Fidel III-Καναρίνι σε στόμα γερακιού (1)

O Juan Belmonte συνεχίζει μέσα στην μαυρίλα των ημερών να ασχολείται με αυτόν τον τύπο που στις πλάτες του βάσταγε τα μικρά πανέμορφα και πολύχρωμα καναρίνια της Κούβας, τα cartacubas, κρατώντας τα άθικτα, μέσα στο στόμα του γερακιού…Φιντέλ Κάστρο νο.ΙΙΙ λοιπόν. Καλή μας τύχη λοιπόν και χωρισμένο σε δύο μέρη το κείμενο καθότι είμαστε όλοι “πολυάσχολοι”.

Στην Κούβα δεν έχουνε πολλά κομπιούτερ. Δεν έχουνε wordpress όλοι. Δεν έχουνε αυτοκίνητα ολοκαίνουρια. Ούτε τα μοντελάκια του Τζιόρτζιο Αρμάνι κυκλοφορούν εύκολα. Κανένας Κουβανός όμως δεν θα εμπνεόταν, να γράψει για μια άλλη χώρα στην άκρη του πουθενά, για την Ελλάδα ας πούμε, 5.000 χλμ. μακριά. Τοσοι άλλοι εκεί έξω γιατί?

Γιατί αυτές οι ιστορίες μας πορώνουν τόσο πολύ? Γιατί αυτούς τους τύπους τους λατρεύουμε τόσο πολύ?Πιθανότατα επειδή πραγματοποίησαν αυτό που εμείς ξέρουμε ότι είμαστε πολύ μικροί και χέστηδες (oh yes!) για να πετύχουμε…Σίγουρα όμως επειδή αποτελούν παράδειγμα στάσης ζωής.

Τι έκανε λοιπόν γίγαντες του πνεύματος όπως ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκεζ, ο Εντουάρντο Γκαλεάνο και ο Μανουέλ Βάθκεθ Μονταλμπάν να στέκονται απέναντί του λες και είχαν να αντιμετωπίσουν τον ίδιο τον Θεό? Γιατί ο Λουίς Σεπουλβέδα και άλλοι συγγραφείς-μαχητές ορκίζονται μέσω των γραπτών τους σε αυτόν?

Ποιος είναι λοιπόν ο Κάστρο? Η περιγραφή ανήκει στον Μανουέλ Βάθκεθ Μονταλμπάν (από το «Και ο Θεός Μπήκε στην Αβάνα») και αναφέρεται στις στιγμές που ακολούθησαν της απόβασης στην Κούβα το ’58… Πρόκειται πιθανότατα για το χαρακτηριστικότερο επεισόδιο στην ιστορία του Φιντέλ και της Κούβας, αλλά και άλλο ένα επεισόδιο σε αυτήν την ατελείωτη σειρά που μας έκανε για πάντα θαυμαστές της μακρινής εκείνης ιστορίας που λέγεται Αμέρικα Λατίνα.

«Ο Ουνιβέρσο Σάντσες αγρότης από την Ματάνσας και σωματοφύλακάς του στο Μεξικό, πλησιάζει χωρίς τις μπότες, κρατώντας ένα τουφέκι με τηλεσκοπικό στόχαστρο, και ξαπλώνει δίπλα του (σ. στον Κάστρο) κάτω από την φυλλωσιά. Αντίθετα ο Φαουστίνο Πέρες Ερνάντες γιατρός από την Αβάνα, αφήνει να γλιστρήσει το καχεκτικό του κορμί σαν να ήταν φίδι, με τις μπότες του, αλλά χωρίς τουφέκι. Μόνοι οι τρεις τους είχαν μείνει από όλους όσους αποβιβάστηκαν από το Granma? Δεν μπορούσαν να μιλήσουν για να μην τραβήξουν την προσοχή του στρατού του Μπατίστα. “Υπήρξε μια στιγμή που κυβερνούσα τον εαυτό μου και άλλους δύο”. Εκείνοι περίμεναν από αυτόν να πει κάτι. Έπεσαν ανάσκελα και η σιωπή επέμενε μέχρι που από τα χείλη του Φιδέλ βγήκε η συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης. “Βρισκόμαστε στο δρόμο της νίκης. Η νίκη θα είναι δική μας”. Οι άλλοι δύο δεν είπαν τίποτα, ούτε και μπορούσαν να τον κοιτάξουν ή να κοιταχτούν μεταξύ τους για να επαληθεύσουν αυτό που σκέφτονταν: ότι του είχε στρίψει». Αυτός ήταν ο Κάστρο…
Διάφορες ιστορίες όπως η παραπάνω, τον έχουν μετατρέψει σε μύθο. Πιθανότατα ο μεγαλύτερός του μύθος είναι η ίδια του η πραγματικότητα: επιβίωσε στο στόμα του γερακιού, τις ΗΠΑ ακριβώς από πάνω του,
αντίθετα με τον αδερφό του Ραούλ Κάστρο που θα ήταν ικανός να διατάξει ακόμα και επίθεση εναντίον των βορειαμερικάνων,
αντίθετα με τον Τσε Γκεβάρα που θα προκαλούσε μια βορειοαμερικανική επίθεση ευρείας κλίμακας,
αντίθετα και των ρομαντικών, όπως του Καμίλο Σιενφουέγος, υπό την ηγεσία των οποίων η Κούβα θα έπεφτε για ένα μπουκάλι ρούμι ακόμα και δυο γκομενάκια σένια.
Αντίθετα με τις διαβεβαιώσεις όλων τον φοβάμαι τον Ραούλ. Μου μοιάζει κατάλοιπο παλιάς ανατολικοευρωπαϊκής γραφειοκρατίας και παραμένει μέγας μιλιταριστής. Ελπίζω ότι θα διαψευστώ πανηγυρικά.

Γιατί λοιπόν οι Γκρίνκος (ή αλλιώς και Γιάνκις όμπρε!) είχαν λυσσάξει με ένα απομονωμένο μικρό νησάκι στην μέση της Καραϊβικής?

«Γιατί λοιπόν τόσο ενδιαφέρον για αυτό το μικρό νησί της Καραϊβικής?» αναρωτιέται και ο φιλόσοφος και συγγραφέας ο Enrique Ubieta Gómez
«Ούτε πετρέλαιο έχει, ούτε σπουδαίους φυσικούς πόρους διαθέτει…Μα φυσικά επειδή η Επανάστασή μας επέζησε της ήττας του ευρωπαϊκού σοσιαλισμού».
Το made in USA πραξικόπημα στην Χιλή το 1973, απέδειξε όχι μόνο ότι οι βορειοαμερικάνοι ήταν απόλυτοι κύριοι της Λατινικής Αμερικής, αλλά αύξησε και το παγκόσμιο κύρος της Κουβανέζικης Επανάστασης. Άθελα του βέβαια ο Κάστρο έβλεπε το κύρος του να αυξάνεται αλλά, και πάνω απ’ όλα, τον σύντροφό του Σαλβαδόρ Αλλιέντε, τον μεγαλύτερο ανθρωπιστή του 20ου αιώνα, να αυτοκτονεί με το πιστόλι που ο ίδιος του είχε χαρίσει.
Ο Κάστρο ήταν μόνος του. Όπως το ’59 έτσι και τώρα. Ξαναέμεινε μόνος. Ακόμα και έτσι όμως, «η Κούβα αντιμετώπισε τις τεράστιες οικονομικές δυσκολίες στις οποίες ο λαός της είχε να ανταπεξέλθει, ανανέωσε τον διεθνισμό σε ολόκληρο τον κόσμο και διατήρησε το ηθικό της ανάστημα. Επιπλέον, η χώρα, ποτέ δεν έχασε την αξιοπιστία της, ούτε στο εσωτερικό ούτε στο εξωτερικό» συνεχίζει ο Enrique Ubieta Gómez… «Λες Κούβα και σκέφτεσαι αμέσως τον Φιντέλ. Τα νέα λαϊκά κινήματα στην Λατινική Αμερική, αναγνωρίζουν σε αυτόν και την Επανάσταση του ’59 ένα σημαντικό σημείο αναφοράς».
Στην Κολομβία το FARC με τεράστια δόση αυταρέσκειας είν’ η αλήθεια, έχει κρατήσει για τον Φιντέλ μία θέση που θα μπορούσε χωρίς υπερβολή να χαρακτηριστεί ως «Ο Μπολίβαρ του 20ου αιώνα».
«Ο Φιντέλ είναι ο πρώτος εμψυχωτής της οποιασδήποτε επανάστασης» γράφει η Κουβανή ψυχίατρος Celia Hart. O Τσάβες όταν τον συναντά δακρύζει και τραγουδά μπροστά στις κάμερες, ο ινδιάνος Έβο Μοράλες πάνω στο παράδειγμά του, πέτυχε την μεγαλύτερη επανάσταση μετά από αυτή της Κούβας στην Λατινική Αμερική. Ο Ορτέγκα στην Νικαράγουα, σαν άλλος νεόκοπος μαέστρος έρχεται να τον συναντήσει. Ο Λούλα και το δίδυμο Φερνάντεζ στην Αργεντινή τον ξανακοιτούν και τον δέχονται στην σκέπη τους.

Μια ολόκληρη γενιά ηγετών υπό την ψυχολογική του σκέπη, ξεφτιλίζει τον παγκόσμιο «θρίαμβο» του καπιταλισμού. Μια σειρά χωρών έρχονται να βγάλουν γλώσσα στην υπερδύναμη…Η οποία στον κολοφώνα της παγκόσμιας αλλαζονείας της (επί προεδρίας Μπους) αποδεικνύει ότι μπροστά στους λαούς δεν μετράν ούτε τα αεροπλάνα, ούτε τα τανκ, ούτε οι επιχειρήσεις και τα δικά μας παιδιά που σπουδάσαν στο USA, ούτε οι διεφθαρμένοι πολιτικοί και νόμοι. Η Λατινική Αμερική αποδεικνύει στην εποχή της παντελώς πεθαμένης ευρωπαϊκής αριστεράς την νέα έξοδο…Αποδεικνύει την πραγματικότητα μέσω του ίδιου της του ρεαλισμού. Εδώ ασχολούμαστε ακόμα με τον Στάλιν και τον «υπαρκτό»…Άλλη μία προσπάθεια να καταλάβουμε γιατί έπεσε ο υπαρκτός, δεύτερη, τρίτη, τα ψιλοέχασα… Ως το 2050 θα βγαίνουν αποτελέσματα για την πτώση του θαυμαστού «υπαρκτού» που τα παιδάκια ακολουθούν με θαυμαστή συνέπεια…ιστορικά φυσικά και χωρίς να επιθυμείται καμία σχέση με αυτόν.

[Συνεχίζεται]

Advertisements

Χωρίς σχόλια to “Fidel III-Καναρίνι σε στόμα γερακιού (1)”

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s