αποτελέσματος. Δεν τον αντιγράφουμε, απλά προσπαθούμε να υποστηρίξουμε τις δυνάμεις προς τον δρόμο αυτόν.

Χωρίς σχόλια to “Fidel II-Φιντέλ και κοινωνικά κινήματα στην Λ.Αμερική”

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s