Fidel I-H αποχώρηση

Βασικό θέμα στην γη της επαγγελίας (το Αμέρικα Λατίνα) δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από την απόσυρση του Φιντέλ από την προεδρία της Κούβας. Κάποτε στο μέλλον θα λέμε ότι το 2008 ήταν το έτος αποχώρησης του Φιντέλ από την πολιτική.
Έτσι θα το οριοθετούν όλοι όσοι αγαπούν την κοινωνία και τους συνανθρώπους τους.
Ευελπιστώ να ασχοληθώ με μια σειρά σπουδαίων πενών που τιμούν ο καθένας με τον τρόπο του τον Φιντέλ.
Ξεκινάμε με τον Φρέι Μπέτο, τον μεγάλο Βραζιλιάνο θεολόγο ακτιβιστή, με φυλακές από τις χούντες της χώρας του, γνωστό φίλο και θαυμαστή του Φιντέλ, έναν από τους πλέον διάσημους συγγραφείς στην Λατινική Αμερική (”
Calendario del Poder” =Ημερολόγιο της Εξουσίας και “Fidel y Religion” =Φιντέλ και Θρησκεία, τα γνωστότερα βιβλία του-ιδέα δεν έχω αν κυκλοφορούν Ελλάδα). Οι παπάδες κάτω κάνουν δουλειά, θυμηθείτε τον ιησουίτη επίσκοπο Francisco de Paula Oliva που μας τα έσκαγε τις προάλλες για την Παραγουάη (ΕΔΩ! και ΕΔΩ!).
Χάρηκα ιδιαίτερα που βρήκα το άρθρο του, καθώς έχει ιδιαίτερη αξία η γνώμη ενός Βραζιλιάνου έστω και γνωστού αριστερού. Λόγω γλώσσας και διαφόρων άλλων χαρακτηριστικών τους, οι Βραζιλιάνοι είναι αρκετά μακριά σε ψυχισμό από τους θερμόαιμους ισπανόφωνους. Δείτε λοιπόν τι λέει, πρωτότυπα ΕΔΩ! και στα ελληνικά παρακάτω.

Frei Betto-La Renuncia de Fidel

-Η παραίτηση του Φιντέλ-

Στα 81 του χρόνια, ο Φιντέλ Κάστρο ανακοίνωσε την απόσυρσή του από την θέση του Προέδρου του Πολιτικού Συμβουλίου της Κούβας και από αυτήν του επικεφαλούς της Επανάστασης. Προσπαθώντας να αντιμετωπίσει τα προβλήματα της υγείας του, προτιμά να μείνει έξω από τις πολιτικές διεργασίες και να κάνει αυτό που πάντα τον ευχαριστούσε και ως Πρόεδρο – να συμμετέχει στην δημόσια συζήτηση και αντιπαράθεση- μέσω άρθρων του και εμφανίσεών του στα μέσα ενημέρωσης. Παραμένει μέλος του Πολιτικού Γραφείου του Κομμουνιστικού Κόμματος Κούβας.

Είναι η δεύτερη φορά που ο Φιντέλ παραιτείται από την εξουσία. Η πρώτη ήταν τον Ιούλιο του 1959, εφτά μήνες μετά την νίκη της Επανάστασης. Ως πρωθυπουργός ήρθε σε σύγκρουση με τον πρόεδρο Μανουέλ Ουρρούτια (Manuel Urrutia), ο οποίος θεώρησε εξαιρετικά ριζοσπαστικούς τους νόμους (και τις μεταρρυθμίσεις) της Επανάστασης, όπως για παράδειγμα την αγροτική μεταρρύθμιση (την περίφημη Reforma Agraria)…Προκειμένου να αποφύγει ένα πραξικόπημα ο Κουβανός ηγέτης προτίμησε να παραιτηθεί. Ο λαός βγήκε στους δρόμους για να τον υποστηρίξει. Πιεζόμενος από τις διαδηλώσεις, ο Ουρρούτια δεν είχε άλλη εναλλακτική, από το να παραιτηθεί, με τον Οσβάλντο Ντορτικός (Oswaldo Dorticos) να τον αντικαθιστά στην προεδρία και τον Φιντέλ να επιστρέφει στην πρωθυπουργία.

Βρέθηκα στην Κούβα δύο φορές τον τελευταίο καιρό. Στην Διεθνή Διάσκεψη Equilibrio del Mundo, στα 155 χρόνια από την γέννηση του Χοσέ Μαρτί (Jose Marti), αυτής της παραδειγματικής για την ιστορία της Κούβας φιγούρας.
Στα μέσα Φλεβάρη βρέθηκα στο
Congreso Universiade 2008, με την συμμετοχή πανεπιστημιακών από διάφορα (και βραζιλιάνικα) πανεπιστήμια.
Και στις δύο αυτές μου επισκέψεις συναντήθηκα με τον Ραούλ Κάστρο και άλλους Κουβανούς υπουργούς, αλλά και με την ηγεσία της
FEU (Federacion Estudiantil Universitaria), της πανεπιστημιακής νεολαίας και με καθηγητές της Σχολής Πληροφορικής.

Ξεγελιέται όποιος πιστεύει ότι η παραίτηση του Φιντέλ σημαίνει το τέλος του σοσιαλισμού στην Κούβα…Δεν υπάρχει κανένα σύμπτωμα ότι οποιοσδήποτε από τους βασικούς τομείς της κοινωνίας επωθφαλμιά μια επιστροφή στον καπιταλισμό. Ούτε η Καθολική Εκκλησία.

Εξαίρεση αποτελούν κάποιοι λίγοι, τους οποίους δεν θα ένοιαζε η Κούβα να μετατραπεί στο μέλλον σε Ονδούρα, Γουατεμάλα ή Νικαράγουα…
Η Κούβα δεν είναι ανεπίδεκτη αλλαγών. Ο ίδιος ο Ραούλ Κάστρο έδωσε τέλος (απηλλάγη από) σε μία διαδικασία εσωτερικής κριτικής σχετικά με την Επανάσταση και η οποία είχε να κάνει με τους λαϊκούς οργανισμούς και τους επαγγελματικούς τομείς. (…)
Οι Κουβανοί ξέρουν ότι τα πράγματα είναι δύσκολα, ζουν σε ένα νησί με μεγάλες δυσκολίες:
-είναι το μόνο σοσιαλιστικό κράτος στην Δύση (σ. και στην Ανατολή ρε μεγάλε!)
-Μην έχοντας την βοήθεια που λάμβαναν από την Σοβιετική Ένωση
-και μπλοκαρισμένοι για περισσότερα από 40 χρόνια από την κυβέρνηση των ΗΠΑ.
Σίγουρα άξιζε τα εγκώμια του Πάπα Ιωάννη Παύλου κατά την εκεί επίσκεψή του το 1998. (σ. Υπενθυμίζω ότι ο
Frei Betto είναι θεολόγος.)

Σύμφωνα με τον Δείκτη Ανθρώπινης Ανάπτυξης του 2007 του ΟΗΕ, η Βραζιλία (σ. χώρα του αρθρογράφου του κειμένου) βρίσκεται στην 70η θέση. Η Κούβα, χωρίς καμία εξωτερική βοήθεια στους τομείς της υγείας και της εκπαίδευσης βρίσκεται στην 51η.
Ο αναλφαβητισμός βρίσκεται στο 0.2%. Υπάρχουν 70.594 γιατροί, ένας για κάθε 160 κατοίκους στο σύνολο των 11,2 εκ. του συνολικού πληθυσμού. Ο δείκτης παιδικής θνησιμότητας βρίσκεται στο 5.3‰, στις ΗΠΑ είναι 7‰ και στην Βραζιλία 27‰…

800 χιλιάδες απόφοιτοι των 67 Πανεπιστημίων (σ.!!!) της χώρας, και άλλοι 606 χιλιάδες νεοεισελθόντες κάθε χρόνο στις ανώτερες σχολές.

Η Κούβα διατηρεί δασκάλους, καθηγητές και γιατρούς σε περισσότερες από 100 χώρες στον πλανήτη. Σε όλη την Λατινική Αμερική αναπτύσσει και προωθεί το Operacion Milagro” (=Επιχείρηση Θαύμα) με το οποίο θεραπεύει δωρεάν ασθένειες, ταυτόχρονα με το εκπαιδευτικό Yo, si puedo” (=Εγώ, ναι μπορώ) για την καταπολέμηση του αναλφαβητισμού, και τα αποτελέσματα του οποίου έπεισαν τον πρόεδρο της Βραζιλίας Λούλα να το υιοθετήσει.

Ναι, θα υπάρξουν αλλαγές στην Κούβα αν οι ΗΠΑ άρουν το εμπάργκο: θα απελευθερωθούν οι κρατούμενοι στις βορειοαμερικάνικες φυλακές που βρίσκονται εκεί για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας. Και επίσης θα φύγει από τα εδάφη της Κούβας το Γκουαντάναμο, που τώρα χρησιμοποιείται σαν φυλακή των παρανόμων και των ατάκτων (carcel del cladestinos) , το παγκόσμιο σύμβολο της ανυποληψίας προς τα δικαιώματα του ανθρώπου.

Η Κούβα δεν θα αφαίρεση τις δύο τεράστιες τοιχογραφίες που βρίσκονται στην είσοδο της Αβάνα, οι οποίες φέρνουν σε αμηχανία και ντροπιάζουν εμάς τους υπόλοιπους Λατινοαμερικάνους, που ζούμε σε νησίδες απίστευτου πλούτου ανάμεσα σε θάλασσες μιζέριας και φτώχειας:

“Cada año 80 mil niños mueren víctimas de enfermedades evitables, Ninguno de ellos es cubano”.
«Κάθε χρόνο 80 εκατομμύρια παιδιά πεθαίνουν από θεραπεύσιμες ασθένειες. Κανένα από αυτά δεν είναι από την Κούβα».
“Esta noche 200 millones de niños dormirán en las calles del mundo. Ninguno es cubano”.
«Απόψε 200 εκατομμύρια παιδιά θα κοιμηθούν στους δρόμους αυτού του πλανήτη. Κανένα από αυτά δεν είναι από την Κούβα».

ΥΓ (δικό μου): Αν κάποιος θέλει να καταλάβει την αξία αυτών των δύο τοιχογραφιών απλά ας σκεφτεί πόσα παιδιά κοιμούνται άστεγα στο Παρίσι, το Λονδίνο και την Νέα Υόρκη. Αν, λέω αν…

Advertisements

Χωρίς σχόλια to “Fidel I-H αποχώρηση”

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s