Fidel IV-Καναρίνι σε στόμα γερακιού (2)

[Συνέχεια]

«Ακούγονται και γράφονται τόσα πολλά όλα αυτές τις μέρες. Μα, η ανθρωπότητα θα έχανε πάρα πολλά αν έπεφτε αυτό το ιδεολογικό προπύργιο, η Κουβανέζικη Επανάσταση. Οι αξίες του καπιταλισμού που φάνηκαν να εδραιώνονται οριστικά το 1991, νοιώθουν την ηθική απειλή της Κούβας και της αυθεντικής της αλληλεγγύης. Ο Φιντέλ είναι σήμερα πιο σημαντικός από ποτέ» γράφει ο Enrique Ubieta Gómez

«Οι γονείς του τον προόριζαν για δικηγόρο – προκειμένου να υπερασπίζεται την πλούσια οικογένειά του. “Έχασε την ζωή του” διαλέγοντας τον δρόμο της Επανάστασης. Και δόξα τω Θεώ, ευτυχώς που “έχασε την ζωή του” για να υπερασπίσει τις αξίες και τα ιδανικά του λαού της Κούβας…» λέει ένας άλλος Κουβανός, ο τεράστιος διαλογιστής Padre Luis Barrios (που αυτόν τον καιρό βρισκόταν στις ΗΠΑ) για να συνεχίσει,

«Όταν τα μμε στις ΗΠΑ (τα οποία στην συντριπτική τους πλειοψηφία υποστήριζαν τον εγκληματία πολέμου, τον εγκληματία κατά της ανθρωπότητας και υπεύθυνο για μια σειρά γενοκτονιών Τζορτζ Μπους και την κυβέρνησή του) είχαν να πουν κάτι για τον Φιντέλ,
δημιουργούσαν παραλληλισμούς με τρομοκράτες,
και μια εικόνα σατανική,
έναν ψυχολογικό πανικό».

Μην περιμένετε φυσικά ότι ο «χαρισματικός» Μπάρακ Ομπάμα, θα αλλάξει την πολιτική της Αυτοκρατορίας. «Ο Μπάρακ Ομπάμα», μας πληροφορεί ο Barrios, έκανε λόγο για «μια μαύρη εποχή που έληξε για την ιστορία της Κούβας». Ο καουμπόη των γούεστερν Τζον Μακ Κέιν μας ενημέρωνε ότι «οι ΗΠΑ πρέπει να εκμεταλλευτούν την παραίτηση Φιντέλ για να προωθήσουν την δημοκρατία στην Κούβα».

Το κείμενο του Barrios αρχίζει πια να βγάζει φωτιές. Κάποιες λέξεις που δεν καταννοώ και τις παλεύω στο λεξικό μου σπάνε τα νεύρα. Πάνω στο καλύτερο…

«Ο Χοσέ Μαρτί έλεγε ότι οι άνθρωποι είναι άστρα, και ζουν ο ένας με το φως που λάμβανε από τον άλλον. Ο Τζωρτζ Μπους και οι Αμερικανοί Πρόεδροι αποδείχτηκαν φεγγάρια σε αντίθεση με τον άνθρωπο – άστρο Φιντέλ. Στην κρίση των πυραύλων το ’62 αλλά και στα χρόνια του ’90 κατά καιρούς πιστεύαμε ότι η Επανάσταση θα έπεφτε. Αλλά συνέχισε, είναι ακόμα εδώ».

Η Cindy Sheehan του www.michaelmoore.com θυμάται πολύ καλά τι συνέβη στην Νέα Ορλεάνη μετά τον τυφώνα Κατρίνα, που αποκάλυψς την γύμνια της υπερδύναμης που δικαιολογεί τον ρόλο της μόνο στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης ανά τον πλανήτη. Η Κούβα πρότεινε την αποστολή γιατρών και ιατρικού εξοπλισμού αλλά και ειδικών (ψυχολόγων κλπ.) στην υπερδύναμη, η οποία μέσα στην περηφάνια της δεν μπορούσε να δεχτεί «βοήθεια από την κομμουνιστική Κούβα του τέρατος Κάστρο».

«Είναι τόσο κυνικοί, που ακόμα και όταν η πραγματικότητα στην Κούβα διαλύει τα επιχειρήματά τους, συνεχίζουν να γεμίζουν τα όπλα τους με μίσος» αναφέρει ο Βάσκος δημοσιογράφος της εφημερίδας Gara, Paco Azanza Telletxiki. Αυτό που πάντα έκαναν θα προσθέσω εγώ. Αλλά αυτό δεν είναι κυνικότητα, είναι διαστρέβλωση…

«Ο Haydée Santamaría είχε πει στις 13 Ιούλη του ’67: το να είσαι κομμουνιστής…είναι στάση ζωής. Ο Φιντέλ είχε κομμουνιστική στάση ζωής. Και τώρα το πρόσωπό του αποτελεί ένα κομμουνιστικό μανιφέστο που είναι απαραίτητο και χρειάζεται για τα δίκαια αυτού του κόσμου».

Για το μέλλον ο Telletxiki εμφανίζεται εξαιρετικά αισιόδοξος, προβάλλοντας ένα τεράστιο ειν’ αλήθεια επιχείρημα. «Η Κούβα τώρα, έχει τους περισσότερους ειλικρινείς φίλους και συμμάχους από ποτέ» λέει, εννοώντας τον Τσάβες, τον Μοράλες, τον Κορέα, τον Ορτέγκα, αλλά και τους θετικά διακείμενους Λούλα και Φερνάντεζ… «Με αυτούς τους φίλους η Κούβα βρίσκεται τώρα μπροστά στην αλλαγή» και προσθέτει ότι «δεν χρησιμοποιώ τον όρο “μετάβαση”, αλλά τον όρο “αλλαγή”. Η Κούβα του χρωστάει πολλά του Κομμαντάντε. Η Αμερική όλη, και ο κόσμος ολόκληρος… Το διεθνιστικό του όραμα δεν έχει πάει χαμένο…» καταλήγει.

Ο Milson Salgado, διάσημος οικονομολόγος και συγγραφέας από την Ονδούρα, κάνει μια καταπληκτική διαπίστωση- καταπληκτική εξαιτίας της απλότητάς της. «Όταν ο Σερίφης και Δικαστής του Πλανήτη, οι ΗΠΑ, μίλαγε για εξαγωγή δημοκρατίας από τις ΗΠΑ, δημιουργούταν ένα γελοίο παράδοξο…ήταν σαν να έβαζε χέρι στα λάφυρα και να ζήταγε από αυτόν που έκλεβε να ζητήσει συγγνώμη. Ακόμα πιο παράδοξο όμως ήταν ότι χώρες από την Ευρώπη αλλά και από την Λατινική Αμερική, βυθισμένες στην φτώχεια, με απίστευτη διαφθορά, με βαθύτατο έλλειμα δημοκρατίας σε όλους τους τομείς, ζητούσαν να γίνει ουσιαστικά το ίδιο και για την Κούβα». «Πόσο μεγαλύτερη επίθεση από το απίστευτο οικονομικό έμπαργκο» το οποίο σε τελική ανάλυση «θα μπορούσε αν δεν είχε επιβληθεί, μέσω των διεθνών οικονομικών πρακτικών του καπιταλισμού να γίνει ένας προπομπός του καπιταλισμού?» προσθέτει ο Salgado.

Το καναρίνι στο στόμα του γερακιού έδωσε την ευκαιρία σε ισχυρότερα πουλιά, τα φλαμίνγκο στις Βενεζουέλες με τα πετρέλαια και στις Βολιβίες με τα αέρια να πάρουν τον δικό του δρόμο. Ανάγκασε μεγάλους γύπες και αετούς (Βραζιλία και Αργεντινή) να το κοιτάξουν με συμπάθεια.

Και ακόμα και αν το γεράκι βάλει στο στόμα το καναρίνι μετά από 49 χρόνια, στην συνέχεια θα έχει να κάνει με συνεχιστές του, πολύ μεγαλύτερου διαμετρήματος (οικονομικού, όχι ψυχικού). Ελπίζω και το ίδιο πεισματάρηδες…

Χωρίς σχόλια to “Fidel IV-Καναρίνι σε στόμα γερακιού (2)”

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s